II UZ 16/11

Sygn. akt II UZ 16/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 17 czerwca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Józef Iwulski 
SSN Romualda Spyt 
 
w sprawie z wniosku R. K. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy - skarga o 
wznowienie postępowania, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 17 czerwca 2011 r., 
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 27 stycznia 2011 r., 9, 
 
 
oddala zażalenie. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2009 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
wnioskodawczyni R. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym 
wyrokiem tego Sądu z dnia 11 stycznia 2007 r. 
W związku z jej wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu celem 
wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 17 marca 
2010 r. Sąd Apelacyjny ustanowił pełnomocnika z urzędu w osobie radcy 
prawnego, wyznaczonego przez Okręgową Izbę Radców Prawnych. 
Wnioskodawczyni w dniu 6 kwietnia 2010 r., działając przez pełnomocnika, 
wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., 

 
 
2 
które Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 9 września 2010 r., II UZ 19/10 
odrzucił, stwierdzając, że zostało ono złożone po terminie, niezawierając wniosku o 
jego przywrócenie. Odpis tego orzeczenia pełnomocnik wnioskodawczyni z urzędu, 
radca prawny M. K., otrzymał w dniu 1 grudnia 2010 r. W dniu 8 grudnia 2010 r. 
pełnomocnik odwołującej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia 
zażalenia na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 grudnia 2009 r., 
jednocześnie składając zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 9 
grudnia 2009 r. 
Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w dniu 30 marca 2010 r. odebrał 
zawiadomienie Sądu Apelacyjnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem R. K., 
niezwłocznie sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia 
na postanowienie odrzucające skargę o wznowienie postepowania oraz samo 
zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego, a w dniu 6 kwietnia 2010 r. wysłał 
listem poleconym oba pisma procesowe. 
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r., Sąd Apelacyjny oddalił wniosek 
w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia i odrzucił je, jako 
spóźnione po myśli art. 394 § 2 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. W ocenie 
Sądu, wnioskodawczyni otrzymała postanowienie z dnia 9 grudnia 2009 r., w dniu 
28 stycznia 2010 r., zaś zażalenie na nie zostało złożone w dniu 6 kwietnia 2010 r., 
a więc po ustawowym terminie (termin ten upływał w dniu 4 lutego 2010 r.) i nie 
zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - wniosku o jego przywrócenie. 
Ustanowienie przez Sąd pełnomocnika z urzędu po upływie terminu do wniesienia 
zażalenia, może stanowić okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu, jednak 
niezbędne jest sformułowanie takiego wniosku (por. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. I PZ 1/07, (OSNP 2008 nr 13-14, 
poz. 195), a konieczną przesłankę przywrócenia terminu procesowego stanowi brak 
winy po stronie osoby zamierzającej dokonać określonej czynności procesowej.  
Powyższe 
postanowienie 
zaskarżył 
zażaleniem 
pełnomocnik 
wnioskodawczyni i zarzucając naruszenie prawa procesowego – art. 165 § 2 w 
związku z art. 233 § 1 oraz art. 328 § 2 k.p.c., wniósł o jego „uchylenie w całości i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu (…)”. W 
uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni wskazał, że „wydaje się 

 
 
3 
bezsporne, że dnia 06.04.2010 r. pełnomocnik skarżącej nadał przesyłkę poleconą 
skierowaną do Sądu Apelacyjnego” oraz, „że złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r. 
zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego 
twierdzenia nie uznać za wystarczające (…)”. 
Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:  
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zażalenie na postanowienie z 
dnia 9 grudnia 2009 r., sporządzone w imieniu wnioskodawczyni przez 
pełnomocnika 
ustanowionego 
z 
urzędu, 
zostało 
wniesione 
po 
upływie 
tygodniowego 
terminu 
od 
doręczenia 
stronie 
odpisu 
postanowienia 
z 
uzasadnieniem (art. 394 § 2 k.p.c.). Postanowienie to zostało doręczone 
wnioskodawczyni w dniu 28 stycznia 2010 r., natomiast zażalenie na nie złożono w 
dniu 6 kwietnia 2010 r., a więc po upływnie ustawowego terminu w dniu 4 lutego 
2010 r. 
W 
rozpoznawanym 
przez 
Sąd 
Najwyższy 
zażaleniu 
pełnomocnik 
wnioskodawczyni podniósł, że w dniu 6 kwietnia 2010 r. nadał przesyłkę poleconą 
skierowaną do Sądu Apelacyjnego, a „złożenie wniosku w dniu 06.04 2010 r. 
zostało potwierdzone przez pełnomocnika skarżącej i nie ma podstaw, by jego 
twierdzenia 
nie 
uznać 
za 
wystarczające”. W 
istocie 
więc 
pełnomocnik 
wnioskodawczyni w zażaleniu twierdzi (w żaden sposób tej okoliczności nie 
wykazując), że przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r. zawierała zarówno wniosek o 
przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i samo zażalenie na postanowienie 
Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r. 
Stanowisko to nie może być uznane za trafne. Termin przewidziany w art. 
394 § 2 k.p.c. - liczony od chwili doręczenia samej stronie odpisu postanowienia z 
uzasadnieniem - wiąże bowiem również pełnomocnika strony, nawet w sytuacji, gdy 
dopiero po tej dacie został on ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu. Wystąpienie 
przez stronę z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu pozostaje bez 
wpływu na bieg terminu do złożenia środka odwoławczego, w szczególności nie 
powoduje jego przedłużenia bądź przerwania. W orzecznictwie Sądu Najwyższego 
(w odniesieniu do skargi kasacyjnej) przyjmuje się jednolicie, że bieg terminu do 
wniesienia skargi nie ulega przerwaniu ani przedłużeniu ze względu na złożenie 
przez stronę wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (por. między innymi 

 
 
4 
postanowienia Sądu Najwyższego z 15 kwietnia 1997 r. II CZ 35/97, OSNC 1997 nr 
10, poz. 151, z 8 października 1998 r. II CZ 106/98, z 6 czerwca 2000 r., I CZ 
76/00, z 23 lipca 2002 r., II CZ 81/02, z 29 kwietnia 2003 r., V CZ 42/03, z 18 lutego 
2004 r., I CZ 4/04, niepublikowane). Stanowisko to pozostaje aktualne w przypadku 
zażalenia - zarówno co do zasady, jak i w odniesieniu do okoliczności 
rozpoznawanej sprawy. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia 
zażalenia w czasie, kiedy upłynął już termin do jego wniesienia, może stanowić 
okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia tego środka 
zaskarżenia. Nie sposób natomiast znaleźć uzasadnienia dla stanowiska 
prezentowanego w zażaleniu, zgodnie z którym przesyłka z dnia 6 kwietnia 2010 r. 
zawierała zarówno wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia jak i 
samo zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia z dnia 9 grudnia 2009 
r., ponieważ, jak to już wskazał Sąd Apelacyjny w postanowieniu z dnia 27 stycznia 
2011 r. III WSC U77/10, złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia 
zażalenia nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Tym samym należy uznać, 
iż nadane w dniu 6 kwietnia 2010 r. zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego 
z dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., nie zawierało - wbrew twierdzeniom pełnomocnika - 
wniosku o przywrócenie terminu. 
Z tych względów oddalenie wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu do 
złożenia zażalenia - jako nieuzasadnionego oraz w konsekwencji odrzucenie 
zażalenia pełnomocnika wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 
dnia z dnia 9 grudnia 2009 r., jako spóźnionego było prawidłowe, zaś kwestionujące 
to rozstrzygnięcie zażalenie podlegało oddaleniu. 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w 
związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalił zażalenie.