II UKN 612/97

Powódka Danuta Z. domagała się od swojego pracodawcy, Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w O., zasądzenia renty uzupełniającej w kwocie 510 zł miesięcznie. Uzasadniała swoje żądanie tym, że w wyniku wypadku przy pracy, który miał miejsce 10 sierpnia 1990 r., została zaliczona do III grupy inwalidów i otrzymuje rentę inwalidzką w wysokości 377,88 zł miesięcznie. Kwota ta, według powódki, nie rekompensuje w pełni utraconych zarobków, które wynosiłyby około 890 zł miesięcznie, a różnica powinna być pokryta przez pracodawcę na podstawie art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego (KC). Pozwany pracodawca wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc zarzut przedawnienia roszczenia zgodnie z art. 442 § 1 KC. Sąd Rejonowy w Oświęcimiu oddalił powództwo, uznając, że bieg trzyletniego terminu przedawnienia rozpoczął się 6 maja 1991 r., kiedy powódka dowiedziała się o szkodzie i osobie odpowiedzialnej. Sąd Wojewódzki w Bielsku Białej oddalił apelację powódki, podzielając ustalenia Sądu Rejonowego co do początku biegu przedawnienia. Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Wojewódzkiego kasacją, zarzucając naruszenie art. 442 § 1 KC przez błędną wykładnię. Argumentowała, że dowiedziała się o szkodzie dopiero 9 maja 1994 r., po kontrolnym badaniu potwierdzającym trwały charakter inwalidztwa związanego z wypadkiem. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację, przypomniał, że od 1990 r. pracownicy mogą dochodzić od pracodawców naprawienia szkody na drodze cywilnej, jeśli świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie wyrównują szkody w pełnym zakresie. Roszczenia te, jako majątkowe, podlegają przedawnieniu. Sąd Najwyższy podkreślił, że bieg trzyletniego terminu przedawnienia rozpoczyna się od chwili, gdy poszkodowany dowiedział się o powstaniu szkody i o osobie odpowiedzialnej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, poszkodowany musi mieć świadomość szkody w ogóle, bez konieczności jej precyzyjnego obliczenia. Sąd Najwyższy uznał, że powódka wiedziała o szkodzie, także w jej wymiarze finansowym, od momentu, gdy 12 kwietnia 1991 r. przeszła na rentę inwalidzką „wypadkową” na podstawie orzeczenia z 6 maja 1991 r. Wiedziała również o osobie odpowiedzialnej. W związku z tym, stanowisko Sądu Wojewódzkiego o liczeniu początku biegu przedawnienia od maja 1991 r. zostało uznane za trafne, co skutkowało stwierdzeniem przedawnienia powództwa. Sąd Najwyższy podkreślił, że okoliczność, iż inwalidztwo było czasowe i wyznaczono termin badania kontrolnego, nie ma prawnego znaczenia dla biegu terminu przedawnienia, ponieważ nie zaszły nowe okoliczności wpływające na jego początek ani nie ujawniły się nowe, odrębne szkody. W konsekwencji, kasacja powódki została oddalona.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający