II UKN 558/97

Postanowienie z dnia 11 marca 1998 r. II UKN 558/97 Uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek o przywró- cenie terminu do dokonania czynności procesowej (art. 169 § 2 KPC) nie pod- lega uzupełnieniu w trybie art. 130 § 1 KPC. Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN: Jerzy Kuźniar, Barbara Wagner. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 11 marca 1998 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Barbary S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecz- nych-Oddziałowi w R. o rentę inwalidzką, na skutek kasacji wnioskodawczyni od pos- tanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warsza- wie z dnia 8 września 1997 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć kasację. U z a s a d n i e n i e Wnioskodawczyni Barbara S. nadała apelację od wyroku Sądu Wojewódzkie- go-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 8 maja 1997 r. w urzędzie pocztowym w dniu 1 lipca 1997 r. Postanowieniem tego Sądu z dnia 16 lipca 1997 r. przywrócono wnioskodawczyni termin do złożenia apelacji. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie posta- nowieniem z dnia 8 września 1997 r. odrzucił apelację, uznając, że Sąd Wojewódzki przywrócił termin do złożenia apelacji bez zbadania przesłanki braku winy (art. 168 § 1 KPC). Wnioskodawczyni przebywała w szpitalu od 15 do 17 maja 1997 r., a termin do wniesienia apelacji upływał 29 maja 1997 r. Dołączona karta informacyjna o dwu- dniowym pobycie w szpitalu nie może stanowić wystarczającego dowodu, że do 29 maja 1997 r. skarżąca nie była w stanie ze względu na stan zdrowia wnieść apelacji, 2 skoro nie potwierdza tej okoliczności żadna adnotacja lekarska. Gołosłowne stwier- dzenie Barbary S. zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apela- cji, że dopiero teraz po operacji czuje się na siłach, aby napisać kolejne pismo, nie dawało podstaw do przywrócenia terminu. W kasacji od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawczyni za- rzucił naruszenie art. 130 KPC w związku z art. 169 § 2 KPC poprzez odrzucenie apelacji wnioskodawczyni przy przyjęciu, iż nie uprawdopodobniła ona, że niezacho- wanie terminu do wniesienia środka odwoławczego nastąpiło bez jej winy, z jedno- czesnym zaniechaniem przez Sąd wezwania jej do usunięcia tego braku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 169 § 2 KPC we wniosku o przywrócenie terminu do doko- nania czynności procesowej strona powinna uprawdopodobnić okoliczności uzasad- niające wniosek. Uprawdopodobnienie takich okoliczności należy zatem do strony wnoszącej o przywrócenie terminu i dotyczy przyczyn opóźnienia terminu, a nie bra- ków formalnych pisma, o których mowa w art. 130 KPC. Oznacza to jednoznacznie, że brak spełnienia przez stronę przesłanki z art. 169 § 2 KPC nie podlega uzupełnie- niu w trybie art. 130 KPC. Wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że po dwudniowym pobycie w szpi- talu w połowie maja 1997 r. nie mogła złożyć apelacji w terminie do 29 maja 1997 r. Zarówno rodzaj przebytego zabiegu, jak i zalecenia lekarskie znajdujące się w karcie szpitalnej z dnia wypisu wnioskodawczyni ze szpitala, nie wskazują na taki jej stan zdrowia, który uniemożliwiałby wniesienie środka odwoławczego w terminie. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że zaskarżone postano- wienie odpowiada prawu, zatem kasacja wnioskodawczyni podlegała oddaleniu na podstawie art. 3938 § 2 KPC. ========================================