II UK 214/04

Sygn. akt II UK 214/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Myszka 
 
 
w sprawie z wniosku C. B. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w K.. 
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z pobytem na deportacji, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r., 
kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. 
z dnia 27 maja 2004 r., sygn. akt III AUa …/03, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
                                              Uzasadnienie 
 
    W kasacji wnioskodawczyni C. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 27 
maja 2004 r. pełnomocnik skarżącej podniósł następujące zarzuty: 1/ błędnej 
wykładni art. 45 ust. 1 Konstytucji wskutek uniemożliwienia wnioskodawczyni 
„prawa do odpowiedniego ukształtowania procedury sądowej zgodnie z wymogami 
sprawiedliwości, 2/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c. w 
związku z art. 233 k.p.c. wskutek niedopuszczenia dowodu na fakty sporne między 
stronami, co doprowadziło do niewyjaśnienia sprzeczności w opiniach biegłego J. 
G., 3/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 299 k.p.c. i art. 473 k.p.c. – 
polegającego na nieprzesłuchaniu wnioskodawczyni co do istotnych okoliczności 
sprawy, 4/ naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 473 k.p.c. oraz. 217 § 2 k.p.c. 
i art. 224 § 1 k.p.c. wskutek zaniechania przesłuchania świadka E. D. W ocenie 
skarżącej zaskarżony wyrok w oczywisty sposób narusza wskazane przepisy 

 
 
2 
postępowania cywilnego wskutek wydania wyroku w sprawie niedostatecznie 
wyjaśnionej „mimo zgłaszanych przez wnioskodawczynię wniosków dowodowych”. 
Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania 
sprawy do ponownego rozpoznania „Sądowi I instancji” ewentualnie Sądowi drugiej 
instancji. 
    Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
    Kasacja jest oczywiście bezzasadna już dlatego, że z protokołu rozprawy 
apelacyjnej wynika, iż profesjonalny pełnomocnik wnioskodawczyni, wbrew jej 
kasacyjnym zarzutom, nie składała żadnych wniosków dowodowych na tej 
rozprawie, podnosząc jedynie, że „treść opinii biegłych znajdujących się w aktach 
pozwala na przyjęcie, że niezdolność do pracy może pozostawać w związku z 
pobytem na deportacji”. W konsekwencji nie zostały naruszone proceduralne 
podstawy kasacyjne i to  jakoby w sposób kwalifikowany, bo bezzasadnie 
kwalifikowany przez skarżącą jako rzekomo oczywisty, tj. dający się jednoznacznie 
stwierdzić od razu („na pierwszy rzut oka”) i bez wgłębiania się w szczegóły sprawy. 
Przeciwnie Sąd  Apelacyjny prawidłowo oparł się na materiale dowodowym 
zebranym przez Sąd pierwszej instancji, a w konsekwencji władny był ocenić jego 
wartość dowodową jako niepozwalającą przesądzić, że trapiące wnioskodawczynię 
schorzenia  pozostają w związku przyczynowym z jej przeżyciami z dzieciństwa 
(„na deportacji”), co nie wykraczało poza granice swobodnej sędziowskiej oceny 
dowodów określone w art. 233 § 1 k.p.c. w związku z 382 i 391 § 1 k.p.c. W 
żadnym razie tak dokonana uprawniona ocena tego Sądu nie mogła być uznana za 
oczywiście wadliwą lub rażąco dowolną. Skoro skarżąca nie sformułowała innych 
okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, poza nietrafnym twierdzeniem o 
rzekomo oczywistym naruszeniu zaskarżonym wyrokiem proceduralnych podstaw 
kasacji, przeto Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji stosownie do art. 393 § 1 
pkt 3 k.p.c. w związku z art. 3937 § 1 k.p.c.