II UZ 8/11

Sygn. akt II UZ 8/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) 
SSN Maciej Pacuda 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca) 
 
w sprawie z wniosku G. W. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
o rentę z tytułu niezdolności do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 kwietnia 2011 r., 
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 1 kwietnia 2010 r.,  
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną G. W. od wyroku z dnia 30 grudnia 2009 r. Sądu Apelacyjnego, którym 
oddalono jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 2 września 2009 r. 
oddalającego odwołanie wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń 
Społecznych odmawiającej renty z tytułu niezdolności do pracy.  
 
Sąd Apelacyjny wywiódł, że skarga nie została opłacona (art. 36 ustawy z 
dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, jednolity tekst: 
Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o kosztach) 
i jako wniesiona przez pełnomocnika będącego radcą prawnym podlegała 

 
 
2 
odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.). Co prawda z 
dniem 1 lipca 2009 r. przepis art. 1302 § 3 k.p.c. został uchylony na mocy art. 1 pkt 
3 lit. a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania 
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571, zwanej dalej 
ustawą zmieniającą), to jednak zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej jej 
przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie tej ustawy, 
tj. po 1 lipca 2009 r. Tymczasem postępowanie w niniejszej sprawie zostało 
wszczęte w kwietniu 2008 r., a więc przed tą datą. Z tego względu w sprawie tej 
stosuje się przepisy dotychczasowe. 
 
W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawczyni wniosła o 
uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania. 
 
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała na wątpliwości interpretacyjne 
jakie pojawiają się odnośnie do sposobu dokonywania opłaty i sprecyzowania jej 
określenia, stwierdzając, że art. 36 ustawy o kosztach posługuje się określeniem 
opłaty podstawowej, natomiast art. 1302 § 3 k.p.c. - określeniem „opłaty w 
wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości”. 
W tej kwestii funkcjonuje również pojęcie „opłaty stałej”. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Zażalenie jest usprawiedliwione, aczkolwiek nie z przyczyn w nim podanych, 
gdyż wątpliwości związane z rodzajem opłaty zostały jednolicie rozstrzygnięte przez 
Sąd Najwyższy (por. między innymi uchwalę z dnia 26 września 2006 r., II UZP 
11/06, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 163, w której stwierdzono, że art. 1302 § 3 k.p.c. 
stosuje się do środków odwoławczych i środków zaskarżenia podlegających opłacie 
podstawowej, o której mowa w art. 35 i 36 ustawy o kosztach sądowych w 
sprawach cywilnych). 
 
Zażalenie podlega uwzględnieniu z tego względu, że Sąd drugiej instancji 
błędnie zinterpretował art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, zgodnie z którym przepisy 
tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, z 
zastrzeżeniem ust. 2-5, które nie znajdują zastosowania w rozpoznawanym 
przypadku. Sąd drugiej instancji zdaje się stać na stanowisku, że skoro 
postępowanie w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego zostało 
wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (1 lipca 2009 r.), to 

 
 
3 
również w postępowaniu wszczętym wniesieniem skargi kasacyjnej zastosowanie 
znajdują przepisy dotychczasowe, w tym art. 1302 § 3 k.p.c. Pogląd ten jest błędny.  
Już w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 
dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07 (OSNC 2008 nr 11, poz. 122), której nadano 
moc zasady prawnej, przyjęto, że sprawa wywołana przez wniesienie skargi 
kasacyjnej do Sądu Najwyższego jest w znaczeniu „technicznoprocesowym” 
sprawą nową, odrębną od tej, w której zapadło orzeczenie, od którego wniesiono 
skargę kasacyjną. Oznacza to, że postępowanie wszczęte skargą kasacyjną nie 
stanowi kontynuacji dotychczasowego postępowania, a w konsekwencji, że do 
takiego postępowania, wszczętego skargą kasacyjną wniesioną po 1 lipca 2009 r. 
nie znajduje zastosowania uchylony art. 1302 § 3 k.p.c. Takie stanowisko zajął Sąd 
Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 15 czerwca 2010 r., II UZP 
4/10 (Biul.SN 2010 nr 6, s.18), mającej moc zasady prawnej i stwierdzającej, że 
nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę prawnego po 
wejściu w życie ustawy zmieniającej podlega odrzuceniu w razie niewykonania 
zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 3986 § 2 w związku z art. 130 § 
1 k.p.c.). Oznacza to w dalszej kolejności, iż do skargi kasacyjnej wniesionej po 30 
czerwca 2009 r. możliwość zastosowania art. 1302 § 3 k.p.c. jest wyłączona, a 
odpowiednie zastosowanie znajduje art. 130 § 1 k.p.c.  
 
 
Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.