II UKN 11/99

Wyrok z dnia 23 czerwca 1999 r. II UKN 11/99 Zarzut kasacji naruszenia art. 241 KPC jest bezzasadny, jeżeli z opinii biegłych sądowych lekarzy właściwych specjalności i jej uzupełnienia na żąda- nie wnioskodawcy wynika, że pourazowe obrażenia nie powodują inwalidztwa żadnej z grup. Przewodniczący: SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca), Sędziowie: SN Stefania Szymańska, SA Krystyna Bednarczyk. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 1999 r. sprawy z wniosku Leona D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w S. o prawo do renty inwalidy wojennego i wojskowego, na skutek kasacji wnioskodawcy od wy- roku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 23 kwietnia 1998 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyro- kiem z dnia 27 listopada 1997 r. oddalił odwołanie Leona D. od decyzji Oddziału Zak- ładu Ubezpieczeń Społecznych w S. oddalającej jego żądanie przyznania renty in- walidzkiej dla inwalidy wojennego z uwagi na treść opinii biegłych sądowych lekarzy specjalistów neurologa, ortopedy i kardiologa, według której wnioskodawca nie jest inwalidą w związku ze służbą wojskową w 1946 r., podczas której przy rozminowy- waniu doznał obrażeń. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację wnioskodawcy, uznając ustalenia Sądu pierwszej instancji za trafne. Kasacja wnioskodawcy od powyższego wyroku zarzuca naruszenie art. 240 i 241 KPC. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 2 Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Przepis art. 240 KPC stanowi, że sąd nie jest związany swym postanowieniem dowodowym i może je stosownie do okoliczno- ści uchylić lub zmienić, zaś przepis art. 241 KPC stwarza możliwość zarządzenia powtórzenia lub uzupełnienia postępowania dowodowego. W przedmiotowej sprawie nie nastąpiło, zdaniem Sądu Najwyższego naruszenie, wskazanych przepisów. Wnioskodawca badany był w toku postępowania sądowego przez biegłych lekarzy właściwych specjalności, którzy nadto uzupełnili swoją opinię [...] i stanęli na stano- wisku, że obrażenia okolicy szczękowej, wybicie zębów, złamanie kciuka, nie powo- dują inwalidztwa którejkolwiek z grup – bez względu na to, kiedy i w jakich okolicz- nościach powstały. Sąd pierwszej instancji nie miał więc powodu uchylać lub zmie- niać swojego postanowienia dowodowego bądź powtarzać lub uzupełniać postępo- wania dowodowego. Udział bowiem wnioskodawcy w akcji rozminowywania podczas służby wojskowej nie jest kwestionowany, jak i nie są kwestionowane obrażenia pourazowe. Jednakże następstwa urazu same przez się, niezależnie od innych scho- rzeń, nie powodują inwalidztwa, nie ulegają też żadnym zmianom. Tym samym rosz- czenie o rentę inwalidzką z ustawy o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojsko- wych nie może zostać zaspokojone. Sąd Najwyższy nie znalazł zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględ- nienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================