II UZ 23/11

Postanowienie z dnia 20 lipca 2011 r. 
II UZ 23/11 
 
Sprawa o wypłatę części uzupełniającej emerytury rolniczej jest sprawą 
o prawo majątkowe, w której skarga kasacyjna jest dopuszczalna, jeżeli war-
tość przedmiotu zaskarżenia ustalona na podstawie art. 22 k.p.c. nie jest niższa 
niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c.). Wartość tak usta-
lona nie ulega zwiększeniu o dochodzone wyrównanie świadczenia za okres 
wsteczny. 
 
 
Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Zbigniew 
Korzeniowski, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec. 
 
 
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 
2011 r. sprawy z wniosku Alfredy N., Władysława N. przeciwko Prezesowi Kasy Rol-
niczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w W. o wysokość świad-
czenia, na skutek zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Apelacyjnego w 
Gdańsku z dnia 28 lutego 2011 r. […] 
 
 
o d d a l i ł   zażalenie. 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2010 r. […] Sąd Apelacyjny w Gdańsku od-
rzucił na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną wnioskodawców Alfredy N. i 
Władysława N. od wyroku tego Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie przeciwko 
Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o wysokość świadczenia, 
wskazując w uzasadnieniu, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie jest prawo 
do emerytury, a jedynie wysokość części uzupełniającej emerytury rolniczej. Spór 
dotyczy więc prawa majątkowego, odnośnie do którego w sprawach z zakresu ubez-
pieczeń społecznych dopuszczalność skargi kasacyjnej jest uwarunkowana wykaza-
niem wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości co najmniej 10.000 zł (art. 3982 § 
1 k.p.c.). Emerytura jest świadczeniem powtarzającym się, stąd o wartości przed-

 
2 
miotu zaskarżenia decyduje wartość dochodzonego świadczenia za okres 1 roku (art. 
22 k.p.c.). W ocenie Sądu drugiej instancji, wnioskodawcy nie wykazali wiarygodnego 
sposobu wyliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia jako różnicy pomiędzy docho-
dzonym a pobieranym świadczeniem, a jedynie podali wartość przedmiotu zaskarże-
nia, licząc ją od kwoty całej emerytury. Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga 
kasacyjna nie jest dopuszczalna, przy czym powołując się na treść art. 3982 § 1 
k.p.c., podniósł, że przepis ten przewiduje ograniczenie dopuszczalności skargi we 
wszystkich sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, poza sprawami o przy-
znanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia 
społecznego, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. 
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, pełnomocnik wnioskodawców w skardze kasacyjnej 
nieprawidłowo określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 20.682 zł (po 
10.342 zł w stosunku do każdego z wnioskodawców) podczas gdy wartość ta, we-
dług zasad określonych w art. 22 k.p.c., powinna wynosić dwunastokrotność kwoty 
656,85 zł, stanowiącej część uzupełniającą emerytury, czyli kwotę 7.882,20 zł. W 
związku z tym, skoro wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwoty 10.000 zł, 
skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, należało odrzucić.  
 
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawców wniósł o jego 
uchylenie, wskazując na naruszenie przepisu art. 398 zdanie pierwsze k.p.c., po-
przez jego niewłaściwe zastosowanie, zamiast art. 398 zdanie drugie k.p.c., skoro „w 
sprawie o przyznanie części uzupełniającej emerytury rolniczej skarga kasacyjna 
przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, zwłaszcza gdy wyrok 
Sądu Apelacyjnego wydany był na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jed-
nolity tekst; Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) ustalającego prawo do świad-
czenia oraz dodatkowo Sąd Apelacyjny ustalił brak odpowiedzialności organu rento-
wego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji”. W oce-
nie pełnomocnika wnioskodawców, orzeczenie Sądu drugiej instancji wskazuje, iż 
rozpoznawana sprawa jest sprawą o ponowne przyznanie wstrzymanej części eme-
rytury rolniczej, w której skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości 
przedmiotu zaskarżenia oraz zawiera element ustalenia odpowiedzialności organu 
rentowego, co wskazuje dodatkowo na sprawę o ustalenie. Ponadto pełnomocnik 
wskazał, że wnioskodawcy „domagali się ustalenia swojego prawa za kilka lat, co 
umożliwia ustalenie w zasadzie odszkodowania dla ubezpieczonych za kilka lat za-

 
3 
wieszenia prawa do części uzupełniającej emerytury. Przez okres od 1991 r. do 2006 
r. ubezpieczeni zostali pozbawieni wypłaty części należnej im emerytury, za co powi-
nien ponieść odpowiedzialność organ rentowy - jak za wadliwe działanie instytucji 
publicznej zgodnie z art. 417 k.c.”, oraz że „wartość przedmiotu sporu - przy przyjęciu 
charakteru majątkowego roszczenia - może być ustalona jako odszkodowanie za 
cały okres dochodzonej części uzupełniającej emerytury i wówczas wartość ta może 
być określona nawet na 155.100,60 zł.(10.340,04 zł za okres od 1991 r. do 2006 r.). 
Wówczas może mieć zastosowanie przepis art. 21 k.p.c.”. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
 
Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. W rozpatrywanej sprawie, 
wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. […] Sąd Apelacyjny w Gdańsku zmienił zaskar-
żony wyrok Sądu pierwszej instancji i zobowiązał pozwanego Prezesa Kasy Rolni-
czego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa w W. do wypłaty części 
uzupełniającej emerytury wnioskodawców w pełnej wysokości za okres od dnia 24 
listopada 2005 r. do dnia 30 czerwca 2006 r., oddalając odwołanie w pozostałym za-
kresie, oddalił apelację w pozostałej części oraz orzekł, że pozwany nie ponosi od-
powiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. 
W dniu 26 stycznia 2011 r. pełnomocnik wnioskodawców wniósł skargę kasacyjną 
określając wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 14.000 zł, wskazując - na żą-
danie Sądu - że przedmiotowa sprawa jest roszczeniem o ustalenie prawa do eme-
rytury, co nie wymaga podawania wartości przedmiotu zaskarżenia, stosownie do art. 
3982 § 1 zdanie drugie k.p.c., jednak z ostrożności procesowej wskazał, że wartość 
przedmiotu zaskarżenia w oparciu o decyzję rentową wynosi 20.682 zł (po 10.341 zł 
w stosunku do każdego wnioskodawcy - 861,67 zł x 12 miesięcy).  
 
Stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyż-
szego wyrażonym w postanowieniu z dnia 15 maja 2001 r., II UZ 28/01 (OSNP 2003 
nr 6, poz. 160), w pełni podzielanym przez obecny skład orzekający, sprawa o zawie-
szenie części uzupełniającej emerytury rolniczej jest sprawą o prawo majątkowe w 
rozumieniu art. 3921 § 1 k.p.c. i na gruncie Kodeksu postępowania cywilnego po 
nowelizacji nadal zachowuje swoją aktualność (art. 3982 § 1). Skład orzekający po-
dziela również pogląd, wynikający z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 
marca 2011 r., II UZ 3/11, stwierdzający, że w sprawie o ponowne obliczenie renty 

 
4 
rodzinnej wartość przedmiotu sporu ustala się na podstawie art. 22 k.p.c., a żądanie 
wyrównania tego świadczenia na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych za 
okres 3 lat poprzedzających datę złożenia wniosku nie stanowi odrębnego roszcze-
nia w rozumieniu art. 19 § 1 i 21 k.p.c. W okolicznościach sprawy oznacza to, po 
pierwsze, że sprawa o wypłatę części uzupełniającej emerytury rolniczej, jest sprawą 
o prawo majątkowe, w której skarga kasacyjna jest dopuszczalna jeżeli wartość 
przedmiotu zaskarżenia nie jest niższa niż dziesięć tysięcy zł i po drugie, nie ulega 
ona zwiększeniu o dochodzone tzw. wyrównanie świadczenia. „Wyrównanie” takie 
nie zwiększa określonej w art. 22 k.p.c. wartości przedmiotu sporu i w rezultacie 
wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną wylicza się stosownie do zasad 
określonych w art. 22 k.p.c., a więc wynosi ona w badanej sprawie dwunastokrotność 
kwoty 656,85 zł, stanowiącej część uzupełniającą emerytury rolniczej (co daje kwotę 
7.882,20 zł w stosunku rocznym). Żądanie wyrównania świadczenia za okres po-
przedzający złożenie wniosku wskazany w art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych sto-
sowanym w oparciu o art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolni-
ków, nie jest więc samodzielnym roszczeniem o świadczenie pieniężne w rozumieniu 
art. 19 § 1 k.p.c., jest bowiem objęte roszczeniem o ponowne obliczenie świadczenia 
i przysługuje pod warunkiem zaistnienia okoliczności wskazanych w hipotezie art. 
133 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach. W związku z tym nie podlega ono 
zliczeniu na zasadzie określonej w art. 21 k.p.c. z kwotą wynikającą z ustalenia war-
tości przedmiotu sporu na podstawie art. 22 k.p.c. (por. także postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2005 r., I UZ 76/04, OSNP 2006 nr 3-4, poz. 66, w 
którym stwierdzono, że w sprawach o świadczenia emerytalno-rentowe, żądanie pod-
wyższenia pobieranego świadczenia za okres wcześniejszy od objętego zaskarżoną 
decyzją, nie jest roszczeniem odrębnym i art. 21 k.p.c. nie ma zastosowania, a war-
tość przedmiotu sporu ustala się na podstawie art. 22 k.p.c.). 
 
Stanowiska tego nie podważa pogląd Sądu Najwyższego zawarty w postano-
wieniu z dnia 3 lutego 2011 r., II UZ 46/10, w którym przyjęto, że sprawa o wypłace-
nie wyrównania emerytury wynikająca z kwestionowana podstawy materialnej prze-
szłych waloryzacji nie jest sprawą o prawo do świadczeń powtarzających się w ro-
zumieniu art. 22 k.p.c. Pogląd ten został wyrażony w zupełnie innych okolicznościach 
w sprawie, której przedmiotem było określenie zasad waloryzacji świadczeń, połą-

 
5 
czone z odwołaniem od decyzji organu rentowego, odmawiającej stwierdzenia nie-
ważności wszystkich poprzednich, prawomocnych (niezaskarżonych do sądu), decy-
zji waloryzacyjnych. 
 
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 
39814 k.p.c. oddalił zażalenie. 
========================================