II UK 93/05

Sygn. akt II UK 93/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 5 stycznia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Jerzy Kuźniar 
 
 
w sprawie z wniosku K. Ł. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. 
z udziałem R. K., E. K., G. S. 
o jednorazowe odszkodowanie, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 5 stycznia 2006 r., 
kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w P. 
z dnia 19 stycznia 2005 r.,   
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r.,   Sąd Okręgowy - Sąd Pracy i 
Ubezpieczeń Społecznych w P. oddalił apelację wnioskodawcy K. Ł. od wyroku 
Sądu Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P., oddalającego 
odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w 
P. w sprawie o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze do pracy, 
jakiemu uległ w dniu 27 listopada 2001 r.  
Sąd Okręgowy, podzielając ustalenia Sądu pierwszej instancji, uznał że brak 
podstaw do przyznania wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania, 
gdyż wypadek nie był związany z odbywaniem drogi do pracy.  Wnioskodawca K. Ł. 
uległ wypadkowi podczas zwolnienie z pracy udzielonego w celu załatwienia spraw 
osobistych, a w związku z tym nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 6 

 
 
2 
ust. 1 i art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu 
wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz.U. z 1983 r. Nr 30, 
poz. 144 ze zm.). 
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją pełnomocnik wnioskodawcy i zarzucając 
naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 6 ust. 4 i art. 41 ust. 3 ustawy z 
dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób 
zawodowych poprzez niewłaściwą interpretację oraz przyjęcie, że w sprawie mają 
zastosowanie § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych 
oraz Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 października 1975 r. (Dz.U. Nr 
36, poz. 199) w sprawie zasad i trybu orzekania o uszczerbku na zdrowiu oraz 
wypłacania świadczeń z tytułu wypadków przy pracy, w drodze do pracy i z pracy 
oraz z tytułu chorób zawodowych, oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 
231 i art. 233 § 1 k.p.c. przez dowolną ocenę zgromadzonego materiału 
dowodowego, wniósł o jego zmianę i uznanie, że wnioskodawca uległ wypadkowi w 
drodze do pracy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i 
przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania wraz z 
orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego. 
Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazał, poza 
oczywistą zasadnością kasacji, potrzebę wykładni – „art. 6 ust. 4 i art. 41 ust. 3 
ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i 
chorób zawodowych (...) i stwierdzenie, iż podjęcie drogi do pracy w uzasadnionych 
okolicznościach sprawy wiąże się z ponownym powstaniem ochrony wypadkowej 
pracownika nawet jeśli jej punktem początkowym nie było miejsce zamieszkania”, 
„§ 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych oraz Ministra 
Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 17 października 1975 r. (Dz.U. Nr 36, poz. 199) 
w sprawie zasad i trybu orzekania o uszczerbku na zdrowiu oraz wypłacania 
świadczeń z tytułu wypadków przy pracy, w drodze do pracy i z pracy oraz z tytułu 
chorób zawodowych, iż nie mogą one regulować definicji wypadku w drodze do 
pracy i z tej pracy do domu bowiem ustawa z dnia 12 czerwca 1975 roku nie 
zawiera delegacji ustawowej upoważniającej Ministra do sformułowania takiej 
definicji” oraz „art. 233 § 1 w związku z art. 231 k.p.c., iż orzekanie w oparciu o 

 
 
3 
środki pośrednie jest możliwe wyłącznie w przypadku ich oczywistości i braku 
dowodów bezpośrednich”.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Zgodnie z art. 393 § 2 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób 
oczywisty nie narusza prawa, ani nie zachodzi nieważność postępowania Sąd 
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania. Przesłanki, od których 
ustawodawca uzależnił możliwość odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania 
zachodzą wówczas, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie 
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub 
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz gdy kasacja jest oczywiście 
bezzasadna. Okolicznościami uzasadniającymi rozpoznanie kasacji są argumenty, 
mające wykazać, dlaczego uzasadnione jest przyjęcie kasacji do rozpoznania.  
Wiążą się one zatem z normą zawartą w art. 393 § 1 i 2 k.p.c., z której wynika, że 
Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie 
nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie ani nieważność postępowania, a ponadto gdy zaskarżone orzeczenie 
oczywiście nie narusza prawa lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. 
Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania ze 
względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na 
sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do 
rozbieżnych ocen. Zagadnienie prawne powinno być postawione ogólnie i 
abstrakcyjnie tak, aby mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu 
faktycznego, a ponadto budzić poważne wątpliwości. Muszą mieć one jednak 
charakter wyłącznie prawny, a zatem nie mogą jednocześnie obejmować elementu 
stanu faktycznego sprawy. Wymaganie ogólnego sformułowania pytania prawnego 
ma na celu umożliwienie Sądowi Najwyższemu udzielenia odpowiedzi o 
charakterze ogólniejszym, która wszakże nie może zastępować rozstrzygnięcia 
konkretnej sprawy. W sprawie będącej przedmiotem oceny – wbrew twierdzeniom 
kasacji - nie zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawa. W przedstawionym w 
okolicznościach uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania problemach 
prawnych (pomijając ich małą czytelność) nie tyle chodzi o interpretację przepisów, 

 
 
4 
co o zakwestionowanie poczynionych przez Sądy obu instancji, na podstawie 
przeprowadzonego postępowania dowodowego, ustaleń faktycznych. Trzeba też 
zauważyć, że przedstawione okoliczności mające uzasadniać przyjęcie kasacji do 
rozpoznania są w istocie powtórzeniem zarzutów zawartych w podstawach kasacji. 
W tej sytuacji gdy nie ma potrzeby dokonywania wykładni przepisów prawa, nie 
występuje też w sprawie istotne zagadnienie prawne, zaskarżony wyrok nie 
narusza prawa w oczywisty sposób ani nie zapadł w warunkach nieważności 
postępowania, brak podstaw do przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie  art. 393 § 1 w 
związku z art. 3937 § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia kasacji do rozpoznania.