II UKN 582/01

Sprawa dotyczyła górnika, Tadeusza R., który w wyniku wypadku przy pracy w 1977 roku doznał częściowego ograniczenia zdolności zarobkowej i nie nabył prawa do emerytury górniczej z powodu niewystarczającego stażu pracy. Powód domagał się od swojego byłego pracodawcy renty uzupełniającej, która miałaby pokryć różnicę między potencjalną emeryturą górniczą a pobieraną rentą z ubezpieczenia wypadkowego. Sąd Rejonowy w Gliwicach przyznał powodowi rentę, uwzględniając hipotetyczną emeryturę górniczą, ale pominął zarobki z zachowanej zdolności do pracy, uznając, że obowiązek wykorzystania tej zdolności nie dotyczy potencjalnych emerytów. Sąd Okręgowy w Gliwicach zmienił ten wyrok, oddalając powództwo, ponieważ uznał, że dochód z działalności gospodarczej powoda w pełni rekompensuje szkodę. Sąd Najwyższy, rozpoznając kasację powoda, oddalił ją. Kluczowym zagadnieniem była interpretacja przepisów dotyczących ustalania wysokości szkody i renty uzupełniającej w przypadku częściowej utraty zdolności do zarobkowania. Sąd Najwyższy podkreślił, że renta uzupełniająca ma charakter kompensacyjny i powinna wyrównywać rzeczywiste zubożenie. Stwierdził, że zarobki uzyskiwane w ramach zachowanej zdolności do pracy nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu wysokości renty, jeśli poszkodowany nie nabył jeszcze prawa do emerytury, ponieważ takie traktowanie prowadziłoby do sytuacji, w której wykonywanie pracy powiększałoby szkodę. Sąd uznał, że powód, nie będąc jeszcze emerytem i nie przepracowawszy wymaganego stażu, nie może być traktowany na równi z emerytami, a jego roszczenia opierają się na hipotetycznym świadczeniu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający