II UK 94/05

Sygn. akt II UK 94/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 stycznia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar 
 
 
w sprawie z wniosku M. K. 
przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego - Oddział Regionalny w 
B. 
o rentę wypadkową rolniczą, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r., 
kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. 
z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2004 r.,   Sąd Apelacyjny w G. oddalił apelację 
wnioskodawcy M. K. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w B. z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie przeciwko Kasie Rolniczego 
Ubezpieczenia Społecznego Oddziałowi Regionalnemu w B. o rentę wypadkową 
rolniczą, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji, iż wniosek o rentę 
inwalidzką rolniczą (z dnia 20 lutego 2001 r.) został złożony po upływie 18 miesięcy 
od ustania podlegania przez wnioskodawcę ubezpieczeniu społecznemu rolników, 
stąd nawet przy ustaleniu długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie 
rolnym, nie mogło być przyznane prawo do renty inwalidzkiej rolniczej. Sąd 
Apelacyjny wskazał także, iż renta rolnicza wypadkowa jaką otrzymywał 

 
 
2 
wnioskodawca w okresie od 1 lutego 1994 r. do 1 lipca 1995 r. w związku z 
wypadkiem przy pracy rolniczej w dniu 7 października 1993 r. została wstrzymana 
decyzją organu rentowego z dnia 1 lipca 1995 r. , a odwołanie wnioskodawcy od tej 
decyzji zostało oddalone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego - Sądu Pracy 
i Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 18 października 1999 r.  
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją pełnomocnik wnioskodawcy i zarzucając 
naruszenie prawa materialnego – art. 7 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 2, art. 21, art. 38 pkt 
4, art. 44 ust. 2 i art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o 
ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz.U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 
ze zm.) poprzez niezastosowanie powyższych przepisów w stosunku do powoda, 
oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 232, art. 233 § 1, art. 328 § 2, art. 
381 k.p.c., wniósł o jego zmianę i przyznanie M. K. prawa do renty inwalidzkiej 
wypadkowej od dnia 1 lipca 1995 r. przy uwzględnieniu kosztów zastępstwa 
procesowego, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie 
sprawy Sądowi Apelacyjnemu w G. do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o 
kosztach zastępstwa procesowego.  
Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazał zagadnienie 
prawne polegające na „ustaleniu konsekwencji prawnych dla ubezpieczonego w 
związku z ujawnieniem nowych okoliczności – ustalenie podlegania przez 
ubezpieczonego obowiązkowemu ustawowemu ubezpieczeniu od 1 lipca 1995 r. 
jak też jego stanu zdrowia wskazującego na niezdolność do pracy w rolnictwie od 
dnia wypadku w dniu 7 października 1993 r. – o których mowa w art. 44 ust. 2 
ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników w związku z uregulowaniami art. 365 
i art. 366 k.p.c.” Ponadto wskazał na potrzebę wykładni „art. 365 i 366 k.p.c. w 
stanie faktycznym z uwagi na prawomocność wyroku Sądu Okręgowego w B. z 
dnia 18 października 1999 r. – a który miał decydujące znaczenie dla rozstrzygnięć 
Sądu pierwszej i drugiej instancji – w związku z faktem, że orzeczenie to nie było 
uzasadnione jak też żadna ze stron procesu nie zgłaszała nigdy wniosku o 
dokonanie sądowej wykładni sentencji wyroku”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Zgodnie z art. 393 § 2 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób 
oczywisty nie narusza prawa, ani nie zachodzi nieważność postępowania Sąd 

 
 
3 
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania. Przesłanki od których 
ustawodawca uzależnił możliwość odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania 
zachodzą wówczas, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie 
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz gdy kasacja jest oczywiście 
bezzasadna. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji są argumenty, 
mające wykazać, dlaczego uzasadnione jest przyjęcie kasacji do rozpoznania.  
Wiążą się one zatem z normą zawartą w art. 393 § 1 i 2 k.p.c., z której wynika, że 
Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie 
nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie ani nieważność postępowania, a ponadto gdy zaskarżone orzeczenie 
oczywiście nie narusza prawa lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. 
Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania ze 
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na 
sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do 
rozbieżnych ocen. Zagadnienie prawne powinno być postawione ogólnie i 
abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu 
faktycznego, a ponadto budzić poważne wątpliwości. Muszą mieć one jednak 
charakter wyłącznie prawny, a zatem nie mogą jednocześnie obejmować elementu 
stanu faktycznego sprawy. Wymaganie ogólnego sformułowania pytania prawnego 
ma na celu umożliwienie Sądowi Najwyższemu udzielenia odpowiedzi o 
charakterze ogólniejszym, która wszakże nie może zastępować rozstrzygnięcia 
konkretnej sprawy. W sprawie będącej przedmiotem oceny – wbrew twierdzeniom 
kasacji - nie zachodziła potrzeba wykładni przepisów prawa. W przedstawionym 
problemach prawnych nie tyle chodziło o interpretację przepisów, co o 
zakwestionowanie ustaleń faktycznych (i ich oceny) poczynionych przez Sądy obu 
instancji na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Należy 
zauważyć, że wobec wyroku Sądu Okręgowego, oddalającego odwołanie 
wnioskodawcy od decyzji organu rentowego odmawiającej przyznania renty w 
związku z wypadkiem przy pracy rolniczej z 1993 r. i przekazującego wniosek 
powoda o przyznanie renty w związku z wypadkiem przy pracy rolniczej z 2000 r. 

 
 
4 
organowi rentowemu do rozpoznania, sformułowane jako zagadnienia prawne 
pytania w istocie nie wskazują na potrzebę interpretacji przepisów prawa, a 
kwestionując ocenę stanu faktycznego dokonaną przez Sądy obu instancji, 
wskazują na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego.  
W tej sytuacji gdy nie ma potrzeby dokonywania wykładni przepisów prawa, 
nie występuje też w sprawie istotne zagadnienie prawne, zaskarżony wyrok nie 
narusza prawa w oczywisty sposób ani nie zapadł w warunkach nieważności 
postępowania, brak podstaw do przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie  art. 393 § 1 w 
związku z art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.