II UK 235/13

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 października 2013 r. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej L. G. Sp. z o.o. Sp. k. od wyroku Sądu Apelacyjnego, który oddalił apelację wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego. Sprawa dotyczyła spornych decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie podlegania przez osoby wykonujące umowy zlecenia obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że umowy zawarte przez Spółkę z zainteresowanymi, polegające na organizowaniu pokazów i prezentacji produktów w domach, stanowiły umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o umowie zlecenia (art. 750 k.c.), a nie umowy o dzieło (art. 627 k.c.). Kluczowe dla tej kwalifikacji było stwierdzenie braku konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu jako przedmiotu umowy. Skarga kasacyjna zarzucała naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 750 k.c., 734 k.c. i 627 k.c., poprzez niewłaściwe zastosowanie lub niezastosowanie. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania uzasadniano potrzebą wykładni przepisów w zakresie ustalenia, czy powtarzalność i niski stopień skomplikowania czynności wyklucza uznanie rezultatu za umowę o dzieło. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 398^9 § 1 k.p.c., stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do przyjęcia skargi do rozpoznania. Podkreślono, że skarga kasacyjna służy kontroli stosowania prawa, a nie weryfikacji ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy wskazał, że orzecznictwo jest ugruntowane w kwestii rozróżnienia umowy o dzieło (wymagającej konkretnego rezultatu) od umowy zlecenia (wymagającej starannego działania). W niniejszej sprawie skarżący w istocie polemizował z oceną prawną ustalonego stanu faktycznego. W związku z tym, na podstawie art. 398^9 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający