II UZ 50/11

Sąd Najwyższy w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych rozpoznał zażalenie wnioskodawcy W. J. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3 sierpnia 2011 r., które odrzuciło jego skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 kwietnia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną, ponieważ została złożona po terminie (22 lipca 2011 r.) w stosunku do daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem pełnomocnikowi (20 maja 2011 r.), co stanowi naruszenie art. 3985 k.p.c. Ponadto, sąd uznał, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu. Argumenty pełnomocnika dotyczące trudności w uzyskaniu pełnomocnictwa od klienta oraz jego własnej choroby uniemożliwiającej wychodzenie z domu zostały uznane za niewystarczające. Sąd Najwyższy, oddalając zażalenie, potwierdził, że pełnomocnik nie wykazał braku winy w przekroczeniu terminu. Podkreślono, że niedołączenie pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który można uzupełnić, a trudności z jego uzyskaniem nie usprawiedliwiają uchybienia terminu. Choroba pełnomocnika również nie zwalnia z obowiązku podjęcia wszelkich starań w celu dotrzymania terminu, w tym udzielenia pełnomocnictwa substytucyjnego, jeśli prowadzi jednoosobową kancelarię. Sąd Najwyższy powołał się na utrwaloną linię orzeczniczą, zgodnie z którą strona musi wykazać niezależną od niej przeszkodę oraz podjęte działania zabezpieczające terminowość.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający