II CSK 597/08

Sygn. akt II CSK 597/08 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 stycznia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk 
 
 
w sprawie z powództwa N. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością  
przeciwko M.K. 
o zapłatę, 
i z powództwa wzajemnego M.K. 
przeciwko N. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością  
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2009 r., 
na skutek skargi kasacyjnej pozwanego - powoda wzajemnego 
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
1) odrzuca skargę kasacyjną w części obejmującej oddalenie 
apelacji, 
co 
do 
pozwu 
głównego 
i 
odmawia 
przyjęcia 
w pozostałym zakresie skargi kasacyjnej do rozpoznania 
2) zasądza od pozwanego (powoda wzajemnego) na rzecz 
powódki N. Spółki z o.o. w D. kwotę 2700 (dwa tysiące 
siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania 
kasacyjnego. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
 

 
2 
 
Powód N. spółka z o.o. wniósł o   zasądzenie od pozwanego M.K. kwoty 
90.000 zł z  ustawowymi odsetkami od 04.03.2003 r. Sąd Okręgowy uwzględnił 
powództwo wydając nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. W sprzeciwie 
od powyższego nakazu pozwany zaskarżył rozstrzygnięcie w części dotyczącej 
odsetek i kosztów procesu. Jednocześnie pozwany wniósł pozew wzajemny 
domagając się zapłaty od powoda kwoty 54.574,50 zł tytułem odszkodowania za 
nienależyte wykonanie umowy. 
 
Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 22 maja 2006 r. zasądził od pozwanego 
na rzecz powoda ustawowe odsetki od kwoty 90.000 zł za okres od 16  marca 2003 
r. do 8 grudnia 2003 r., a w pozostałym zakresie umorzył postępowanie wobec 
cofnięcia pozwu przez powoda. Nadto Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo 
wzajemne, rozstrzygając o kosztach procesu jak w sentencji. 
 
Od powyższego wyroku pozwany (powód wzajemny) złożył apelację 
domagając się jego zmiany przez oddalenie powództwa głównego i uwzględnienie 
powództwa wzajemnego. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny 
oddalił apelację pozwanego w całości. 
 
Pozwany (powód wzajemny) powyższy wyrok zaskarżył w całości, opierając 
skargę kasacyjną na podstawach naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5, 6, 65, 
405-410, 471 i 474 k.c. i art. 637 § 2 k.c., przez ich błędna wykładnie i niewłaściwe 
zastosowanie oraz przepisów postępowania, tj. art. 231, 232 zdanie drugie i art. 
233 § 1 k.p.c., a nadto zarzucił Sądowi drugiej instancji błędy w ustaleniach 
faktycznych przyjęte za podstawę orzeczenia. 
 
Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku 
w  całości i jego zmianę przez oddalenie powództwa głównego i uwzględnienie 
powództwa 
wzajemnego, 
ewentualnie 
o 
uchylenie 
zaskarżonego 
wyroku 
i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. 
 
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił 
istnieniem potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art. 
637 § 2 k.c., oraz art. 476 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
3 
Jednym z ustawowych warunków dopuszczalności skargi kasacyjnej jest 
określona w ustawie wartość przedmiotu zaskarżenia. W sprawach o prawa 
majątkowe skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu 
zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.). 
Przesłanka ta podlega badaniu zarówno przez Sąd drugiej instancji, do którego 
skarga została wniesiona jak i przez Sąd Najwyższy. 
Trafnie wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16 lutego 2007 r., 
II  PZ 81/06, (OSNP 2008, nr 9-10, poz. 135), że w przypadku wytoczenia 
powództwa wzajemnego w istocie rzeczy ma miejsce połączenie dwóch 
samodzielnych procesów, które łączy więź materialnoprawna, wyrażająca się 
w tym, że "roszczenie wzajemne jest w związku z roszczeniem powoda lub nadaje 
się do potrącenia" (art. 204 § 1 k.p.c.). W związku z powyższym skarga kasacyjna 
dotycząca rozstrzygnięcia o interesach podmiotu występującego w charakterze 
zarówno pozwanego jak i powoda wzajemnego odnosi się do rozstrzygnięcia 
dwóch spraw, a więc powinna być potraktowana jak dwie skargi kasacyjne. Co do 
każdej z tych skarg skarżący winien też oddzielnie wskazać wartość przedmiotu 
zaskarżenia, od której zależy nie tylko wysokość opłaty sądowej ale przede 
wszystkim dopuszczalność skargi kasacyjnej.  
W niniejszej sprawie pozwany (powód wzajemny) wskazał wartość 
przedmiotu zaskarżenia opiewającą na kwotę 62.995 zł. Należy jednak mieć na 
uwadze fakt, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji dotyczy dwóch 
spraw, tj. sprawy z powództwa głównego i sprawy z powództwa wzajemnego. 
Oznacza to, że ocena dopuszczalności zaskarżenia skargą kasacyjną takiego 
orzeczenia musi być przeprowadzona w odniesieniu do każdej z tych spraw 
z osobna. Z akt spray jednoznacznie wynika, że wartość przedmiotu zaskarżenia, 
w  zakresie rozstrzygnięcia o powództwie wzajemnym opiewa na kwotę 
54.574, 50 zł, zaś w zakresie rozstrzygnięcia w sprawie z powództwa głównego na 
kwotę 8.420,50 zł. W konsekwencji należało skargę kasacyjną w części 
obejmującej oddalenie apelacji co do pozwu głównego odrzucić na podstawie art. 
3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c.  

 
4 
Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wprawdzie 
powołał się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. 
art. 637 § 2 k.c., oraz art. 476 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c., jednakże jego 
twierdzenie w tym zakresie okazało się gołosłowne. Skarżący bowiem nie wyjaśnił, 
w czym, jego zdaniem, rzekome wątpliwości się przejawiają, nie przytoczył żadnych 
argumentów świadczących o możliwości powstania rozbieżnych ocen prawnych. 
Z kolei z uzasadnienia skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika (skarżący przytacza 
szereg wypowiedzi Sądu Najwyższego dotyczących wykładni w/w przepisów, 
aprobując jednocześnie wyrażone tam poglądy), że skarżący w rzeczywistości nie 
dostrzega żadnych wątpliwości w wykładni w/w przepisów, zarzuca natomiast 
Sądowi drugiej instancji ich obrazę. Nadto skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne 
poczynione przez tenże Sąd oraz dokonaną przez niego ocenę dowodów, co jest 
niedopuszczalne na tym etapie postępowania (art. 3983 § 3 k.p.c.). 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 k.p.c. 
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, rozstrzygając o kosztach 
postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1, 3 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. 
w zw. z art. 39821 k.p.c.