II UZ 53/11

Sygn. akt II UZ 53/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 stycznia 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Beata Gudowska (przewodniczący) 
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca) 
SSA Maciej Piankowski 
 
w sprawie z wniosku S. G. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
o świadczenie przedemerytalne , 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 stycznia 2012 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 2 sierpnia 2011 r.,  
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z 
dnia 2 sierpnia 2011 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyroku tego 
Sądu z dnia 28 kwietnia 2011 r., którym oddalono apelację S. G. od wyroku Sądu 
Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 2 grudnia 2010 r. 
Sąd drugiej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w sprawie jest prawo 
do świadczenia przedemerytalnego, którego wysokość uzależniona jest od kwoty 
emerytury wyliczonej na użytek tego prawa. W myśl art. 3982 § 1 k.p.c., w 
sprawach o prawa majątkowe z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga 
kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa 
niż 10.000 zł. Ponieważ przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawo do 

 
 
2 
świadczenia powtarzającego się, wartość przedmiotu zaskarżenia określa się 
według art. 22 k.p.c., czyli stanowi ją suma świadczeń za okres jednego roku. W 
skardze kasacyjnej pełnomocnik wnioskodawcy oznaczył tę wartość na kwotę 
8.475 zł, czyli niższą niż warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej, wobec 
czego skarga na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. podlegała odrzuceniu. 
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego 
uchylenie, wskazując że określając wartość przedmiotu zaskarżenia popełnił 
oczywistą omyłkę rachunkową. Faktyczną wartością przedmiotu zaskarżenia jest 
bowiem kwota 10.407 zł (12 x 867,25 zł), a zatem skarga kasacyjna w sprawie jest 
dopuszczalna. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest uzasadnione. 
Sprawa o przyznanie świadczenia przedemerytalnego ma bez wątpienia 
charakter majątkowy, co oznacza, że dopuszczalność wniesienia skargi kasacyjnej 
od wyroku Sądu drugiej instancji zależy od wartości przedmiotu kasacyjnego 
zaskarżenia w wysokości nie niższej niż kwota dziesięciu tysięcy złotych (art. 3982 
§ 1 k.p.c.). Sprawa o majątkowe prawo do świadczenia przedemerytalnego nie jest 
bowiem objęta zamkniętym katalogiem spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, 
w których skarga kasacyjna wyjątkowo przysługuje bez względu na wartość 
przedmiotu zaskarżenia, a którymi w myśl art. 3982 § 1 in fine k.p.c. są wyłącznie 
sprawy o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie 
obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, co oznacza, że w tej kategorii spraw nie 
mieści się sprawa o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Z uwagi na to, że 
jest to sprawa o świadczenia powtarzające się, nie budzi wątpliwości, że suma 
takich świadczeń za rok stanowi w niniejszej sprawie wartość przedmiotu sporu 
(art. 22 k.p.c.), a tym samym wartość przedmiotu zaskarżenia, bowiem skarga 
kasacyjna dotyczy oddalenia w całości żądania odwołującego się. 
Zgodnie z art. 39821 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym ma odpowiednie 
zastosowanie m.in. art. 368 § 2 k.p.c., który w zdaniu trzecim przewiduje, że 
przepisy art. 19-24 i 25 § 1 k.p.c. stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że zarówno 

 
 
3 
sąd drugiej instancji, jak również Sąd Najwyższy w ramach badania warunków 
formalnych skargi kasacyjnej może sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia 
podaną w skardze kasacyjnej, czy jest ona zgodna z zasadami jej ustalenia 
zawartymi w art. 19-24 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 
6 czerwca 1997 r., II CKN 47/97, OSNC 1997 nr 11, poz. 180; z dnia 20 czerwca 
1997 r., II CKN 245/97, niepublikowane; z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 156/97 
niepublikowane, z dnia 9 lipca 1997 r., II CKN 257/97, niepublikowane). Badanie 
wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze kasacyjnej ma na celu 
sprawdzenie, czy skarga kasacyjna jest dopuszczalna ze względu na minimalną 
wartość zaskarżenia wymaganą od skargi kasacyjnej według art. 3982 § 1 k.p.c. 
Badanie w tym zakresie nie może być utożsamiane ze sprawdzeniem wartości 
przedmiotu sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., 
III CKN 71/97, niepublikowane oraz z dnia 15 stycznia 1998 r., I CZ 19/97, 
niepublikowane). Ważne jest bowiem, by rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy 
podlegały te skargi kasacyjne, których dopuszczalność przewidują przepisy 
procesowe. 
Przepisy 
ustawy 
z 
dnia 
30 
kwietnia 
2004 
r. 
o 
świadczeniach 
przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252 ze zm.) w sposób precyzyjny 
określają wysokość świadczenia przedemerytalnego przysługującego konkretnej 
osobie, a zatem możliwe i konieczne jest dokładne jego obliczenie. Zgodnie z art. 3 
ust. 1 tej ustawy, kwota świadczenia przedemerytalnego wynosi 670 zł miesięcznie, 
z tym że podlega waloryzacji na zasadach i w terminach przewidzianych w ustawie 
z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych (art. 3 ust. 2). Uwzględniając, że w roku 2010 wskaźnik waloryzacji 
emerytur i rent wynosił 104,62 % (komunikat Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 
dnia 12 lutego 2010 r.; M.P. Nr 8, poz. 75), a w roku 2011 - 103,1% (komunikat 
Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lutego 2011 r.; M.P. Nr 12, poz. 134), 
wysokość świadczenia przedemerytalnego od 1 marca 2010 r. wynosiła 841, 17 zł, 
zaś od 1 marca 2011 r. – 867, 25 zł. 
Z uwagi na zaskarżenie przez wnioskodawcę wyroku Sądu Apelacyjnego w 
całości wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiadała wartości przedmiotu sporu. 
Zarówno zaś na dzień wniesienia odwołania (24 maja 2010 r.), jak i na datę 

 
 
4 
orzekania przez Sąd Apelacyjny (28 kwietnia 2011 r.) wartość przedmiotu sporu 
przekraczała 10.000 zł, bo wynosiła odpowiednio 10.094,04 zł (12 x 841,17 zł) i 
10.407 zł (12 x 867,25 zł). 
Żalący trafnie zatem podniósł, że skarga kasacyjna jest w tej sprawie 
dopuszczalna, a pierwotne oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 
8.475 zł było wynikiem oczywistej omyłki (w skardze kasacyjnej odniesiono ją do 
wysokości 
najniższej 
emerytury 
zamiast 
do 
wysokości 
świadczenia 
przedemerytalnego). 
Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 3941 § 3 w 
związku z art. 39816 k.p.c.).