II UZ 18/11

Sygn. akt II UZ 18/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 czerwca 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący) 
SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca) 
SSN Halina Kiryło 
 
w sprawie z wniosku J. Ś. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
o składki, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 czerwca 2011 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 26 stycznia 2011 r.,  
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r., Sąd Apelacyjny w sprawie 
ubezpieczonego J. Ś. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych oddalił 
apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 28 maja 2010 r.  
We wniosku z dnia 11 czerwca 2010 r. pełnomocnik ubezpieczonego wniósł 
o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r. wskazując w treści 
wniosku, że „uzasadnienia trafnych orzeczeń są bezcennym źródłem wiedzy”. 
Odpis uzasadnienia doręczono pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 20 września 
2010 r. na zasadzie art. 9 k.p.c. W dniu 10 lipca 2010 r. pełnomocnik 
ubezpieczonego wniósł o doręczenie mu sentencji wyroku z 10 czerwca 2010 r. ze 

 
 
2 
stwierdzeniem prawomocności. Odpis sentencji został doręczony pełnomocnikowi 
w dniu 12 listopada 2010 r. W dniu 19 listopada 2010 r. pełnomocnik 
ubezpieczonego wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r.  
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej 
otwiera wyłącznie zgłoszone w tygodniowym terminie żądanie doręczenia stronie 
orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Zdaniem Sądu, jeśli strona żąda doręczenia 
wyłącznie sentencji lub wyłącznie uzasadnienia, doręcza się stronie wyłącznie 
sentencję lub uzasadnienie, zgodnie z żądaniem. Można szczególnie tego 
oczekiwać w przypadku występowania w sprawie profesjonalnego pełnomocnika. Z 
uwagi na treść wniosku skierowanego w niniejszym postępowaniu przez 
pełnomocnika ubezpieczonego, Sąd nie potraktował tego wniosku jako wniosku w 
rozumieniu art. 387 § 3 k.p.c. Wobec powyższego skarga kasacyjna okazała się 
niedopuszczalna w rozumieniu art. 3936 § 1 k.p.c., co uzasadniło jej odrzucenie. 
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik ubezpieczonego zarzucił 
naruszenie art. 387 § 1, § 2 i § 3 k.p.c., art. 3984 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c. a nadto 
obrazę prawa materialnego przez zastosowanie nieobowiązującego art. 3936 k.p.c.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie nie znajduje uzasadnienia i wymaga oddalenia.  
 
Stosownie do art. 387 § 1 zd. 2 k.p.c. sporządzenie uzasadnienia wyroku w 
sprawach, w których oddalono apelację, następuje jedynie w przypadku, w którym 
strona wnosi o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Jedynie zatem wniosek, 
w którym strona łącznie domaga się doręczenia orzeczenia i jego uzasadnienia, 
spełnia wymagania przewidziane w art. 387 k.p.c. Sąd Najwyższy, rozpatrujący 
sprawę w niniejszym składzie, dostrzega mankamenty zbyt formalistycznego 
podejścia do treści wniosku strony o doręczenie orzeczenia i uzasadnienia. O tym, 
że strona składa swój wniosek w trybie art. 387 § 1 zd. 1 k.p.c. świadczyć mogą 
zarówno jego bezpośrednia treść, jak i powołanie norm prawa procesowego (np. 
wymienionego art. 387 § 1 k.p.c.), czy inne sformułowania, wskazujące na zamiar 

 
 
3 
skierowania w sprawie skargi kasacyjnej. Żadne jednak okoliczności tego rodzaju 
nie zostały ujęte we wniosku pełnomocnika w niniejszym postępowaniu.  
Treść tego wniosku ograniczyła się do wniosku o sporządzenie uzasadnienia 
wyroku Sądu Apelacyjnego, opatrzonego komentarzem, że „uzasadnienia trafnych 
orzeczeń są bezcennym źródłem wiedzy”. Wniosek nie został opatrzony nazwą, z 
której mógłby wynikać zamiar wywiedzenia skargi kasacyjnej (w postaci tytułu 
„zapowiedź skargi kasacyjnej” lub podobnego), nie powołał się w nim także 
pełnomocnik na żadne normy prawa procesowego, które mogłyby ujawnić zamiar 
skierowania skargi kasacyjnej.  
Wręcz przeciwnie, zacytowana treść wniosku potwierdza prawidłowość 
rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie. Ponadto pełnomocnik wnosi o sporządzenie 
uzasadnienia jako bezcennego źródła wiedzy, a zatem bynajmniej nie w celu 
wywiedzenia skargi kasacyjnej. Kieruje nim jedynie ciekawość motywów, jakie stały 
za prawidłowym rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego.  
Wniosek ten został ponowiony w dniu 17 czerwca 2010 r., zawierając 
identyczną treść z wyjaśnieniem, że poprzedni wniosek został nadany listem 
zwykłym, a zatem ponawia pełnomocnik swój wniosek w liście poleconym. Także z 
tego wniosku nie wynikają żadne inne okoliczności, świadczące o woli zaskarżenia 
wyroku skargą kasacyjną.  
Sąd Najwyższy, rozpatrujący niniejsze zażalenie, jak już wskazano, daleki 
jest od skrajnego formalizmu w postępowaniu cywilnym. Istnieją jednak minimalne 
granice, w których poruszać się powinny strony, zwłaszcza, gdy czynności w ich 
imieniu dokonuje profesjonalny pełnomocnik. Można i należy od niego wymagać, by 
na tyle precyzyjnie formułował treść pism procesowych, aby wynikały z nich, co 
najmniej pośrednio, intencje, jakie stroną kierują przy składaniu pisma. Ciekawości 
co do motywów orzeczenia, wyrażającej się w stwierdzeniu: „uzasadnienia trafnych 
orzeczeń są bezcennym źródłem wiedzy”,  połączonej z wnioskiem o sporządzenie 
uzasadnienia wyroku w żadnym wypadku nie można zakwalifikować jako wniosku o 
doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem celem wywiedzenia skargi 
kasacyjnej. 
 
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.    

 
 
4