II UZ 22/10

Sygn. akt II UZ 22/10 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 13 października 2010 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Beata Gudowska (przewodniczący) 
SSN Bogusław Cudowski (sprawozdawca) 
SSN Romualda Spyt 
 
w sprawie z wniosku C. N. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
o rentę z tytułu niezdolności do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 października 2010 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 30 kwietnia 2010 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z 30 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny –Wydział Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych odrzucił na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. apelację C. N. 
od wyroku z 4 sierpnia 2009 r. Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych. Wyrokiem tym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji z 20 
października 2006 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmawiającej prawa do 
renty z tytułu niezdolności do pracy. 
 
Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że 12 października 
2009 r. profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonego będący radcą prawnym wniósł 
apelację od wyroku Sądu Okręgowego bez uiszczenia wymaganej opłaty 

 
 
2 
podstawowej od apelacji w kwocie 30 zł. Zarządzeniem przewodniczącego z 19 
października 2009 r. pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do uiszczenia 
opłaty w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia apelacji. Opłatę uiszczono w 
wyznaczonym terminie. Przypomniano, że art. 1302 § 3 k.p.c. został wprawdzie 
uchylony z dniem 1 lipca 2009 r. na podstawie art. 1 pkt 3 lit. a ustawy z 5 grudnia 
2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych 
ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571), jednak zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy 
zmieniającej, przepisy tej ustawy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej 
wejścia w życie. Uznano, że art. 1302 § 3 k.p.c. miał zastosowanie w sprawie, 
ponieważ odwołanie od decyzji z 20 października 2006 r. wpłynęło do organu 
rentowego 10 listopada 2006 r. Sąd Apelacyjny uznał zatem, że pełnomocnik 
wnioskodawcy – radca prawny obowiązany był dokonać stosownej opłaty wraz ze 
złożeniem środka odwoławczego. Apelację powinien był odrzucić Sąd pierwszej 
instancji, który błędnie wezwał pełnomocnika do uzupełnienia braków apelacji.  
Na postanowienie Sądu Apelacyjnego z 30 kwietnia 2010 r. zażalił się 
wnioskodawca, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie przepisów 
postępowania: 1) art. 373 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. – poprzez jego 
niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że apelacja podlegała odrzuceniu 
przez Sąd pierwszej instancji z powodu jej nieopłacenia, 2) art. 1302 § 3 k.p.c. 
poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy apelacja ubezpieczonego 
została opłacona na wezwanie Sądu Okręgowego przez pełnomocnika 
działającego na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w toku trwającego 
procesu, tj. 20 lipca 2009 r. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1302 § 3 
k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez 
adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub 
środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie 
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku 

 
 
3 
zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza 
sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od 
wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.  
Przepis ten został uchylony z dniem 1 lipca 2009 r. przez art. 1 pkt 3 lit. a) 
ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania 
cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). Z kolei 
zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, jej przepisy stosuje się do 
postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie (z zastrzeżeniem przepisów 
ust. 2-5, które nie odnoszą się do niniejszej sprawy). Data ta odnosi się do 
wniesienia pozwu. 
Dla sprawy kluczowe znaczenie ma, że odwołanie wnioskodawcy zostało 
wniesione przed 1 lipca 2009 r. Oznacza to, że przepisy ustawy z 5 grudnia 2008 
r. nie znajdują w sprawie zastosowania i prawidłowo na podstawie art. 1302 § 3 
k.p.c. odrzucono apelację (tak samo Sąd Najwyższy w postanowieniach z 9 
grudnia 2009 r., II PZ 22/09, LEX nr 577834, 28 października 2009 r., II PZ 16/09, 
LEX nr 559945 i 3 lutego 2010 r., I UZ 1/10, niepublikowane). 
Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 
39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.