II UZ 12/06

Sygn. akt II UZ 12/06 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 2 czerwca 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący) 
SSN Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca) 
SSN Beata Gudowska 
 
 
w sprawie z odwołania A. J. 
przeciwko Wojskowemu Biuru Emerytalnemu w G. 
o wysokość świadczenia 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 czerwca 2006 r., 
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w G. 
z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
uchyla zaskarżone postanowienie. 
 
U Z A S A D N I E N I E 
 
                   Postanowieniem z dnia 10 lutego 2006 r. III AUa …/03 Sąd Apelacyjny 
– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. odrzucił kasację wnioskodawcy A. J. 
od wyroku tego Sądu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie o wysokość emerytury 
wojskowej. Sąd ustalił, że w kasacji wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczono na 
kwotę 14.800 zł, a w piśmie uzupełniającym wskazano tę kwotę jako różnicę w 
stosunku rocznym między świadczeniem obliczonym zgodnie z żądaniem 
wnioskodawcy od uposażenia w grupie U-16 a świadczeniem ustalonym w decyzji 
organu rentowego od uposażenia w grupie U-30.  W ocenie Sądu Apelacyjnego 
kasacja dotknięta jest brakiem formalnym, gdyż nie oznaczono w sposób 
prawidłowy wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarżący nie wykazał zarówno 

 
 
2 
wielkości grupy uposażenia dla grupy U-16 w dacie przechodzenia przez niego na 
emeryturę, jak również nie wykazał różnicy pomiędzy świadczeniem emerytalnym 
faktycznie pobieranym, a kwotą emerytury obliczoną na datę przejścia na 
emeryturę. Sam wnioskodawca podał, że nie jest w stanie przedłożyć precyzyjnych 
wyliczeń i wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Tymczasem 
skarżący nie dostrzega faktu, iż obowiązek prawidłowego określenia wartości 
przedmiotu zaskarżenia oraz sposobu jego wyliczenia spoczywa właśnie na 
kasującym. W przedmiotowej sprawie, w wyniku wezwania do uzupełnienia braków 
kasacji skarżący określił wartość przedmiotu zaskarżenia na 14.800 zł, jednak 
uczynił to w sposób, który uniemożliwił sprawdzenie prawidłowości tego obliczenia. 
Takie działanie nie odpowiadało wymaganiu określonemu w art. 3933 § 2 k.p.c., co 
uprawniało Sąd Apelacyjny do odrzucenia kasacji. 
                   Postanowienie to zaskarżył zażaleniem wnioskodawca wnosząc o jego 
uchylenie. Zarzucił on, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd 
Apelacyjny nie wskazał przyczyn, dla których weryfikacja przedmiotu zaskarżenia 
nie jest możliwa. Wnioskodawca przedstawił swoje wyliczenie w sposób 
odpowiadający najwyższej możliwej staranności w okolicznościach faktycznych 
niniejszej sprawy. Zastosowana przez Sąd Apelacyjny wykładnia art. 3933 § 2 k.p.c. 
pozbawia wnioskodawcę możności obrony swych praw. 
                   Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Przepis art. 3933 § 2 k.p.c., 
obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego kasacją wyroku określał wymagania, 
jakie powinna spełniać kasacja. Powinna ona zwierać między innymi oznaczenie 
wartości przedmiotu zaskarżenia. Ewentualne braki w zakresie tych wymagań 
mogły być na wezwanie sądu uzupełnione. Skutkiem nieuzupełnienia braków w 
terminie było odrzucenie kasacji na podstawie art. 3935 k.p.c.  Wskazanie kwoty 
pieniężnej jako wartości przedmiotu zaskarżenia oznacza zachowanie wymagań 
formalnych określonych w art. 3933 § 2 k.p.c., niezależnie od tego, czy kwota ta 
odpowiada rzeczywistej wartości przedmiotu sporu. Kasacja nie mogła więc zostać 
odrzucona z tej przyczyny, że braki formalne nie zostały uzupełnione. 
                   W sytuacji, gdy od wartości przedmiotu zaskarżenia uzależniona jest na 
podstawie art. 3921 §  1 k.p.c. dopuszczalność kasacji, sąd drugiej instancji 
powinien w razie wątpliwości sprawdzić wartość podaną przez skarżącego i na 

 
 
3 
podstawie art. 25 § 1 k.p.c. zarządzić w tym celu dochodzenie. W toku tego 
dochodzenia może żądać od skarżącego udzielenia stosownych informacji i treść 
tych informacji, względnie odmowę ich udzielenia, ocenia według własnego 
uznania. Dokonuje się tego nie w trybie badania zachowania wymagań formalnych 
kasacji lecz w trybie oceny dowodów. Sąd Apelacyjny w G. dokonał takiego 
sprawdzenia w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2004 r. ustalając wartość 
przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4.806 zł. i odrzucił kasację z uwagi na jej 
przedmiotową 
niedopuszczalność. 
Postanowienie 
to 
zostało 
uchylone 
postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2005 r., II UZ 56/04 i 
sprawa została przekazana Sądowi Apelacyjnemu w G. do ponownego 
rozpoznania z tej przyczyny, że obliczenia dokonano wadliwie. Po ponownym 
rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny w G. postanowieniem z dnia 10 czerwca 2005 
r. odrzucił kasację. W tym przypadku Sąd ustalił, że według wyliczeń organu 
rentowego (strony przeciwnej) wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 6.933 zł., 
zatem kasacja jest przedmiotowo niedopuszczalna. Na skutek zażalenia 
wnioskodawcy 
postanowienie 
to 
zostało 
uchylone 
postanowieniem 
Sądu 
Najwyższego z dnia 13 października 2005 r., II UZ 64/05. W uzasadnieniu tego 
postanowienia Sąd Najwyższy stwierdził, że Sąd Apelacyjny nie był uprawniony do 
ustalania wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie wyliczenia dokonanego 
przez organ rentowy. 
                   Uchylenie postanowienia odrzucającego kasację, w sytuacji gdy sprawa 
w zakresie badania dopuszczalności kasacji nie została przekazana do ponownego 
rozpoznania, ma ten skutek, że sąd drugiej instancji nie może ponownie odrzucić 
kasacji  na tej samej podstawie, co w uchylonym postanowieniu (w tym przypadku 
przedmiotowej niedopuszczalności – art. 3921 § 1 k.p.c.), lecz powinien przekazać 
Sądowi Najwyższemu akta sprawy z kasacją. Sąd Apelacyjny w zaskarżonym 
postanowieniu wskazał inną podstawę prawną – nieuzupełnienie braków 
formalnych w terminie. Podstawa ta okazała się nieuzasadniona, gdyż wadliwe 
oznaczenie wartości przedmiotu zaskarżenia nie jest brakiem formalnym 
podlegającym uzupełnieniu. Przeprowadzone przez Sąd Apelacyjny dochodzenie w 
celu sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia nie doprowadziło do 

 
 
4 
zweryfikowania wartości oznaczonej przez wnioskodawcę, zatem wartość przez 
niego wskazana powinna być przyjęta jako wartość przedmiotu zaskarżenia. 
                    Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39815 § 1 zdanie 
pierwsze w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie 
wydania zaskarżonego postanowienia uchylił to postanowienie.