II UZ 144/98

Postanowienie z dnia 29 stycznia 1999 r. II UZ 144/98 Organ rentowy nie jest obowiązany do wydania nowej decyzji, jeżeli ba- dania kontrolne przeprowadzone przez komisje do spraw inwalidztwa i zatrud- nienia potwierdziły istnienie przesłanki do pobierania dotychczasowej renty. Przewodniczący: SSN Teresa Romer, Sędziowie SN: Maria Mańkowska, Stefania Szymańska (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 1999 r. sprawy z wniosku Stanisława P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz- nych-Oddziałowi w B.B. o ustalenie trwałego inwalidztwa, na skutek zażalenia wnios- kodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 czerwca 1998 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z 18 czerwca 1998 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił zażalenie Stanisława P. na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubez- pieczeń Społecznych w Bielsku-Białej z 17 czerwca 1997 r. [...] odrzucające odwoła- nie wnioskodawcy od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej d/s Inwalidztwa i Zatrudnienia [...] w B.B. z 28 kwietnia 1997 r., która stwierdziła „czasowość” inwa- lidztwa i ustaliła termin badania lekarskiego, a z czym wnioskodawca nie zgadzał się utrzymując, że inwalidztwo ma charakter trwały. Kolejnym postanowieniem z 12 października 1998 r., Sąd Apelacyjny w Kato- wicach: 1) odrzucił kasację jako niedopuszczalną, gdyż wniesioną osobiście przez wnioskodawcę, 2) oddalił wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu jako bezza- sadny, a to z uwagi na niedopuszczalność kasacji. Jak bowiem wykazał Sąd Apela- 2 cyjny w postanowieniu z 18 czerwca 1998 r. od orzeczenia Wojewódzkiej KiZ nie przysługuje odwołanie do sądu. W zażaleniu wnioskodawca domaga się uchylenia postanowienia z 12 paź- dziernika 1998 r. odrzucającego jego kasację i wywodzi, że jego odwołanie do Sądu dotyczyło nie tylko orzeczenia Komisji Lekarskiej, ale także stanowiło skargę na nie- wydanie przez organ rentowy (art. 476 § 3 KPC) - na jego wniosek - decyzji o ustale- niu istnienia trwałego inwalidztwa. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Sąd Wojewódzki, a nas- tępnie Sąd Apelacyjny trafnie stwierdziły, że istota zagadnienia nie sprowadza się do prawidłowości oceny inwalidztwa wnioskodawcy dokonanej przez Wojewódzką KiZ w aspekcie jego trwałości lub „czasowości” , a do tego - czy orzeczenie to jest w ogóle zaskarżalne, a jeżeli tak - to do jakiego organu. Sądy słusznie podkreśliły, że zgodnie z art. 476 § 2 KPC sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych jest sprawa, w której wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego lub wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie. W niniejszej sprawie organ rentowy nie wydawał jakiejkolwiek decyzji, ani też nie był obowiązany do jej wydania, bowiem badanie kontrolne potwierdziło uprawnienie wnioskodawcy do po- bierania dotychczasowej renty. Stąd - zgodnie z art. 4778 KPC - sprawa nie należy do właściwości sądu wojewódzkiego. Trafnie wskazał Sąd Apelacyjny, iż zakwestio- nowane orzeczenie Wojewódzkiej KiZ jest jedynie możliwe przez Prezesa ZUS w trybie nadzoru. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postano- wienia. ========================================