II UZ 42/11
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie na odrzucenie skargi kasacyjnej, uznając sprawę za dotyczącą wysokości świadczenia, a nie jego przyznania, co skutkowało niedopuszczalnością skargi z uwagi na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku dotyczącego emerytury, uznając, że sprawa dotyczy jej wysokości, a wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż wymagane 10 000 zł. Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie na to postanowienie. Stwierdził, że wniosek o zaliczenie okresu pracy służył przeliczeniu wysokości emerytury, a nie przyznaniu nowego świadczenia. W konsekwencji, sprawa faktycznie dotyczyła wysokości świadczenia, a skarga kasacyjna była niedopuszczalna z powodu niskiej wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie wnioskodawcy S. K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego, które odrzuciło jego skargę kasacyjną od wyroku dotyczącego emerytury. Sąd Apelacyjny uzasadnił odrzucenie skargi tym, że sprawa dotyczy ustalenia wysokości emerytury, a nie jej przyznania, a wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 000 zł, co zgodnie z art. 398^2 § 1 k.p.c. czyni skargę niedopuszczalną. Pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie tego przepisu, twierdząc, że sprawa dotyczy ustalenia prawa do emerytury. Sąd Najwyższy uznał zażalenie za bezzasadne. Wyjaśnił, że prawo do emerytury zostało już przyznane decyzją z 2004 r., a wniosek o zaliczenie dodatkowego okresu pracy służył jedynie ponownemu ustaleniu wysokości świadczenia, zgodnie z art. 109 i nast. ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Podkreślono, że jest to sprawa o świadczenie powtarzające się, a wartość przedmiotu zaskarżenia oblicza się jako dwunastokrotność różnicy między świadczeniem żądanym a wypłacanym. Wartość ta wyniosła 2832,24 zł, co potwierdzało niedopuszczalność skargi kasacyjnej. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 398^6 § 2 k.p.c. w związku z art. 394^1 § 3 k.p.c. i art. 398^14 k.p.c.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Sprawa dotyczy ustalenia wysokości emerytury, a nie przyznania prawa do niej.
Uzasadnienie
Prawo do emerytury zostało już przyznane, a wniosek o zaliczenie okresu pracy służy jedynie przeliczeniu wysokości świadczenia zgodnie z przepisami ustawy o emeryturach i rentach.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
Zakład Ubezpieczeń Społecznych
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. K. | osoba_fizyczna | wnioskodawca |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych | instytucja | organ rentowy |
Przepisy (6)
Główne
k.p.c. art. 398^2 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Określa wymóg minimalnej wartości przedmiotu zaskarżenia dla dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o świadczenia.
Pomocnicze
k.p.c. art. 22
Kodeks postępowania cywilnego
Definiuje sposób ustalania wartości przedmiotu sporu w sprawach o świadczenia powtarzające się.
u.e.r.f.u.s. art. 109
Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Reguluje ponowne ustalanie wysokości emerytury.
k.p.c. art. 398^6 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej.
k.p.c. art. 394^1 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do oddalenia zażalenia.
k.p.c. art. 398^14
Kodeks postępowania cywilnego
Dotyczy postępowania zażaleniowego w sprawach kasacyjnych.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Sprawa dotyczy ustalenia wysokości emerytury, a nie przyznania prawa do niej. Wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10 000 zł.
Odrzucone argumenty
Sprawa dotyczy ustalenia prawa do emerytury, a nie jej wysokości.
Godne uwagi sformułowania
spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia sprawa o świadczenie powtarzające się
Skład orzekający
Roman Kuczyński
przewodniczący, sprawozdawca
Bogusław Cudowski
członek
Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o przeliczenie wysokości emerytury oraz interpretacja pojęcia 'wartość przedmiotu zaskarżenia' w kontekście świadczeń powtarzających się."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji wniosku o zaliczenie okresu pracy do stażu emerytalnego i jego wpływu na wysokość świadczenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia istotne kwestie proceduralne dotyczące dopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach ubezpieczeniowych, co jest kluczowe dla praktyków prawa.
“Kiedy skarga kasacyjna w sprawie emerytury jest niedopuszczalna? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Dane finansowe
WPS: 2832,24 PLN
Sektor
ubezpieczenia społeczne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II UZ 42/11 POSTANOWIENIE Dnia 23 listopada 2011 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Bogusław Cudowski SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z wniosku S. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 14 lipca 2011 r., oddala zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego Sądu z dnia 3 marca 2011 r. Sąd uzasadnił to tym, iż spór w przedmiotowej sprawie nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości – a jeżeli tak – to decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 3982 § 1 k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest mniejsza niż 10 000 zł. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, zarzucając naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa 2 niniejsza dotyczy ustalenia prawa do emerytury, a nie ustalenia wysokości emerytury. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ponieważ z niespornych okoliczności faktycznych wynika, że ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu decyzją organu rentowego z dnia 25 maja 2004 r. Zgłoszonego w dniu 6 listopada 2009r. - w aktualnym postępowaniu - wniosku o zaliczenie do okresu zatrudnienia okresu pracy w zakładzie stolarskim ojca K. K. od 1 lipca 1960 r. do 30 września 1974 r. nie można utożsamiać z wnioskiem o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem art. 109 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009, Nr 153 poz. 1227) wysokość emerytury określonej w art. 53 ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113. Z kolei art. 112 i 113 powołanej ustawy reguluje kwestie ustalenia wysokości świadczenia przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze świadczenia okresów składkowych lub nieskładkowych. Zatem wskazany wyżej wniosek ubezpieczonego zgodnie z powołanymi przepisami służył do ponownego obliczenia wysokości emerytury, a konkretnie przeliczenia podstawy wymiaru tego świadczenia, nie stanowił natomiast podstawy do przyznania innego, „nowego” świadczenia. Dlatego sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia, a w takim przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03 (OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z ubezpieczenia społecznego skarga kasacyjna nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art. 3982 § 1 k.p.c.). 3 Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i trafnie przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ wartość ta jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art. 22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy. Z ustaleń Sądu Apelacyjnego wynosi ona 2832,24 zł (12 x 236,02 zł). Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny na mocy art. 3986 § 2 k.p.c. i dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. zażalenie oddalił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI