V CZ 104/12

Sygn. akt V CZ 104/12 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 17 kwietnia 2013 r. 
 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
SSN Anna Owczarek (przewodniczący) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote 
SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca) 
 
 
 
w sprawie z powództwa P. P. 
przeciwko J. K. i in.,  
o ochronę dóbr osobistych i zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 17 kwietnia 2013 r., 
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 24 kwietnia 2012 r.,  
 
 
odrzuca zażalenie w części zaskarżającej postanowienie 
oddalające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia 
skargi kasacyjnej, a w pozostałej części zażalenie oddala.  
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny oddalił wniosek powoda o 
przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i odrzucił skargę kasacyjną 
powoda od wyroku tego Sądu z dnia 27 października 2011 r. Z  uzasadnienia 
wynika, że powód otrzymał wyrok z uzasadnieniem w dniu 2  grudnia 2011 r., a 
skargę nadał w placówce operatora publicznego w dniu 3  lutego 2012 r. We 
wniosku  o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej powód podał, że 
winę za niedotrzymanie terminu ponosi jego pełnomocnik, a zatem nie wykazał 
przesłanek przewidzianych art. 168 k.p.c. Sąd Apelacyjny uznał, że nie jest to 
przyczyna, która mogłaby przemawiać za twierdzeniem powoda, że uchybienie 
terminowi nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez niego, ponieważ działania 
pełnomocnika strony traktowane są tak, jak działania strony. Konsekwencją 
oddalenia wniosku było stwierdzenie, że  skarga kasacyjna nie została złożona w 
terminie wskazanym w art. 3985 § 1 k.p.c. 
 
Powód  zażalenie skierował zarówno do postanowienia oddalającego jego 
wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jak i jej 
odrzucenia. Zarzucił naruszenie art. 169 § 2 k.p.c. przez przyjęcie, że nie wykazał 
niezawinienia w niedopełnieniu czynności procesowej mimo podania, że zlecił 
wniesienie skargi kasacyjnej profesjonalnemu pełnomocnikowi, który poprzestał na 
informacji przekazanej przez żonę powoda, nie badając kwestii daty doręczenia 
wyroku 
z 
uzasadnieniem. 
Nie 
zasługuje 
na 
podzielenie 
stanowisko, 
że  niestaranność pełnomocnika miałaby obciążać stronę. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
W pierwszej kolejności należało stwierdzić niedopuszczalność zaskarżenia 
postanowienia oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania 
spóźnionej czynności procesowej. Postanowienie Sądu drugiej instancji w tej 
kwestii nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie, stosownie zatem 
do art. 3941 § 2 k.p.c., nie przysługuje na nie zażalenie do Sądu Najwyższego. 
Zaskarżalność postanowień sądu drugiej instancji była we wcześniejszym okresie 
przedmiotem wielu wypowiedzi Sądu Najwyższego, w których wyrażony został, 
ugruntowany już pogląd, że kończące postępowanie w sprawie są te 

 
3 
postanowienia, które orzekają o całości sprawy poddanej pod osąd i uniemożliwiają 
jego kontynuowanie (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu najwyższego 
z  dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22; 
postanowienia z dnia 26 sierpnia 1998 r., II CZ 69/98, niepubl.; z dnia 16 marca 
2000 r., I PZ 86/99, niepubl.; z dnia 20 maja 2002 r., I PZ 38/02, OSNP- wkł.2002, 
nr 20, poz. 11; z dnia 13 czerwca 2002 r., V CZ 59/02, niepubl.; z dnia 24 lutego 
2012 r., II UZ 62/11, niepubl.). Zażalenie zatem na to postanowienie podlegało 
odrzuceniu na podstawie art. 373 w związku  z art. 370, art. 3941 § 3, art. 39821 i art. 
391 § 1 k.p.c.).  
 
Nie zasługiwało na uwzględnienie zażalenie powoda na postanowienie 
o  odrzuceniu skargi kasacyjnej. Fakt złożenia tego środka odwoławczego nie był 
kwestionowany. Mimo niezgłoszenia wniosku o objęcie badaniem prawidłowości 
postanowienia o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi 
kasacyjnej (art. 380 w związku z art. 3941 § 3, art. 391 § 1 i art. 39821  k.p.c.) powód 
podważa 
stanowisko 
Sądu 
Apelacyjnego, 
stwierdzające 
że 
zaniedbanie 
pełnomocnika strony traktowane być powinno jak zaniedbanie samej strony. Zarzut 
żalącego się jest bezpodstawny. Strona i jej pełnomocnik mają obowiązek 
wzajemnego starannego działania, co jest konsekwencją założenia, że działanie 
pełnomocnika jest traktowane jak działanie strony. Nie można zatem skutecznie 
opierać wniosku o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności 
procesowej na twierdzeniu, że zaniedbania dopuścił się pełnomocnik, a nie strona. 
Na taką interpretację braku uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających 
wniosek o przywrócenie terminu wskazują liczne wypowiedzi Sądu Najwyższego, 
które mają zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie (por. postanowienia 
z  dnia 10 lutego 2000 r., II CKN 950/99, niepubl.; z dnia 13 marca 2000 r., IV CKN 
841/00 niepubl.; z dnia 23 lipca 2002 r., II CZ 72/02, niepubl.; z dnia  3 grudnia 
2003 r., I CZ 139/03, niepubl.; z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, niepubl.). 
W  tej sytuacji oddalenie wniosku o przywrócenie terminu prowadzi do uznania 
bezskuteczności spóźnionej czynności procesowej (post. z dnia 28 października 
2011 r., I CZ 95/11, niepubl.), która w odniesieniu do środka odwoławczego jest 
przyczyną odrzucenia go (art. 3986 § 2 k.p.c.). 

 
4 
 
Z 
powyższych 
względów 
zażalenie 
odnośnie 
do 
postanowienia 
w  przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej podlegało oddaleniu na podstawie 
art.  39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.   
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
es