II UKN 379/97

Wyrok z dnia 9 grudnia 1997 r. II UKN 379/97 Przepisy ustawy z dnia 14 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) i wydanego z jej delegacji zarządzenia Nr 53 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 maja 1994 r. w sprawie szczególnych zasad przeliczania uposażenia funkcjonariuszy dla ce- lów emerytalnych (Dz.Urz. MSW Nr 2, poz. 26) nie uzasadniają żądania przez ubezpieczonego podwyższenia świadczeń - w razie podwyżki uposażeń funk- cjonariuszy służby czynnej - na podstawie indywidualnej decyzji opartej na po- równaniu zajmowanego przez niego stanowiska i zaszeregowania z daty przyznania emerytury lub renty ze stanowiskiem podobnym pod względem nazwy lub zaszeregowania w aktualnym schemacie organizacyjnym Policji. Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska, Sędziowie SN: Roman Kuczyński (sprawozdawca), Maria Mańkowska. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 1997 r. sprawy z wniosku Andrzeja C. przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu MSW o wysokość eme- rytury, na skutek kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 2 kwietnia 1997 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 4 listopada 1996 r., Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Warszawie oddalił odwołanie Andrzeja C., pobierającego eme- ryturę policyjną, od decyzji Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie zmiany grupy uposażenia dla celów podwyższenia i waloryzacji emerytury. Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 kwietnia 1997 r. oddalił ape- - 2 - lację ubezpieczonego uzasadniając, że zgodnie z art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 18 lu- tego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) stawki uposażenia zasadniczego oraz do- datku za stopień z dnia zwolnienia ze służby funkcjonariusza, zastępuje się stawkami uposażenia z dnia wejścia w życie ustawy. Na podstawie delegacji z art. 58 ust. 7 tej ustawy Minister Spraw Wewnętrznych zarządzeniem Nr 31 z dnia 24 maja 1994 r. (Dz. Urz. MSW Nr 2, poz. 260) określił szczegółowe zasady przeliczania uposażenia funkcjonariuszy dla celów emerytalnych, według których grupy zaszeregowania funkcjonariuszy z dnia zwolnienia ze służby przed wejściem w życie ustawy zastę- puje się grupami z dnia wejścia w życie ustawy, wymienionymi w załączniku do za- rządzenia. Zgodnie z wymienioną tam grupą ubezpieczonego dotyczy grupa 09. Kasacja ubezpieczonego od tego wyroku zarzuca niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności, czy stanowisko służbowe o nazwie Kierow- nik Zakładu Kryminalistyki zostało wprowadzone obok czy też zamiast byłego stano- wiska "Naczelnika Wydziału Kryminalnego..." oraz naruszenie prawa materialnego - zarządzenia Nr 31 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 maja 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad uposażania funkcjonariuszy dla celów emerytalnych (Dz. Urz. MSW Nr 2, poz. 26) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 24 czerwca 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad waloryzacji policyjnych emerytur i rent (Dz. U. Nr 79, poz. 366) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zao- patrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). W odpowiedzi na kasację Zakład Emerytalno-Rentowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzuty kasacji są oczywiście bezzasadne. Ubezpieczony pozostaje w błęd- nym przekonaniu, że przy każdorazowej zmianie organizacji i nazewnictwa stanowisk w Policji jego ostatnio zajmowane stanowisko w Milicji Obywatelskiej powinno być przyporządkowane do najbardziej zbliżonego pod względem nazwy i aktualnego uposażenia. Na wniosek taki nie pozwala wykładnia językowa § 2 ust. 2 zarządzenia - 3 - nr 31 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 maja 1994 r. w sprawie szczegóło- wych zasad przeliczania uposażenia funkcjonariuszy dla celów emerytalnych (Dz. Urz. MSW Nr 2, poz. 26), które zostało wydane na podstawie delegacji z art. 58 ust. 7 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Poli- cji... (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). Zarządzenie to, jak i wskazane przepisy ustawy przewidują sytuację, w której funkcjonariusz, posiadający określoną grupę zaszere- gowania, opuszczał swoje stanowisko w związku z przejściem na emeryturę przed datą wejścia w życie tej ustawy. Ustawa ta bowiem w art. 6 ust. 1 wprowadziła za- sadę rewaloryzacji rent i emerytur polegającą na tym, że podlegają one waloryzacji w takim samym stopniu i terminie, w jakim następuje wzrost uposażenia funkcjona- riuszy pozostających w służbie i zajmujących analogicznie zaszeregowane stano- wiska. Zasada ta nie jest jednak równoznaczna z porównywaniem stanowiska (wraz z jego zaszeregowaniem) emeryta lub rencisty z daty jego opuszczenia ze stanowis- kiem funkcjonariusza policji pozostającego w służbie. Nie można bowiem zakładać niezmienności rodzajów i nazw poszczególnych stanowisk w Policji na przestrzeni lat. W tym celu powołane zarządzenie Nr 31 wprowadziło na użytek przeliczania rent i emerytur funkcjonariuszy zwolnionych ze służby przed dniem wejścia w życie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... tabelę stanowisk po- równywalnych, odpowiadających uprzednio stosowanym nazwom i ustalając dla nich zaszeregowanie niejako w sposób zryczałtowany. Nie można wykluczyć, że i w tego rodzaju uregulowaniu będą mogły występować zmiany. Powinny one jednak być regulowane w podobny sposób, tj. zarządzeniem ministra z delegacji ustawowej. Nie jest natomiast możliwe dokonywanie takiego porównywania stanowisk i zaszere- gowania indywidualnie w stosunku do każdego emeryta lub rencisty w każdym przypadku podwyższenia płac funkcjonariuszom pozostającym w czynnej służbie. Sąd Najwyższy podziela argumentację zawartą w motywach zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego. W istocie ubezpieczony domaga się wydawania w swo- jej sprawie indywidualnych decyzji w przedmiocie porównywania ówczesnych i obecnych stanowisk służbowych w Milicji Obywatelskiej (zwolniony ze służby został z dniem 31 lipca 1985 r.) i Policji. Dla uwzględnienia jego stanowiska brak jest ja- kichkolwiek podstaw prawnych. Tym samym całkowicie chybiony jest zarzut kasacji niewyjaśnienia, czy stanowiska służbowe z daty zwolnienia i wymienione w zarzą- - 4 - dzeniu Nr 31 są tożsame, gdyż na przeprowadzanie tego rodzaju porównania nie pozwalają sądowi ani przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji.., ani wydane z jej upoważnienia przepisy wykonawcze. Z kolei przepisy roz- porządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 29 czerwca 1994 r. w sprawie szcze- gółowych zasad waloryzacji emerytur i rent mają zastosowanie do już zaktualizowa- nych w zarządzeniu Nr 31 stanowisk i zaszeregowań i w przedmiotowej sprawie także nie zostały naruszone. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw dla uwzględnienia kasacji i na zasadzie art. 393 12 KPC orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================