II UZ 33/10
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy oddalił zażalenie na postanowienie odrzucające zażalenie na postanowienie o wykładni wyroku, uznając, że na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.
Sprawa dotyczyła zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego odrzucające jego zażalenie na postanowienie o wykładni wyroku. Powód argumentował, że brak możliwości zaskarżenia postanowienia o wykładni narusza jego prawo do sprawiedliwego procesu. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, stwierdzając, że przepisy k.p.c. wyczerpują katalog zaskarżalnych postanowień i nie przewidują zażalenia na postanowienie o wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji.
Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z powództwa Tomasza K. i Krzysztofa Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o przeniesienie odpowiedzialności z tytułu zaległych składek. Przedmiotem postępowania było zażalenie powoda Tomasza K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2010 r., które odrzuciło jego zażalenie na postanowienie tego samego sądu z dnia 6 lipca 2010 r. w przedmiocie wykładni wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny uznał zażalenie skierowane do Sądu Najwyższego za niedopuszczalne na podstawie art. 394¹ k.p.c. Powód zarzucił naruszenie art. 8 ust. 2 Konstytucji, twierdząc, że brak możliwości zaskarżenia postanowienia o wykładni narusza jego prawo do sprawiedliwego procesu, powołując się na pominięcie prawodawcze. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie, podkreślając, że Konstytucja nie zawiera normy pozwalającej na samoistne jej zastosowanie jako podstawy prawnej zażalenia na postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku sądu drugiej instancji. Odesłanie do art. 394¹ k.p.c. wyznacza katalog zaskarżalnych postanowień i jest regulacją wyczerpującą. Sąd wskazał również, że wykładnia wyroku nie prowadzi do nowego rozstrzygnięcia ani uzupełnienia poprzedniego, a merytoryczna kontrola takiego postanowienia nie jest całkowicie zamknięta, gdyż w przypadku zmiany wyroku co do istoty, przysługuje skarga kasacyjna.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego.
Uzasadnienie
Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności art. 394¹ k.p.c., wyznaczają wyczerpujący katalog postanowień sądu drugiej instancji, od których przysługuje zażalenie. Postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku nie znajduje się w tym katalogu. Konstytucja nie zawiera normy pozwalającej na samoistne jej zastosowanie jako podstawy prawnej takiego zażalenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie zażalenia
Strona wygrywająca
Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w P.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Tomasz K. | osoba_fizyczna | powód |
| Krzysztof Z. | osoba_fizyczna | powód |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w P. | instytucja | pozwany |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 394¹
Kodeks postępowania cywilnego
Określa katalog zaskarżalnych postanowień sądu drugiej instancji, który jest wyczerpujący i nie przewiduje zażalenia na postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku.
Pomocnicze
Konstytucja art. 8 § ust. 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do zaskarżenia postanowienia o wykładni wyroku.
Konstytucja art. 45
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Powód powoływał się na naruszenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy.
k.p.c. art. 394¹ § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Wskazany przez powoda jako przepis nieprzewidujący możliwości zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie wykładni wyroku.
k.p.c. art. 398¹⁴
Kodeks postępowania cywilnego
W związku z art. 394¹ § 3 k.p.c. stanowi podstawę orzeczenia Sądu Najwyższego.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Przepisy k.p.c. wyczerpująco określają katalog zaskarżalnych postanowień sądu drugiej instancji. Postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku nie jest zaskarżalne zażaleniem do Sądu Najwyższego. Brak możliwości zaskarżenia postanowienia o wykładni nie narusza prawa do sprawiedliwego procesu, gdyż nie zmienia ono istoty wyroku, a w razie zmiany przysługuje skarga kasacyjna.
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 8 ust. 2 Konstytucji poprzez brak możliwości zaskarżenia postanowienia o wykładni. Istnienie pominięcia prawodawczego uzasadniającego stosowanie art. 45 Konstytucji. Zasady sprawiedliwości proceduralnej powinny przesądzać o zaskarżalności postanowień o wykładni.
Godne uwagi sformułowania
Na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej instancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Nie istnieje w Konstytucji norma pozwalająca na samoistne jej zastosowanie jako podstawy prawnej zażalenia na postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku sądu drugiej instancji. Odesłanie w art. 78 Konstytucji do obowiązujących regulacji ustawowych prowadzi do art. 394¹ k.p.c., wyznaczającego katalog zaskarżalnych postanowień sądu drugiej instancji. Przyjmuje się, że jest to regulacja wyczerpująca, co oznacza, że nie jest dopuszczalne rozszerzanie w drodze analogii katalogu rozstrzygnięć zaskarżalnych zażaleniem. Brak zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie wykładni jego orzeczenia znajduje istotne uzasadnienie w świetle zasad zaskarżania orzeczeń, skoro wykładnia wyroku nie prowadzi do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia.
Skład orzekający
Jerzy Kuźniar
przewodniczący
Beata Gudowska
sprawozdawca
Jerzy Kwaśniewski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ugruntowanie zasady niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wykładni wyroku sądu drugiej instancji oraz interpretacji przepisów k.p.c. dotyczących zaskarżania orzeczeń."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej związanej z wykładnią wyroku; nie dotyczy sytuacji, gdy wykładnia faktycznie zmienia wyrok co do istoty.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Orzeczenie dotyczy kwestii proceduralnych związanych z zaskarżaniem postanowień, co jest istotne dla praktyków prawa, ale nie zawiera przełomowych rozstrzygnięć ani nietypowych faktów.
“Czy można zaskarżyć postanowienie o wykładni wyroku? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
ubezpieczenia społeczne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyPostanowienie z dnia 6 grudnia 2010 r. II UZ 33/10 Na postanowienie w przedmiocie wykładni orzeczenia sądu drugiej in- stancji nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.). Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar, Sędziowie SN: Beata Gudowska (spra- wozdawca), Jerzy Kwaśniewski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2010 r. sprawy z powództwa Tomasza K. oraz Krzysztofa Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w P. o przeniesienie odpowiedzialności z ty- tułu zaległych składek, na skutek zażalenia powoda Tomasza K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2010 r. [...] o d d a l i ł zażalenie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 5 sierpniu 2010 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Tomasza K. na postanowienie tego Sądu z dnia 6 lipca 2010 r. w przed- miocie wykładni wyroku z dnia 21 kwietnia 2009 r. Uznał zażalenie skierowane do Sądu Najwyższego za niedopuszczalne na podstawie art. 3941 k.p.c. W zażaleniu zawierającym wniosek o uchylenie postanowienia Tomasz K. za- rzucił naruszenie art. 8 ust. 2 Konstytucji, powołując się na istnienie podstaw do sto- sowania w takim wypadku bezpośrednio art. 45 Konstytucji w zakresie, w jakim art. 3941 § 2 k.p.c. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie wykładni wyroku. Wskazał, że w obecnym stanie prawnym nie istnieje podstawa normatywna do zaskarżenia postanowienia dotyczącego wy- kładni orzeczenia sądu drugiej instancji, jednakże - ze względu na występujące jego zdaniem pominięcie prawodawcze w tym zakresie - niezbędne było „dokonanie oceny, czy ze względu na przedmiot rozstrzygnięcia, zasady sprawiedliwości proce- duralnej nie powinny przesądzać o istnieniu konstytucyjnego wymogu zaskarżalności 2 takich postanowień sądu drugiej instancji”. Dodał, że zaskarżone postanowienie zo- stało wydane po uprawomocnieniu się wyroku Sądu drugiej instancji, więc zamknię- cie drogi do jego zaskarżenia powoduje ograniczenie prawa do sprawiedliwego roz- patrzenia sprawy, mimo że orzeczenie w sprawie wykładni wyroku jest sprawą incy- dentalną. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Nie istnieje w Konstytucji norma pozwalająca na samoistne jej zastosowanie jako podstawy prawnej zażalenia na postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku sądu drugiej instancji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r., I CSK 482/08, OSNC-ZD 2009 nr D, poz. 95). Odesłanie w art. 78 Konstytucji do obowią- zujących regulacji ustawowych prowadzi do art. 3941 k.p.c., wyznaczającego katalog zaskarżalnych postanowień sądu drugiej instancji. Przyjmuje się, że jest to regulacja wyczerpująca, co oznacza, że nie jest dopuszczalne rozszerzanie w drodze analogii katalogu rozstrzygnięć zaskarżalnych zażaleniem (por. postanowienie Sądu Najwyż- szego z dnia 10 marca 1985 r., II CZ 19/85, niepublikowane, uchwałę Sądu Najwyż- szego z dnia 15 września 1995 r., III CZP 110/95, Biuletyn SN 1995, nr 9). Brak zażalenia na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie wy- kładni jego orzeczenia znajduje istotne uzasadnienie w świetle zasad zaskarżania orzeczeń, skoro wykładnia wyroku nie prowadzi do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 1968 r., II PZ 21/68, niepublikowane, z dnia 30 kwietnia 1970 r., II CZ 32/70, niepublikowane, z dnia 10 października 1978 r., IV CR 144/78, niepublikowa- ne). Merytoryczna kontrola takiego postanowienia nie jest całkowicie zamknięta; je- żeli postanowienie sądu drugiej instancji o wykładni wyroku w rzeczywistości zmieni- łoby ten wyrok co do istoty, byłoby orzeczeniem, od którego przysługuje skarga ka- sacyjna, chyba że jest ona w sprawie niedopuszczalna (por. wyrok z dnia 4 listopada 2010 r., IV CSK 188/10, Biuletyn SN 2010 nr 12, s. 17). Mając na względzie te argumenty, orzeczono jak w sentencji (39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). ========================================
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI