II UZ 36/10

Sygn. akt II UZ 36/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 stycznia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Romualda Spyt 
SSA Krzysztof Staryk 
 
w sprawie z wniosku A. K. 
przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi ds. Orzekania o Niepełnosprawności [….]  o 
ustalenie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 stycznia 2011 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych  
z dnia 6 sierpnia 2010 r.,  
 
uchyla 
zaskarżone 
postanowienie 
i 
przyznaje 
radcy 
prawnemu J. B., od Skarbu Państwa kwotę 120 zł (sto 
dwadzieścia) powiększoną o należną kwotę podatku od towarów 
i 
usług 
tytułem 
kosztów 
nieopłaconej 
pomocy 
prawnej 
udzielonej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r., Sąd Okręgowy odrzucił na 
podstawie art. 3986 § 2 oraz art. 3982 § 1 k.p.c., jako przedmiotowo 
niedopuszczalną, skargę kasacyjną wnioskodawcy A. K. od wyroku tego Sądu z 
dnia 20 kwietnia 2010 r., którym oddalono odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego 

 
 
2 
Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 28 stycznia 2009 r. o ustalenie 
stopnia niepełnosprawności. 
Sąd uznał, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, gdyż sprawa w której 
wniesiono skargę kasacyjną dotyczy orzeczenia o stopniu niepełnosprawności oraz 
żądania przez wnioskodawcę ustalenia stałego współdziałania opiekuna dziecka w 
procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji – nie jest sprawą o prawa majątkowe, 
nie jest też sprawą o przyznanie bądź wstrzymanie emerytury lub renty, ani sprawą 
o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, a wobec powyższego skarga 
kasacyjna w takiej sprawie nie przysługuje.  
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy, wskazując na 
naruszenie art. 3981 § 1 oraz 398 2 k.p.c., wniósł o jego uchylenie, zarzucając że 
wskazane 
w 
uzasadnieniu 
postanowienia 
podstawy 
prawne 
warunkujące 
odrzucenie skargi nie znajdują zastosowania w sprawie. Przytaczając stanowisko 
doktryny, podniósł nadto, że „ograniczenia skargi kasacyjnej, przewidziane w art. 
3982 § 1 k.p.c., ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia dotyczą jedynie 
spraw o prawa majątkowe, nie odnoszą się zatem do spraw mających za przedmiot 
roszczenia niemajatkowe, choćby łącznie z tymi roszczeniami dochodzono także 
wynikających z nich roszczeń majątkowych”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie jest uzasadnione. Stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c., w sprawach z 
zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od 
wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o przyznanie bądź wstrzymanie 
emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. 
Zgodnie z art. 476 § 3 k.p.c., przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych 
rozumie się między innymi, także sprawy, w których wniesiono odwołanie od 
orzeczenia 
wojewódzkiego 
zespołu 
do 
spraw 
orzekania 
o 
stopniu 
niepełnosprawności. Należy także dodać, że stosownie do art. 6c ust. 8 ustawy z 
dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu 
osób niepełnosprawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 ze zm.), 
od orzeczenia wojewódzkiego zespołu przysługuje odwołanie do sądu pracy i 
ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. 
Odwołanie wnosi się za pośrednictwem wojewódzkiego zespołu, który orzeczenie 

 
 
3 
wydał. Jeżeli wojewódzki zespół uzna, że odwołanie zasługuje w całości na 
uwzględnienie, wydaje orzeczenie, w którym uchyla lub zmienia zaskarżone 
orzeczenie. Jak słusznie podnosi zażalenie sprawa dotycząca ustalenia stopnia 
niepełnosprawności, będąc sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, nie jest 
sprawą o prawa majątkowe.  
Zasadą jest, że skarga kasacyjna przysługuje we wszystkich sprawach, w 
których sąd drugiej instancji wydał prawomocny wyrok lub postanowienie w 
przedmiocie 
odrzucenia 
pozwu 
albo 
umorzenia 
postępowania 
kończące 
postępowanie w sprawie (art. 3981 § 1 k.p.c.). Wyjątkiem natomiast jest 
niedopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach wymienionych w art. 3982 k.p.c., 
a więc w sprawach o prawa majątkowe (§ 1) oraz wskazanych przedmiotowo w § 2 
i 3, niezależnie od ich majątkowego lub niemajątkowego charakteru. Przewidziana 
w art. 3982 § 1 k.p.c. niedopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu 
ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa 
niż dziesięć tysięcy złotych dotyczy jedynie spraw o prawa majątkowe, z wyjątkiem 
spraw o prawa majątkowe wskazane w art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. 
Ograniczenie to nie dotyczy natomiast spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, 
których przedmiotem są prawa niemajątkowe. W takich sprawach (o prawa 
niemajątkowe) skarga kasacyjna jest zawsze dopuszczalna w myśl ogólnej reguły 
przewidzianej w art. 3981 § 1 k.p.c.  
Z tych przyczyn, Sąd Najwyższy, uwzględniając zażalenie, postanowił jak w 
sentencji (art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.).  
O kosztach orzeczono po myśli art. 98 k.p.c., uwzględniając taryfowe 
wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej - § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 
Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności 
radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej 
udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1349 
ze zm.).