II UK 256/05

Sygn. akt II UK 256/05 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 9 maja 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Roman Kuczyński 
 
 
w sprawie z wniosku C. P. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w P. 
o wysokość świadczenia, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 maja 2006 r., 
kasacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w P. 
z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
                                        
Uzasadnienie 
 
Wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń 
Społecznych w P. oddalił apelację C. P. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy 
w P. z dnia 5 marca 2003 r., którym oddalone zostało odwołanie ubezpieczonego 
od decyzji organu rentowego z dnia 2 sierpnia 2001r. 
W kasacji powód zarzuca powyższemu wyrokowi naruszenie prawa 
materialnego w szczególności § 2 i następnych rozporządzenia Rady Ministrów z 
dnia 1  kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy 
wymiaru emerytury i rent (Dz.U. z 1989 r., Nr 11, poz. 63 ze zm.) oraz naruszenie 
prawa procesowego – art. 6 k.c.,  art. 232 k.p.c., art 328 § 2 k.p.c. , art. 4779 § 3 
k.p.c. 

 
 
2 
Jako 
okoliczności 
uzasadniające 
rozpoznanie 
kasacji 
wskazuje, 
iż 
zaskarżone  orzeczenie oczywiście narusza prawo poprzez błędne zastosowanie 
wymienionych wyżej przepisów oraz istnienie potrzeby dokonania wykładni 
powołanych przepisów. 
 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: 
 
Kasacja, spełniająca wymagania z przepisu art. 3933 k.p.c. podlega dalszej 
kontroli w postaci tzw. przedsądu a więc badaniu, czy w sprawie występują 
okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania (art.393 § 1 i 2 k.p.c) a 
mianowicie, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (co polega na 
przytoczeniu jego treści i wskazaniu argumentów prawnych, które z reguły 
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych – por. postanowienie Sądu Najwyższego 
z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, M.Prawn. 2001, nr 13, poz. 670), czy istnieje 
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości a także 
potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie 
sądów (co wymaga przedstawienia tych rozbieżności i wykazania, że przepisy je 
wywołujące nie zostały dostatecznie wyjaśnione w dotychczasowej judykaturze 
sądowej). W ramach przedsądu następuje także badanie, czy zaskarżone 
orzeczenie oczywiście narusza prawo (przy czym oczywistość ta musi jawić się 
jako rażąca i od razu dostrzegalna, uwidoczniająca się bez głębszej analizy 
sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie 
przyjętymi regułami interpretacji) a nadto, czy w sprawie nie występuje nieważność 
postępowania (art. 393 § 2 k.p.c.). Te ostatnie okoliczności Sąd Najwyższy bierze 
pod uwagę z urzędu, jakkolwiek może je także podnieść strona skarżąca, co 
podlega ocenie w ramach przedsądu. 
Oceniając kasację wniesioną przez powoda Sąd Najwyższy nie dopatruje się  
występowania przesłanek pozwalających na przyjęcie kasacji do rozpoznania. W 
szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki 
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów kasacji kwestią 
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich 

 
 
3 
stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia 
zagadnienia proceduralne. 
W kasacji nie wykazano, że oczywistość naruszenia przez zaskarżone 
orzeczenie prawa, jawi się jako rażąca od razu, dostrzegalna, uwidoczniająca się 
bez głębszej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego 
brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Powołując się na 
oczywistość 
naruszenia 
prawa 
przez 
zaskarżone 
orzeczeniem 
skarżący 
obowiązany jest wykazać kwalifikowaną postać tego naruszenia, polegającą na 
jego oczywistości widocznej prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy 
prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 
187/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49).  
W stanie faktycznym niniejszej sprawy emerytura wnioskodawcy była 
wielokrotnie przeliczana na jego wniosek i na podstawie dostarczonej dokumentacji 
jego okresy składkowe z 41 lat 3 miesięcy i 24 dni mogły zostać podwyższone 
maksymalnie do 41 lat 5 miesięcy i 15 dni. Ponadto Sąd pierwszej instancji wykazał 
skąd może wystąpić różnica pomiędzy wynagrodzeniem przyjętym do wyliczenia 
emerytury (zaświadczenie Rp-7) a deklaracjami podatkowymi.  Wskazane 
deklaracje, jak i potwierdzenia przelewu i wyciągi bankowe nie stanowiły dowodu, 
za pomocą którego można byłoby ustalić inną podstawę do wyliczenia wysokości 
emerytury w oparciu o przepis ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu 
Ubezpieczeń Społecznych. Dlatego wskazane przepisy prawa materialnego w 
przedmiotowym stanie faktycznym nie wymagają wykładni, zaś oczywistość 
naruszenia zaskarżonym wyrokiem prawa nie została wykazana. 
Z  powyższych motywów Sąd Najwyższy, nie dopatrując się oczywistości 
naruszenia prawa zaskarżonym orzeczeniem ani nie stwierdzając nieważności 
postępowania  orzekł, jak w sentencji. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
4