II UK 31/11

Sprawa dotyczyła wniosku o rentę rodzinną, który został pierwotnie odmówiony w 1993 r., a następnie kasacja wnioskodawcy została oddalona przez Sąd Najwyższy w 1998 r. Ustalono wówczas, że wnioskodawca nie był całkowicie niezdolny do pracy przed datą warunkującą prawo do renty. W 2008 r. wnioskodawca wystąpił o wznowienie postępowania, opierając się na nowych dowodach: opinii biegłych z 2003 r. (z innej sprawy o rentę socjalną) i orzeczeniu o niepełnosprawności z 2005 r. Wnioskodawca argumentował, że te dowody potwierdzają jego całkowitą niezdolność do pracy od dzieciństwa. Sądy niższych instancji (Okręgowy i Apelacyjny) odmówiły wznowienia, uznając, że nowe dowody nie spełniają przesłanek z art. 114 ustawy emerytalnej, ponieważ powstały po dacie pierwotnej decyzji odmawiającej renty. Sąd Najwyższy w wyroku z 6 września 2011 r. oddalił skargę kasacyjną. Podkreślono, że kluczowym kryterium wznowienia postępowania na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej jest istnienie nowych dowodów lub ujawnienie okoliczności istniejących PRZED wydaniem decyzji. Ponieważ opinie i orzeczenia z lat 2003-2005 powstały po decyzji z 1993 r., nie mogły stanowić podstawy do wznowienia. Sąd Najwyższy wyjaśnił również, że nawet gdyby te dowody wskazywały na niezdolność do pracy od dzieciństwa, to nie mogłyby być uwzględnione, gdyż nie istniały przed datą pierwotnej decyzji. Dodatkowo, sąd wskazał, że nawet gdyby istniała nierozpoznana choroba, to jeśli nie powodowała niezdolności do pracy w momencie wydawania pierwotnej decyzji, nie może być podstawą wznowienia. Sąd podkreślił, że przedmiotem sprawy o wznowienie było jedynie ustalenie, czy istnieją podstawy do wznowienia, a nie ponowne badanie prawa do renty.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający