II UK 240/18

Sąd Najwyższy2019-06-12
SNubezpieczenia społeczneprawo emerytalneWysokanajwyższy
emeryturasłużba wojskowaokres zatrudnieniaubezpieczenia społecznesąd najwyższyskarga kasacyjnaorzecznictwo

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej organu rentowego dotyczącej prawa do emerytury, uznając sprawę za niezasadną w świetle utrwalonego orzecznictwa.

Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, który przyznał M.S. prawo do emerytury w obniżonym wieku, kwestionując zaliczenie okresu służby wojskowej do stażu pracy. Sąd Najwyższy, powołując się na liczne wcześniejsze orzeczenia, stwierdził, że kwestia ta jest już rozstrzygnięta i nie ma podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi, odmawiając jej przyjęcia.

Sprawa dotyczyła prawa do emerytury M.S., któremu przyznano je w obniżonym wieku przez Sąd Okręgowy, a następnie Sąd Apelacyjny oddalił apelację organu rentowego. Organ rentowy wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, argumentując błędną subsumpcję przepisów dotyczących wliczania okresu służby wojskowej do stażu pracy przy ustalaniu uprawnień emerytalnych. Sąd Najwyższy, analizując stan prawny i utrwalone orzecznictwo, w tym wyroki z 2013 r. i 2016 r., stwierdził, że kwestia zaliczenia okresu służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych była już wielokrotnie rozstrzygana i nie budzi wątpliwości. Zgodnie z wcześniejszymi interpretacjami, okres służby wojskowej wliczał się do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych, nawet po zmianach redakcyjnych przepisów, aż do ich usunięcia w 2005 r. Wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd Najwyższy, na mocy art. 398^9 § 2 k.p.c., odmówił jej przyjęcia do rozpoznania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (1)

Odpowiedź sądu

Tak, okres służby wojskowej podlega wliczeniu do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych, zgodnie z utrwaloną interpretacją przepisów.

Uzasadnienie

Sąd Najwyższy powołał się na wcześniejsze orzecznictwo, które konsekwentnie interpretowało art. 120 ust. 1 i 3 ustawy poborowej jako nakazujący wliczanie okresu służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień, w tym emerytalno-rentowych, aż do momentu usunięcia tej regulacji.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

Strona wygrywająca

M.S.

Strony

NazwaTypRola
M.S.osoba_fizycznawnioskodawca
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.instytucjaorgan rentowy

Przepisy (4)

Główne

ustawa poborowa art. 120 § 1

Ustawa o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

Okres odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z przepisów szczególnych, w tym emerytalno-rentowych, jeśli praca została podjęta w ciągu 30 dni od zwolnienia ze służby.

ustawa poborowa art. 120 § 3

Ustawa o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej

Okres odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakresie wymiaru urlopu wypoczynkowego i wysokości odprawy pośmiertnej oraz uprawnień emerytalno-rentowych, jeśli praca została podjęta po upływie 30 dni od zwolnienia ze służby.

Pomocnicze

ustawa emerytalna art. 184

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Kwestia zaliczenia okresu służby wojskowej do stażu pracy przy ustalaniu uprawnień emerytalnych.

k.p.c. art. 398 § 9

Kodeks postępowania cywilnego

Podstawa prawna do odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Argumenty

Skuteczne argumenty

Ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące wliczania okresu służby wojskowej do stażu pracy dla celów emerytalnych.

Odrzucone argumenty

Argumentacja organu rentowego oparta na błędnej subsumpcji art. 184 ustawy emerytalnej w związku z art. 120 ust. 1 ustawy poborowej.

Godne uwagi sformułowania

Kwestia zaliczenia okresu obowiązkowej służby wojskowej do czasu pracy w warunkach szczególnych była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. Powolane przepisy statuowały zatem fikcję prawną, odnosząca się do wszelkich (tak z zakresu prawa pracy, jak i zabezpieczenia społecznego) przepisów szczególnych.

Skład orzekający

Dawid Miąsik

sędzia

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Wysoka

Powoływalne dla: "Potwierdzenie utrwalonej linii orzeczniczej dotyczącej wliczania okresu służby wojskowej do stażu pracy dla celów emerytalnych."

Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego sprzed 21 października 2005 r. i specyficznych przepisów ustawy poborowej.

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa dotyczy ważnego dla wielu osób aspektu prawa emerytalnego – wliczania okresu służby wojskowej do stażu pracy, co ma praktyczne znaczenie dla ustalania prawa do świadczeń.

Czy służba wojskowa wlicza się do emerytury? Sąd Najwyższy wyjaśnia.

Sektor

ubezpieczenia społeczne

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
Sygn. akt II UK 240/18
POSTANOWIENIE
Dnia 12 czerwca 2019 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dawid Miąsik
w sprawie z wniosku M.S.
‎
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.
‎
o prawo do emerytury,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 12 czerwca 2019 r.,
‎
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt III AUa […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 28 marca 2018 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. (organ rentowy) wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w O. z 28 listopada 2017 r., IV U […], zmieniającego decyzję organu rentowego z 27 lipca 2017 r. przez przyznanie M. S. (wnioskodawca) prawa do emerytury w obniżonym wieku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł organ rentowy, zaskarżając go w całości.
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance jej oczywistej zasadności, której organ upatruje w dokonaniu przez Sąd Apelacyjny błędnej subsumpcji art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 1383 ze zm., dalej jako ustawa emerytalna) w związku z art. 120 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 1430 ze zm., dalej jako ustawa poborowa).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kwestia zaliczenia okresu obowiązkowej służby wojskowej do czasu pracy w warunkach szczególnych była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego.
Wyrokiem z 20 marca 2013 r., I UK 544/12 (LEX nr 1383246) Sąd Najwyższy dokonał interpretacji art. 120 ust. 1 i ust. 3 ustawy poborowej w brzmieniu ujętym w tekście jednolitym z 1979 r. Wskazał, że w myśl art. 120 ust. 1 ustawy poborowej, pracownikowi, który w ciągu trzydziestu dni od zwolnienia z zasadniczej lub okresowej służby wojskowej podjął pracę, czas odbywania służby wojskowej wliczał się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął pracę, w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z Kodeksu pracy oraz przepisów szczególnych. Jednocześnie pracownikowi, który podjął pracę lub złożył wniosek o skierowanie do pracy po upływie trzydziestu dni od zwolnienia ze służby wojskowej, czas odbywania służby wliczał się do okresu zatrudnienia tylko w zakresie wymiaru urlopu wypoczynkowego i wysokości odprawy pośmiertnej oraz uprawnień emerytalno-rentowych (art. 120 ust. 3). Analiza systematyczna tego brzmienia prowadzi, zdaniem Sądu Najwyższego, do wniosku, że „wszelkie uprawnienia wynikające z przepisów szczególnych” (art. 120 ust. 1) to także uprawnienia emerytalno-rentowe. Skoro okres zasadniczej służby wojskowej wliczał się do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych pracownikowi, który podjął pracę po upływie trzydziestu dni od zwolnienia ze służby wojskowej (art. 120 ust. 3), to tym bardziej był wliczany w tym zakresie pracownikowi, który zachował ten termin (art. 120 ust. 1). Wskazał, że mimo kolejnych, licznych zmian redakcyjnych ustawy o poborowej, w dalszym ciągu obowiązywało zawarte w art. 120 ust. 1 i 3 ustawy „wliczanie” okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakresie uprawnień emerytalno-rentowych. Zostało ono usunięte dopiero z dniem 21 października 2005 r. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w późniejszych orzeczeniach. W wyroku z 3 sierpnia 2016 r., I UK 283/15 (LEX nr 2148646) Sąd Najwyższy podkreślił, że przepis art. 108 ust. 1, a następnie art. 120 ust. 1 ustawy z poborowej nadawał żołnierzom zasadniczej lub okresowej służby wojskowej szczególne uprawnienia, nakazując wliczenie czasu odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym żołnierz podjął pracę, w zakresie wszelkich uprawnień wynikających nie tylko z Kodeksu pracy, ale także z przepisów szczególnych. Z przepisów tych wynikała zatem czytelna i językowo jednoznaczna zasada, że pracownikowi, który we wskazanym terminie po zakończeniu służby wojskowej podjął pracę u pracodawcy, u którego był zatrudniony w chwili powołania do tej służby, czas odbywania służby wojskowej wlicza się do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął pracę, w zakresie wszelkich uprawnień wynikających z Kodeksu pracy oraz przepisów szczególnych. Powołane przepisy statuowały zatem fikcję prawną, odnosząca się do wszelkich (tak z zakresu prawa pracy, jak i zabezpieczenia społecznego) przepisów szczególnych (wyrok Sądu Najwyższego z 3 sierpnia 2016 r., I UK 283/15, LEX nr 2148646).
Wyżej przywołane orzeczenia wskazują, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej organu rentowego. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy z mocy art. 398
9
§ 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI