II UK 303/04

Sygn. akt II UK 303/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 19 maja 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Wróbel 
 
 
w sprawie z wniosku B. M. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. 
o rentę inwalidy wojennego, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 maja 2005 r., 
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. 
z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
UZASADNIENIE 
 
 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. wyrokiem z 16 
września 2004 r., sygn. akt III AUa …/03 oddalił apelację B. M. wniesioną od 
wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. z dnia 6 
października 2003 r., sygn. akt V U …/02.    
W uzasadnieniu wyroku Sąd drugiej instancji, odnosząc się do zarzutów 
apelacyjnych, wskazał, iż Sąd  Okręgowy nie wykroczył w swych ustaleniach i 
wnioskach poza ramy swobodnej oceny wiarygodności i mocy dowodów w zakresie 
niezbędnym do ustalenia oceny zdolności skarżącej do pracy w związku z jej 
deportacją do ZSRR. Nie popełnił również błędów w rozumowaniu w zakresie 
ustalonych faktów  i ich kwalifikacji prawnej.  

 
 
2 
W ocenie Sądu Apelacyjnego również zarzut, iż ostatni zespół biegłych ( w 
swej opinii z dnia 6 czerwca 2003 r.) nie wykluczył związku przyczynowego 
pomiędzy pobytem ubezpieczonej w ZSRR a jej zaburzeniami lękowymi, nie 
znajduje żadnego uzasadnienia w całości zgromadzonego materiału dowodowego. 
Samo bowiem przyznanie przez zespół biegłych braku możliwości hipotetycznego i 
teoretycznego 
wykluczenia 
związku 
przyczynowego 
pomiędzy 
pobytem 
ubezpieczonej w ZRR a uogólnionymi jej zaburzeniami lękowymi, nie oznacza, iż 
biegli ci powyższy związek przyjęli. Wręcz przeciwnie, ich ostateczny wniosek był 
odmienny.  
Od powyższego wyroku wnioskodawczyni wniosła kasację, w której 
zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez 
niewłaściwą wykładnię a w szczególności art. 12 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 
ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach 
będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, poprzez przyjęcie 
przez Sąd apelacyjny, że pomiędzy deportacją wnioskodawczyni a niezdolnością 
do pracy nie istnieje związek przyczynowy pomimo tego, iż od najmłodszych lat 
wnioskodawczyni uskarżała się na liczne schorzenia; 
jak również naruszenie prawa procesowego, tj:  art. 233 k.p.c., art. 286 k.p.c. i art. 
28 § 2 k.p.c.  
Jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji wskazano, że wyrok 
Sądu Apelacyjnego w G. zapadł z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz 
przepisów postępowania, wskazanych w zarzutach kasacji.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Przechodząc do oceny kasacji w tej konkretnej sprawie należy zauważyć co 
następuje. W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności, które z urzędu 
uzasadniałyby zmianę albo uchylenie zaskarżonego wyroku.   
Sąd Najwyższy nie doszukał się także w zakresie okoliczności z art. 3933 § 1 
pkt 3 k.p.c. wystarczająco silnych argumentów skarżącego, uzasadniających 
poważne wątpliwości co do wykładni powołanych przepisów w kasacji, które 
mogłyby skutkować przejęciem kasacji do rozpoznania. Dokonana przez 
orzekające Sądy swobodna ocena dowodów, wpływająca na ustalenie prawa do 

 
 
3 
renty inwalidy wojennego, oparta na wynikach obszernego postępowania 
dowodowego (opinii biegłych), przy ustalonym w tej mierze orzecznictwie, nie może 
być rozpatrywana w kategoriach konieczności wykładni przepisów prawnych 
budzących poważne wątpliwości. 
Kasacja powołuje się na naruszenie przepisów postępowania, które ani nie 
budzą wątpliwości, ani nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie. Polemika i 
kwestionowanie ustaleń dokonanych przez sądy w granicach swobodnej oceny 
dowodów nie wystarcza w ocenie Sądu Najwyższego do przyjęcia kasacji do 
rozpoznania. Do wyłącznej oceny Sądu rozpoznającego sprawę należy kwestia 
ustalenia, czy opinia biegłego jest wystarczająco silnym dowodem w sprawie czy 
istnieje też potrzeba uzupełniającego przesłuchania biegłego na rozprawie. 
Jeżeli więc uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności 
uzasadniających jej rozpoznanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób 
pozwalający na ocenę słuszności argumentacji w tym zakresie.  
Biorąc powyższe pod rozwagę i nie znajdując wystarczająco silnych 
okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania, Sąd Najwyższy 
orzekł jak w sentencji.