IV CZ 7/11

Sygn. akt IV CZ 7/11 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
Dnia 14 kwietnia 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący) 
SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca) 
SSN Hubert Wrzeszcz 
 
ze skargi powoda 
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem  
Sądu Apelacyjnego  
z dnia 10 marca 2009 r., w sprawie z powództwa D. W. 
przeciwko Bankowi BPH Spółce Akcyjnej z siedzibą w K. poprzednio  
GE Money Bankowi Spółce Akcyjnej z siedzibą w G. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej 
w dniu 14 kwietnia 2011 r., 
zażalenia powoda 
na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 22 kwietnia 2010 r.,  
 
1. oddala zażalenie 
2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w G.  
adwokatowi – K. M. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł 
powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu 
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu 
w postępowaniu zażaleniowym. 
Uzasadnienie 
 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego 
Sądu z dnia 10 marca 2009 r., w którym oddalono apelację  powoda od wyroku 
Sądu Okręgowego z dnia 22 października 2008 r.  
 
Sąd Apelacyjny uznał, że skarżący nie wykazał w skardze odpowiednich 
podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 403 § 2 k.p.c. W przepisie  
tym chodzi bowiem o takie  okoliczności  faktyczne i środki dowodowe, które istniały 
w dacie wydania zaskarżonego wyroku, ale z których strona nie mogła skorzystać.  
W tej sytuacji nie było nową okolicznością prowadzenie postępowania 
egzekucyjnego z renty powoda, ponieważ o fakcie tym powód wiedział przed 
oddaleniem apelacji. Nie stanowiło też nowości w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. 
przedstawienie ze skargą informacji z dnia 19 grudnia 2009 r. o podjęciu przez  
fundusz inwestycyjny decyzji o skierowaniu do postępowania sądowego sprawy 
o zapłatę przez skarżącego długu w wysokości 6.902,22 zł.  
 
W zażaleniu powoda sformułowano zarzuty naruszenia art. 86 k.p.c. w zw. 
z art. 118 § 1 i § 2 k.p.c i art. 91 pkt 1 k.p.c. Wskazywano ponadto na błąd 
w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że fakty i dowody wskazane  
przez powoda były jemu znane wcześniej i mógł je przedstawić w postępowaniu 
przed sądami meriti pomimo nieistnienia tych dowodów przed zakończeniem  
postępowania przed tymi sądami. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego 
postanowienia  i  przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.   
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
 
W zażaleniu pełnomocnik skarżącego podtrzymuje stanowisko o istnieniu  
podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 403 §  2 k.p.c. i wskazuje  
na informacje uzyskane przez powoda z kancelarii C. J. – Spółki z o.o. w W. (z dnia 
19 grudnia 2009 r.) oraz na korespondencję z ZUS dotyczącą   egzekucji z renty 
powoda. Ten pierwszy dokument był załączony do skargi powoda z dnia 12 
stycznia 2010 r., natomiast powód (w skardze) i obecnie pełnomocnik powoda (w 
zażaleniu) powołują się na bliżej nieokreśloną korespondencję z ZUS, mającą 
określać wysokość i czas prowadzenia egzekucji dotyczącej należności  kredytowej 
pozwanego Banku (sprawa KM […]). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia 
wyjaśniono, dlaczego wspomniane dokumenty nie mogą być traktowane jako nowe 

 
3 
okoliczności lub środki docelowe w rozumieniu art. 403 § 2  k.p.c. Fakt prowadzenia 
postępowania egzekucyjnego z renty skarżącego nie jest okolicznością nową, 
ponieważ 
istotnie 
treść 
uzasadnienia 
kwestionowanego 
 
wyroku 
Sądu 
Apelacyjnego z dnia 10 marca 2009 r. wskazuje na to, że fakt ten był znany 
powodowi jeszcze przed wydaniem wyroku przez Sąd drugiej instancji. Trafnie  też 
przyjęto, że nie stanowi nowości w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. złożona ze skargą 
ogólna informacja z dnia 19 grudnia 2009 r. o podjęciu decyzji o  skierowaniu 
sprawy zadłużenia kredytowego w banku do egzekucji. W zażaleniu pełnomocnika 
powoda nie doszło do skutecznego podważenia ocen zawartych w  zaskarżonym 
postanowieniu. Nie podjęto też próby przedstawienia prawnego znaczenia tych 
dokumentów dla rozstrzygnięcia sprawy zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego 
z dnia 10 marca 2009 r.  
Skarga o wznowienie postępowania, sporządzona osobiście przez powoda, 
istotnie nie została doręczona pełnomocnikowi powoda ustanowionemu wcześniej 
z urzędu i wnoszącemu obecnie zażalenie. Należy jednak zaznaczyć, że na Sądzie 
nie ciążył procesowy obowiązek dręczenia takiej skargi pełnomocnikowi powoda, 
a  wnoszący zażalenie nie twierdzi inaczej. Wymiana  korespondencji między 
Sądem a powodem doprowadziła do stwierdzenia, że skarga odpowiadała 
formalnym wymaganiom przewidzianym dla tego  typu środka zaskarżenia i została 
oceniona z punktu widzenia zawartych w niej  podstaw (art. 403 §  2 k.p.c.). Skoro 
brak podstaw wniesienia skargi został stwierdzony w toku dwóch instancji, to nie 
sposób twierdzić, że doszło do  naruszenia prawa powoda do obrony w sferze 
możliwości właściwej oceny wskazanych w skardze podstaw jej wniesienia.  
 
W tej sytuacji należało oddalić zażalenie jako nieuzasadnione (art. 3941 § 3 
k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono stosownie do 
postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c i § 3, 6, 13 ust. 2, 20 rozporządzenia 
MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie  opłat za czynności adwokackie (...) 
(Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).