II UZ 12/14

Sygn. akt II UZ 12/14
POSTANOWIENIE
Dnia 5 marca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący, sprawozdawca)
‎
SSN Małgorzata Gersdorf
‎
SSA Agata Pyjas - Luty
w sprawie z wniosku J. K.
‎
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
‎
o wysokość emerytury,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 marca 2014 r.,
‎
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 4 grudnia 2013 r.,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny postanowieniem z 4 grudnia 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. Pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie procesowym z 28 listopada 2013 r. wykonując zarządzenie Sądu, określił wartość przedmiotu zaskarżenia na 6.668 zł, co uzasadniało odrzucenie skargi. Jednocześnie zaznaczono, że rozpoznawana sprawa nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ale o jej wysokość, co uzasadnia kwalifikowanie dopuszczalności skargi kasacyjnej w odniesieniu do wartości przedmiotu zaskarżenia.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł wnioskodawca, skarżąc je w całości.
Skarżący podniósł, „że Sąd błędnie przyjął, iż niniejsza sprawa nie podlega pod zakres spraw o przyznanie prawa do emerytury, a tym samym uzależnił dopuszczalność skargi kasacyjnej od wskazanej wartości przedmiotu zaskarżenia. Skoro przedmiotowa sprawa została zainicjowana odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przeliczenia podstawy do naliczenia wysokości emerytur i dodatkowo decyzja ta została zaskarżona w całości, nie powinno budzić wątpliwości, iż przedmiotem postępowania jest ustalenie prawa do emerytury. Odwołujący zmierza do uzyskania świadczenia emerytalnego w wyższej wysokości, tak więc podstawy swojego żądania upatruje w przesłankach do uzyskania emerytury, która jego zdaniem winna być naliczana w oparciu o inną podstawę w zupełnie innym stanie faktycznym i prawnym. Zatem
de facto
roszczenie powoda nie jest oparte na żądaniu jedynie zmiany wysokości przyznanej emerytury, a przyznaniu prawa do emerytury na nowo wyliczonej podstawie jej wymiaru. Tym samym, w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis ograniczający dopuszczalność skargi kasacyjnej od wartości przedmiotu zaskarżenia powyżej kwoty 10.000 zł.”.
Powołano się w tym zakresie na postanowienie Sądu Najwyższego z 28 listopada 2007 r., II UZ 82/01,
OSNP 2003 nr 19, poz. 474, w którym
stwierdzono, że w sprawie o przyznanie emerytury kasacja przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, chociażby zaskarżono wyłącznie wysokość przyznanego świadczenia.
Skarżący podniósł także, że prostuję swoją „oczywistą omyłkę pisarską” w zakresie podanej kwoty wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ „wyliczona wartość przedmiotu sporu to kwota 10.001,34 zł, bowiem kwotę tę odwołujący może jedynie szacować”.
Wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z 17 października 2013 r., zasadzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zażalenia jako oczywiście uzasadnionego i przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z 17 października 2013 r. w trybie art. 395 § 2 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że j
eżeli przedmiotem sporu nie jest prawo do emerytury lub renty, lecz jedynie jego wysokość, to dopuszczalność zaskarżenia wyroku Sądu drugiej instancji uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia obliczonej w oparciu o przepis art. 22 k.p.c. i stanowi ona różnicę między wysokością świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, a wysokością świadczenia żądanego przez ubezpieczonego w skali jednego roku (tak postanowienie SN z 23 listopada 2011 r.
,
III UZ 26/11
,
LEX nr 1129132).
W postanowieniu Sądu Najwyższego z
11 kwietnia 2006 r. II UZ 1/06 (niepublikowane) stwierdzono, że jeżeli prawo do emerytury nie jest kwestionowane w postępowaniu sądowym, w którym chodzi o wysokość tego prawa, to o dopuszczalności skargi kasacyjnej decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia (podobnie w postanowieniach
SN
z 6 listopada 2008 r., II UZ 48/08, 10 listopada 2010 r
.,
II UZ 30/10
, 17 listopada 2010 r.,
II UZ 31/10
, 14 stycznia 1997 r.,
II UKN 51/96
, z 17 marca 2004 r., III UZ 1/04, 7 czerwca 2005 r., II UZ 26/05, z 6 listopada 2008 r.,
II UZ 47/08
oraz 16 lipca 2009 r.,
II UZ 22/09
).
W postanowieniu z
23 listopada 2011 r.
,
III UZ 26/11
, trafnie podkreślono, że nie jest tak, iż w nawet przypadku, w którym dojdzie do zakwestionowania decyzji organu rentowego wydanej w następstwie rozpoznania wniosku o emeryturę lub rentę (o prawo do któregoś z tych świadczeń), skarga kasacyjna wniesiona od wyroku Sądu drugiej instancji będzie dopuszczalna niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 398
2
§ 1 zd. 2 k.p.c.). O dopuszczalności skargi kasacyjnej, również w takich sprawach, musi bowiem decydować rzeczywisty przedmiot sporu, a następnie przedmiot zaskarżenia, określony w odwołaniu wszczynającym postępowanie sądowe. Jeśli więc przedmiotem tym będzie tylko wysokość emerytury lub renty (wysokość prawa do jednego z tych świadczeń) wynikająca z uwzględnienia elementów mających wpływ na ową wysokość, to taką sprawę należy traktować jako sprawę o prawa majątkowe w rozumieniu art. 398
2
§ 1 zd. 1 k.p.c.
Poglądy odmienne, wyrażone w powołanym w zażaleniu postanowieniu Sądu Najwyższego z 28 listopada 2001 r
.,
II UZ 82/01
a także w postanowieniu z 8 lipca 2004 r., II UZ 21/04,
LEX nr 686063
, czy też w postanowieniu z 3 listopada 2004 r.,
I UZ 37/2004
, OSNP 2005 nr 15, poz. 236, nie są powszechnie akceptowane.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.