II UK 86/19

SN
Sygn. akt II UK 86/19
POSTANOWIENIE
Dnia 30 czerwca 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z wniosku T. F.
‎
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.
‎
o prawo do emerytury pomostowej,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 30 czerwca 2020 r.,
‎
skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt III AUa (…),
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
II.
zasądza od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. decyzją z dnia 26 stycznia 2018 r. odmówił T. F.  prawa do emerytury pomostowej, bowiem po 31 grudnia 2008 r. nie świadczył on pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 664 ze zm.).
Wyrokiem z dnia 4 września 2018 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił odwołanie od w/w decyzji organu rentowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd ten stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca legitymuje się długoletnim, bo ponad 40-letnim stażem pracowniczym, w tym ponad 15 letnim stażem pracy w szczególnych warunkach (19 lat, 1 miesiąc i 1 dzień) w rozumieniu art. 32 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dział XIV, poz. 12), jednak brak było podstaw aby przyjąć, że po 1 stycznia 2009 r. pracował w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 2008 r. o emeryturach pomostowych.
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt III AUa (…) oddalił apelację wnioskodawcy i potwierdził słuszność rozstrzygnięcia zapadłego w pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny podniósł w uzasadnieniu wyroku, że powód był zatrudniony na stanowisku spawacza elektrycznego i wykonywał prace spawalnicze głównie w wykopach, na zewnątrz, natomiast za prace takie w warunkach szczególnych, w myśl powołanych tam przepisów rozumie się prace wykonywane przy spawaniu łukowym lub cięciu termicznym w pomieszczeniach o bardzo małej kubaturze z utrudnioną wentylacją.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z dnia 4 lutego 2019 r. wnioskodawca zaskarża w całości wyrok drugiej instancji oraz zarzuca naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 217 § 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadka, naruszenie art. 227 k.p.c. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów oraz naruszenie art. 231 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. poprzez uznanie okoliczności sprawy jako dostatecznie wyjaśnionych. Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku drugiej instancji i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżący podnosi jako zarzut okoliczności braku przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie dowodu w postaci zeznań wskazanych tam świadków, który to dowód, w ocenie skarżącego może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy na korzyść skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pismem z dnia 26 lutego 2019 r. organ rentowy wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz organu rentowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W przedmiotowej sprawie należy zwrócić uwagę, że nie można stwierdzić zasadności skargi kasacyjnej bez zarzutu naruszenia prawa materialnego (art. 398
3
§ 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 398
3
§ 1 pkt 1 k.p.c.) i przy związaniu ustaleniami stanu faktycznego, na którym oparto zaskarżony wyrok (art. 398
9
§ 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 398
13
§ 2 k.p.c. i art. 398
3
§ 3 k.p.c.). W podobnej sprawie wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z 13 lutego 2020 r. w sprawie III PK 1/19. Przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Ponadto należy stwierdzić, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że w przypadku niekontynuowania pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze po 31 grudnia 2008 r. (po wejściu w życie ustawy o emeryturach pomostowych), warunkiem nabycia prawa do emerytury pomostowej na podstawie art. 49 ustawy jest legitymowanie się 15-letnim stażem pracy w warunkach szczególnych ale tylko na takim stanowisku, które zostało uznane za pracę uprawniającą do uzyskania emerytury pomostowej na podstawie art. 3 ustawy oraz załączników do ustawy. Natomiast brak podstaw prawnych do przyznania emerytury pomostowej ubezpieczonemu, którego dotychczasowy okres pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze, dziś nie może być tak kwalifikowany (wyrok Sądu Najwyższego z 13 marca 2012 r., II UK 164/11, OSNP 2013 nr 5-6, poz. 62).
Natomiast wykaz prac określonych w art. 3 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 2008 r. o emeryturach pomostowych jest zamknięty i nie podlega uzupełnieniu, co oznacza, że cech pracy „o szczególnym charakterze” lub „w szczególnych warunkach” nie mogą posiadać inne prace, choćby sposób ich wykonywania i ich jakość mogła obniżyć się z wiekiem (wyrok Sądu Najwyższego z 21 listopada 2017 r., I UK 472/16, BSN-IPUSiSP 2018 nr 2, poz. 17).
Z powyższych względów, na podstawie art. 398
9
§ 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji, o kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c.