II UZ 49/15

Sygn. akt II UZ 49/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt (przewodniczący) SSN Beata Gudowska (sprawozdawca) SSN Jolanta Strusińska-Żukowska w sprawie z wniosku S. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lutego 2016 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lipca 2015 r., uchyla zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie o wysokość świadczenia ubezpieczona S. M. oznaczyła wartość przedmiotu zaskarżenia jako różnicę między otrzymywaną emeryturą (1.678,22 zł) a żądaną jej kwotą (2.059,16 zł), która wyniosła 380,94 zł. Tę kwotę pomnożyła przez liczbę miesięcy przypadających przed wydaniem przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r., tj. przez 32 miesiące. Uzyskana w ten sposób kwota wyniosła 12.190,08 zł. Sąd Apelacyjny, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 21 kwietnia 2005 r., I UZ 76/04 (OSNP 2006 nr 3-4, poz. 66) i z dnia 15 kwietnia 2010 r., II UZ 5/10 (niepubl.), przyjął, że w sprawach o 2 świadczenia powtarzające się wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi suma świadczeń za jeden rok i postanowieniem z dnia 15 lipca 2015 r. - po ustaleniu wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.571, 28 zł - odrzucił skargę kasacyjną. W zażaleniu, wnosząc o uchylenie postanowienia Sądu Apelacyjnego, ubezpieczona zarzuciła obrazę art. 19 § 1 k.p.c. przez niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. Podniosła, że przedmiotem zaskarżenia jest wartość świadczenia emerytalnego ustalonego na podstawie decyzji z dnia 18 kwietnia 2013 r. o jego wypłacie za zamknięty okres od dnia 1 sierpnia 2010 r. do dnia 31 marca 2013 r., stwierdzając, że taki sposób wyliczenia wartości przedmiotu sporu wskazał Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 października 2012 r., III UZP 3/12 (OSNP 2013 nr 9-10, poz. 112). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przepisy o wartości przedmiotu sporu, stosowane odpowiednio do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 368 § 2 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.), zobowiązują stronę wnoszącą do oznaczenia wartości przedmiotu zaskarżenia z uwzględnieniem art. 20-24 k.p.c.). Gdy przedmiotem sporu z zakresu ubezpieczeń społecznych jest zmiana wysokości świadczenia powtarzającego się, wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 zdanie pierwsze i drugie k.p.c.) ustala się na podstawie art. 22 k.p.c. w odniesieniu do świadczeń przyszłych, a w odniesieniu do świadczeń zaległych - na podstawie art. 19 § 2 k.p.c. W razie jednoczesnego dochodzenia świadczeń przyszłych i zaległych, stosuje się art. 21 k.p.c. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2012 r., III UZP 3/12, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 112). Z punktu widzenia przepisów o wartości przedmiotu sporu w ogóle nie może być mowy o świadczeniach „powtarzających się” w przeszłości. Skoro zobowiązany nie świadczył lub świadczył w kwotach niższych od należnych, świadczenia te nie „powtarzały się”, lecz stały się globalną, zsumowaną (skapitalizowaną) zaległością, która jest przedmiotem żądania. Ta kwota jest przedmiotem sporu zgodnie z art. 19 § 1 k.p.c. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 3 kwietnia 1958 r., I Co 5/58, OSN 1958 nr 3, poz. 61 oraz uchwałę tego Sądu z dnia 16 marca 1936 r., C I 1659/35, Zb. Orz. 1936, poz. 408). Co do przedmiotu skargi kasacyjnej, to S. M. nie objęła nią żądania na przyszłość, lecz tylko wysokość świadczeń za okres od dnia od dnia 1 sierpnia 2010 r. do dnia 31 kwietnia 2013 r., wymagalnych na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dniu 18 kwietnia 2013 r. Wartość tych świadczeń może być dokładnie obliczona i stanowić wartość przedmiotu sporu. Z tych względów orzeczono na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c., jak w sentencji. kc