II UKN 11/97

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z wniosku Marianny H. o rentę inwalidzką, oddalając jej kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Wnioskodawczyni domagała się przyznania renty, jednak sądy niższych instancji (Sąd Wojewódzki i Sąd Apelacyjny) oddaliły jej odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Podstawą tych rozstrzygnięć było ustalenie, że stan zdrowia wnioskodawczyni, mimo różnych schorzeń (problemy z kręgosłupem, guzki w piersiach, przepuklina pępkowa), nie dawał podstaw do zaliczenia jej do żadnej grupy inwalidów. Sąd Apelacyjny podkreślił, że zachowana sprawność ruchowa i manualna nie upośledza zdolności do pracy. Pełnomocnik wnioskodawczyni złożył kasację, zarzucając naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, poprzez brak oceny zdolności do wykonywania dotychczasowego zatrudnienia. Sąd Najwyższy uznał te zarzuty za bezzasadne. Wskazał, że protokoły badań lekarskich sporządzone przez zespoły biegłych zawierały informacje o dotychczasowym zawodzie wnioskodawczyni („pomoc kuchni”) oraz stwierdzenia o zdolności do pracy zarobkowej „zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami”. Sąd Najwyższy podkreślił, że opinia zespołu biegłych, wydana po wspólnym badaniu i analizie dokumentacji, zawierająca wspólną konkluzję co do oceny zdolności do zatrudnienia, spełnia warunki opinii łącznej w rozumieniu art. 285 § 2 KPC, nawet jeśli nie została tak nazwana. W związku z tym kasacja została oddalona.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający