II UO 5/15

Sygn. akt II UO 5/15
POSTANOWIENIE
Dnia 13 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z wniosku B. K.
‎
przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie,
‎
o wysokość emerytury policyjnej,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 sierpnia 2015 r.,
‎
na skutek wniosku pełnomocnika wnioskodawcy o reasumpcję i wykładnię postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II UK 193/14,
1. odrzuca wniosek o reasumpcję postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II UK 193/14,
2. oddala wniosek o dokonanie wykładni postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II UK 193/14.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2015 r., II UK 193/14, Sąd Najwyższy odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy B.K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., stwierdzając że ustalona w sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa niż 10.000 zł, co uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej zgodnie z art. 398
6
§ 3 k.p.c. Można przypomnieć, że w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawcy pozwany organ rentowy przedstawił określone wyliczenie i podał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 3.687,36 zł. Pozwany twierdził wówczas, że z tej przyczyny skarga kasacyjna nie przysługuje.
Pozwany Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW wniósł o uchylenie powyższego postanowienia „wraz z wnioskiem o reasumpcję postanowienia i przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej wnioskodawcy”, wskazując w uzasadnieniu, że wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie przekraczała 10.000 zł.
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2015 r., II UO 4/15, Sąd Najwyższy odrzucił ten wniosek, uznając jego prawną niedopuszczalność.
Pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego), pełnomocnik wnioskodawcy złożył „wniosek o reasumpcję postanowienia z dnia 27 stycznia 2015 r.”, wskazując że organ rentowy podał nieprawdziwe informacje dotyczące wartości przedmiotu zaskarżenia, w związku z czym „skarżący (…) złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (…) przeciwko wymiarowi sprawiedliwości poprzez wprowadzenie w błąd Sądu”. Wniósł nadto o dokonanie wykładni „orzeczenia z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie sygn. akt II UK 193/14”.
Sąd Najwyższy wziął pod uwagę co następuje:
Wniosek o reasumpcję postanowienia Sądu Najwyższego jest prawnie niedopuszczalny jako nieoparty na podstawie prawej i w związku z tym podlega odrzuceniu. W sprawie (o wysokość emerytury policyjnej) odwołanie wnioskodawcy od decyzji organu rentowego – Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2010 r., zostało rozpoznane w dwuinstancyjnym postępowaniu (Sąd Okręgowy oddalił je wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., zaś Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację wnioskodawcy wyrokiem z dnia 24 października 2013 r.) – art. 176 ust. 2 Konstytucji RP. Wniesiona przez wnioskodawcę skarga kasacyjna została odrzucona przez Sąd Najwyższy w ramach tzw. przedsądu jako niedopuszczalna (art. 398
6
§ 3 k.p.c.) i postanowienie to jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie kasacyjnej, brak zaś szczególnej regulacji prawnej, która pozwalałaby na zmianę takiego postanowienia na wniosek lub z urzędu. Postępowanie kasacyjne nie jest kolejną (powszechną) instancją. Orzeczenia Sądu Najwyższego nie podlegają zaskarżeniu i oczywiście odnosi się to również do postanowień rozstrzygających o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania lub o odrzuceniu skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej. Niniejszy wniosek nie ma więc oparcia w regulacji prawnej,
nota bene
, składający wniosek podstawy takiej nie wskazuje. Z urzędu stwierdzić trzeba, że podstawą taką nie może być art. 359 k.p.c., jako odnoszący się do postanowień nie kończących postępowania w sprawie, a do tych nie należy postanowienie Sądu Najwyższego odrzucające skargę kasacyjną. Niedopuszczalny jest w konsekwencji wniosek o reasumpcję postanowienia Sądu Najwyższego.
Nie ma natomiast uzasadnienia wniosek o dokonanie wykładni postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r., II UK 193/14. z punktu widzenia treści art. 352 k.p.c., zgodnie z którym sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść została sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2001 r., I PZ 29/01, OSNP 2002 nr 17, poz. 413). Wykładni podlega zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Ponadto z art. 352 k.p.c. wynika, że wyjaśnienie wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia należy do sądu, który wydał wyrok.
Na podstawie przytoczonej regulacji można więc stwierdzić, że o ile dopuszczalny był wniosek pełnomocnika wnioskodawcy o dokonanie wykładni przedmiotowego postanowienia, o tyle wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie może budzić żadnych wątpliwości zarówno treść rozstrzygnięcia w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r. jak i jego uzasadnienie.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji.