II UKN 348/97

Sąd Najwyższy rozpatrywał kasację Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego Nr 1 od wyroku Sądu Wojewódzkiego, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego zasądzający odszkodowanie dla powódki (Alicji P.) z tytułu choroby zawodowej (żółtaczki zakaźnej). Powódka pracowała w Szpitalu Wojewódzkim w R. od 1960 do 1974 roku, gdzie była narażona na czynniki wywołujące chorobę, która ujawniła się w 1969 roku. Uszczerbek na zdrowiu został stwierdzony w 1996 roku, gdy powódka pracowała już w Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego. Sąd Rejonowy uznał, że właściwy do wypłaty odszkodowania jest Szpital Wojewódzki, powołując się na przepisy ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz Kodeksu pracy dotyczące solidarnej odpowiedzialności zakładów pracy powstałych w wyniku podziału i przedawnienia. Sąd Wojewódzki oddalił apelację, podzielając ustalenia faktyczne i prawne Sądu Rejonowego. Kasacja zarzucała naruszenie prawa materialnego, w szczególności błędne zastosowanie przepisów o przedawnieniu (art. 291 KP zamiast art. 442 § 1 KC) i przepisów przejściowych (art. 49 ust. 3 ustawy wypadkowej). Sąd Najwyższy oddalił kasację, stwierdzając, że do roszczeń ze stosunku pracy, w tym o jednorazowe odszkodowanie z tytułu choroby zawodowej, ma zastosowanie 3-letni termin przedawnienia z art. 291 KP, a nie 10-letni z Kodeksu cywilnego. Podkreślono, że roszczenie staje się wymagalne z chwilą stwierdzenia uszczerbku na zdrowiu, co w tym przypadku nastąpiło w 1997 roku, a nie z datą zachorowania czy zakończenia pracy. Sąd uznał również, że przepis art. 49 ust. 3 ustawy wypadkowej nie miał zastosowania, ponieważ powódka nadal pracowała w narażeniu na czynniki szkodliwe.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający