II UZ 12/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Apelacyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej, uznając, że błąd pisarski we wskazaniu sygnatury akt nie stanowił podstawy do odrzucenia skargi po jej uzupełnieniu.
Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną M. P. z powodu błędu pisarskiego w oznaczeniu sygnatury zaskarżonego wyroku, mimo że pełnomocnik uzupełnił ten brak. Sąd Najwyższy uchylił to postanowienie, stwierdzając, że błąd pisarski nie jest wadą konstrukcyjną skargi kasacyjnej, która podlegałaby odrzuceniu a limine, a po jego uzupełnieniu skarga mogła uzyskać prawidłowy bieg.
Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r., którym odrzucono skargę kasacyjną M. P. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lipca 2015 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że pełnomocnik ubezpieczonej dołączył wymagane odpisy, pełnomocnictwo i dowód opłaty, ale wezwał do uzupełnienia braków przez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego ze wskazaniem prawidłowej sygnatury wraz z odpisem. Pełnomocnik przesłał pełnomocnictwo ze wskazaniem prawidłowej sygnatury, ale bez jego odpisu, argumentując, że w aktach pozostało poprawione pełnomocnictwo pierwotne i jego odpis. Sąd Najwyższy uznał, że wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 398^4 § 1 k.p.c., nie mogą być uzupełnione, a skarga niespełniająca ich podlega odrzuceniu a limine. Jednakże, brak oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona skarga, mieści się w ramach tych wymagań, ale błąd pisarski w oznaczeniu zaskarżonego wyroku, który został sprostowany po wezwaniu sądu, nie stanowił podstawy do odrzucenia skargi. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie, uznając, że po uzupełnieniu skarga kasacyjna mogła uzyskać prawidłowy bieg.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, błąd pisarski w oznaczeniu sygnatury zaskarżonego wyroku, który został sprostowany po wezwaniu sądu, nie stanowi podstawy do odrzucenia skargi kasacyjnej, jeśli nie jest to wada konstrukcyjna.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy rozróżnił wady konstrukcyjne skargi kasacyjnej, które podlegają odrzuceniu a limine, od błędów pisarskich, które mogą być uzupełnione. Błąd pisarski w sygnaturze nie jest wadą konstrukcyjną i po jego sprostowaniu skarga może być dalej procedowana.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylenie
Strona wygrywająca
M. P.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. P. | osoba_fizyczna | wnioskodawczyni |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. | instytucja | odpowiedź |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 394^1 § § 3
Kodeks postępowania cywilnego
W związku z art. 398^15 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie.
k.p.c. art. 398^15 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
W związku z art. 394^1 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie.
Pomocnicze
k.p.c. art. 398^4 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Wymagania konstrukcyjne skargi kasacyjnej, o których mowa w tym przepisie, nie mogą być uzupełnione, a skarga niespełniająca któregokolwiek z nich podlega odrzuceniu a limine.
k.p.c. art. 398^4
Kodeks postępowania cywilnego
Brak oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona skarga kasacyjna, mieści się w ramach wymagań konstrukcyjnych.
k.p.c. art. 398^6 § § 2
Kodeks postępowania cywilnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Błąd pisarski w sygnaturze akt nie jest wadą konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Po uzupełnieniu braków skarga kasacyjna mogła uzyskać prawidłowy bieg. Sąd dysponował poprawionym pełnomocnictwem i jego odpisem, co czyniło brak dodatkowego odpisu nieistotnym.
Godne uwagi sformułowania
Wymagania skargi kasacyjnej, tzw. konstrukcyjne, o których mowa w art. 398^4 § 1 k.p.c., nie mogą być uzupełnione, a skarga kasacyjna niespełniająca któregokolwiek z tych wymagań podlega odrzuceniu a limine, bez wzywania do uzupełnienia. Brak oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona jest skarga kasacyjna, mieści się w ramach tych wymagań. Nie zaniedbał on oznaczenia zaskarżonego wyroku, lecz w oznaczeniu tym popełnił oczywisty błąd pisarski.
Skład orzekający
Beata Gudowska
przewodniczący-sprawozdawca
Zbigniew Myszka
członek
Piotr Prusinowski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących uzupełniania braków skargi kasacyjnej, rozróżnienie wad konstrukcyjnych od błędów pisarskich."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji błędu pisarskiego w sygnaturze i braku odpisu pełnomocnictwa.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Orzeczenie wyjaśnia ważne niuanse proceduralne dotyczące skargi kasacyjnej, co jest cenne dla praktyków prawa ubezpieczeń społecznych i cywilnego.
“Błąd pisarski w sygnaturze nie przekreśla szans na rozpoznanie skargi kasacyjnej – wyjaśnia Sąd Najwyższy.”
Sektor
ubezpieczenia społeczne
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt II UZ 12/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Beata Gudowska (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Zbigniew Myszka SSN Piotr Prusinowski w sprawie z wniosku M. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o ubezpieczenie społeczne, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2016 r., zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 8 stycznia 2016 r., uchyla zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2016 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną M. P. od wyroku tego Sądu z dnia 28 lipca 2015 r. Stwierdził, że wnoszący skargę kasacyjną profesjonalny pełnomocnik ubezpieczonej dołączył trzy jej odpisy, pełnomocnictwo oraz dowód uiszczenia opłaty sądowej. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2015 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu 20 listopada 2015 r. Przewodniczący wezwał go do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej przez „przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony przed Sądem Najwyższym w postępowaniu ze skargi kasacyjnej ze wskazaniem prawidłowej sygnatury wraz z odpisem w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej”. Pełnomocnik przesłał pełnomocnictwo ze wskazaniem prawidłowej sygnatury, lecz bez odpisu. W zażaleniu pełnomocnik ubezpieczonej zwrócił uwagę, że wykonując zarządzenie Przewodniczącego, poprzedził uzupełnienie wskazanego w nim braku pismem przewodnim, w którym wskazał prawidłową sygnaturę akt sprawy oraz dołączył pełnomocnictwo o identycznej treści jak wniesione pierwotnie, z żądaną poprawką, rzeczywiście bez jego odpisu, jednak w aktach sprawy pozostało poprawione pełnomocnictwo pierwotne i jego odpis, doręczony na skutej wezwania sądu. Zarzucił naruszenie art. 398 4 § 3 oraz art. 398 6 § 2 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wymagania skargi kasacyjnej, tzw. konstrukcyjne, o których mowa w art. 398 4 § 1 k.p.c., nie mogą być uzupełnione, a skarga kasacyjna niespełniająca któregokolwiek z tych wymagań podlega odrzuceniu a limine , bez wzywania do uzupełnienia. Brak oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona jest skarga kasacyjna, mieści się w ramach tych wymagań. Skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika ubezpieczonej nie była jednak dotknięta takim brakiem. Nie zaniedbał on oznaczenia zaskarżonego wyroku, lecz w oznaczeniu tym popełnił oczywisty błąd pisarski. Po wezwaniu do wskazania właściwej sygnatury (zamiast III AUa 227/15 - III AUa 277/15) wystosował pismo, w którym sprostował ten błąd. Przy piśmie przedstawił odpis pełnomocnictwa z właściwą sygnaturą, więc Sąd dysponował kopią pełnomocnictwa dla strony przeciwnej. W tym stanie, po uzupełnieniu, skarga kasacyjna mogła uzyskać prawidłowy bieg, nie miała już bowiem wad uzasadniających jej odrzucenie (por. odpowiednio postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2007 r., II UZ 30/07, OSNP 2009 nr 3-4, poz. 54, z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 55/09, OSNC 2010 C, poz. 73, z dnia 19 marca 2009 r., II UZ 9/09, OSNP 2010 nr 21-22, poz. 276, z dnia 22 lipca 2013 r., III UZ 10/13, niepubl.). Uwzględniając to, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżone postanowienie, jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w związku z art. 398 15 § 1 k.p.c.). eb
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI