II UZ 71/05

Sygn. akt II UZ 71/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 stycznia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krystyna Bednarczyk (przewodniczący) 
SSN Zbigniew Hajn 
SSA Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z wniosku L. K. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S. 
o wysokość świadczenia, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 stycznia 2006 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w P. 
z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę przekazuje do 
ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w P. 
 
Uzasadnienie 
 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację (skargę 
kasacyjną) przyjmując, że rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niż 10 
tys. zł. 
W sprawie wnioskodawca L. K. po uzyskaniu emerytury  domagał się 
jeszcze obliczenia jej podstawy z uwzględnieniem jego zarobków w Niemczech w 
latach 1981-85. Pozwany organ rentowy kolejną decyzją z dnia 14.10.2002r. 
odmówił żądaniu z tego względu, że składki na ubezpieczenie nie były płacone w 
Polsce. Sąd Okręgowy i Apelacyjny decyzję pozwanego uznawały za prawidłową 
przyjmując, że skoro wnioskodawca nie opłacił składek w polskiej instytucji 

 
 
2 
ubezpieczeniowej to zarobki osiągnięte w Niemczech nie wchodzą do podstawy 
wymiaru świadczenia. 
Na wezwanie do uzupełnienia skargi kasacyjnej o wartość przedmiotu 
zaskarżenia pełnomocnik wnioskodawcy oznaczył ją na kwotę 10.800 zł podając, 
że uwzględnienie zarobków wnioskodawcy z lat 1981-85 zwiększyłoby jego 
emeryturę o ok. 900 zł miesięcznie (art. 22 k.p.c.). 
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej 
stwierdził, że oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest prawidłowe. Nie 
wystarczy podanie jakiejkolwiek kwoty ale konieczne jest wskazanie sposobu jej 
obliczenia. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił sposobu wyliczenia kwoty 900 
zł, sam wskazując jednocześnie, że kwota ta nie jest dokładna. Przepis art. 3982 § 
1 k.p.c. ma charakter bezwzględny i wyklucza dowolność przy oznaczaniu wartości 
przedmiotu zaskarżenia tylko w celu uzyskania dostępu do wniesienia skargi 
kasacyjnej. Rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia  jest niższa niż 10 tys. zł 
(art.22 k.p.c.). Uwzględnienie odwołania nie zwiększyłoby świadczenia rocznie o 
taką kwotę.  
W 
zażaleniu 
wnioskodawca 
zarzucił 
nieuzasadnione 
kwestionowanie 
wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia. W szczególności dlatego, że jego 
zarobki w Niemczech wielokrotnie przekraczały średnie zarobki w Polsce. Wniósł o 
uchylenie postanowienia. 
           Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Nie można nie zgodzić się z Sądem Apelacyjnym w twierdzeniu, że nie 
wystarczy podanie dowolnej wartości przedmiotu zaskarżenia i tylko po to, aby 
uzyskać prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. 
Sąd Apelacyjny nie był jednak dalej konsekwentny, gdy stwierdził, że 
wartość przedmiotu zaskarżenia podlegała sprawdzeniu i według przepisu art. 22 
k.p.c. rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 tys. zł, gdyż z 
„doświadczenia” 
wynika, 
że 
uwzględnienie 
odwołania 
nie 
skutkowałoby 
zwiększeniem świadczenia wnioskodawcy o 10 tys. zł rocznie.  
Doświadczenie Sądu jest cenną wartością jednak nie jest prawną przesłanką 
i podstawą do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia.  

 
 
3 
Trzeba tu zwrócić uwagę, że jeśli Sąd Apelacyjny zamierzał sprawdzić 
wartość przedmiotu zaskarżenia to nie mógł poprzestać tylko na wezwaniu do 
uzupełnienia braków skargi kasacyjnej przez podanie wartości przedmiotu 
zaskarżenia. Nie trzeba szerzej uzasadniać, że był to element konieczny skargi 
kasacyjnej, jednak gdy podana wartość przedmiotu zaskarżenia budziła wątpliwości 
to winno być przeprowadzone postępowanie w trybie art. 25 k.p.c., którego nie było 
i brak ten przeniósł się na obecne postępowanie z zażalenia na odrzucenie skargi 
kasacyjnej. 
Zagadnienie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie majątkowej zawsze 
ma uchwytny konkretny wymiar, zwłaszcza w sprawie o ponowne obliczenie 
podstawy emerytury, które oparte jest na algorytmie wynikającym z ustawy z 
17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS. W obecnym stanie twierdzeń nie 
można ocenić czy wartość przedmiotu zaskarżenia rzeczywiście uprawnia do 
wniesienia skargi kasacyjnej. Sąd Apelacyjny nie ustalił tej wartości przy przyjęciu i 
rozpoznaniu apelacji, nie uczynił tego również w związku z wniesieniem skargi 
kasacyjnej. Przy takim zaniechaniu brak jest podstaw aby sprawdzenia i ustalenia 
wartości przedmiotu zaskarżenia dokonywał Sąd Najwyższy. 
Z tych względów postanowiono o uchyleniu postanowienia o odrzuceniu 
kasacji (właściwie skargi kasacyjnej) na mocy art. 39815 § 1 w zw. z art. 3941 § 1 i § 
2 k.p.c.