II UK 2/19

SN
Sygn. akt II UK 2/19
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z wniosku A. J.
‎
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.
‎
o prawo do emerytury,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 30 stycznia 2020 r.,
‎
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎
z dnia 21 września 2018 r., sygn. akt III AUa (…),
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.  na rzecz A. J.  240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 21 września 2018 r. oddalił apelację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.  od wyroku Sądu Okręgowego w G.  z 7 grudnia 2017 r., który uwzględnił odwołanie A. J.  od decyzji pozwanego i przyznał mu prawo do wcześniejszej emerytury. Sąd powszechny zaliczył ubezpieczonemu cały okres służby wojskowej od 25 października 1978 r. do 9 października 1980 r. do okresu pracy w szczególnych warunkach uprawniającego do wcześniejszej emerytury.
W skardze kasacyjnej pozwany zarzucił naruszenie art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 108 i 120 ust. 1 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku służby wojskowej poprzez przyjęcie, że zasadnicza służba wojskowa po 31 sierpnia 1979 r. może być zakwalifikowana jako praca w szczególnych warunkach.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na podstawy przedsądu z art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c., oparte na kwestii dopuszczalności zaliczenia służby wojskowej po 31 sierpnia 1979 r. do pracy w szczególnych warunkach.
Ubezpieczony wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej nie ma zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.
Sformułowana kwestia nie składa się na istotne zagadnienie prawne ani nie wywołuje rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego (art. 398
9
§ 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa.
Co najmniej kilkakrotnie Sąd Najwyższy odpowiadał na pytanie skarżącego czy zasadnicza służba wojskowa po 31 sierpnia 1979 r. może być zakwalifikowana jako praca w szczególnych warunkach, uprawniająca do wcześniejszej emerytury. Odpowiedź jest pozytywna. Znaczenie ma prawo obowiązujące w czasie pełnienia tej służby. Po zmianie w 1979 r. ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku służby wojskowej nadal została utrzymana korzystna dla ubezpieczonych regulacja w art. 120 ust. 3 ustawy, stwierdzająca, iż pracownikowi, który podjął pracę lub złożył wniosek o skierowanie do pracy po upływie trzydziestu dni od zwolnienia ze służby wojskowej, czas odbywania służby wlicza się do okresu zatrudnienia tylko w zakresie wymiaru urlopu wypoczynkowego i wysokości odprawy pośmiertnej oraz uprawnień emerytalno-rentowych (zob. choćby wyroki Sądu Najwyższego: z 22 sierpnia 2019 r., I UK 144/18; z 19 maja 2016 r., II UK 275/15; z 20 marca 2013 r., I UK 544/12, uchwałę Sądu Najwyższego z 14 lipca 2016 r., III UZP 9/16, postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2019 r., III UK 350/18). Regulacja ta obowiązywała, gdy ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową i powrócił do pracy. Cały okres tej służby podlegał zatem zaliczeniu do okresu pracy w szczególnych warunkach, uprawniającego do wcześniejszej emerytury.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 398
9
§ 2 k.p.c.).
O kosztach orzeczono na podstawie § 9 ust. 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.