II UZ 17/13

Sygn. akt II UZ 17/13 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 14 maja 2013 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Małgorzata Gersdorf 
SSN Beata Gudowska 
 
w sprawie z wniosku A. R. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. 
z udziałem zainteresowanych: L. L., D. B., B. C. i Wojewódzkiego Szpitala 
Zespolonego w E. 
o składki na ubezpieczenie społeczne, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 maja 2013 r., 
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 12 listopada 2012 r.,  
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
UZASADNIENIE 
 
Postanowieniem z dnia 12 listopada 2012 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
kasacyjną wnioskodawczyni A. R. od wyroku tego Sądu z dnia 26 czerwca 2012 r., 
którym oddalono apelację wnioskodawczyni od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu 
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w E. z dnia 25 stycznia 2012 r., w sprawie o 
składki 
na 
ubezpieczenie 
zdrowotne, 
z 
udziałem 
zainteresowanych: 
Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w E., L. L., D. B. i B. C. W zaskarżonym 
postanowieniu, Sąd Apelacyjny stwierdził, że „nie było spornym w sprawie, iż 

 
 
2 
zainteresowane podlegały ubezpieczeniom zdrowotnym (…) a istotą sporu było, kto 
ma odprowadzać składki należne za nie z tego tytułu”, uznając w związku z tym, że 
wartość przedmiotu sporu w odniesieniu do każdej zainteresowanej stanowi kwota 
składek na ubezpieczenie zdrowotne, która była niższa niż dziesięć tysięcy złotych, 
tak więc skarga kasacyjna jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu (art. 3986 § 
2 k.p.c.). 
W zażaleniu na to postanowienie, pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucił 
naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. zdanie drugie przez błędną wykładnię tego przepisu i 
przyjęcie, że sprawa ma charakter majątkowy, gdy w rzeczywistości sprawa 
dotyczy objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i art. 3982 § 1 k.p.c. 
zdanie pierwsze nie znajduje w niej zastosowania. Wniósł o uchylenie 
postanowienia i nadanie biegu skardze kasacyjnej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest uzasadnione. Nie jest wątpliwe, że przedmiotem sporu w 
sprawie było ustalenie podmiotu zobowiązanego do odprowadzania składek na 
ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zawartych umów zlecenia z zainteresowanymi 
(stąd oznaczenie przedmiotu sprawy „o składki na ubezpieczenie zdrowotne” nie 
było precyzyjne), zaś w orzecznictwie Sądu Najwyższego, nie budzi wątpliwości, że 
ubezpieczenie zdrowotne ma charakter ubezpieczenia społecznego (por. np. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2004 r., I UZ 35/04, 
OSNP 2005 nr 7, poz. 101 oraz uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 
24 stycznia 2007 r., III UZP 4/06 – OSNP 2007 nr 15-16, poz. 226, w którym 
wskazano, że co prawda ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie 
ubezpieczeń 
społecznych 
rozróżniająca 
cztery 
ryzyka 
ubezpieczeniowe: 
emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe, nie objęła ubezpieczenia 
zdrowotnego, to jednak należy przyjąć, że ubezpieczenie to jest też rodzajem 
ubezpieczenia społecznego zaś jego odrębność wynika przede wszystkim z faktu 
odmiennego przedmiotu ochrony oraz odrębności organizacyjnej). Tak więc - 
stosownie do art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c. - sprawa o objęcie obowiązkiem 
tego ubezpieczenia jest sprawą, w której skarga kasacyjna przysługuje bez 

 
 
3 
względu na wartość przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu trafnie określono 
przedmiot sporu, gdy się zważy, że podstawę prawną zaskarżonego wyroku, 
którym 
stwierdzono 
niepodleganie 
przez 
zainteresowane 
ubezpieczeniu 
zdrowotnemu z tytułu umów zlecenia zawieranych z ubezpieczoną prowadzącą 
pozarolniczą działalność w zakresie usług pielęgniarskich i lekarskich, jednocześnie 
przyjmując podleganie przez nie temu ubezpieczeniu z tytułu pracowniczego 
zatrudnienia w zainteresowanym Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w E., stanowił 
art. 8 ust. 2a w związku z art. 18 ust. 1a w opozycji do art. 9 ust. 1 w związku z art. 
32 i art. 66 ust. 1 pkt 1a i art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o 
systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 
1585 ze zm.). 
Podobne 
stanowisko 
zostało 
wyrażone 
przez 
Sąd 
Najwyższy 
w 
postanowieniach z dnia 19 lutego 2013 r., II UZ 129/12 oraz 14 maja 2013 r., II UZ 
19/13 (niepublikowane). 
 
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji (art. 39816 w 
związku z 3941 § 3 k.p.c.).