II SPP/Sz 66/25
Podsumowanie
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie na postanowienie przyznające prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, uznając je za niedopuszczalne.
Skarżący E. Z. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Szczecinie z 19 grudnia 2025 r., które zmieniało postanowienie referendarza sądowego w zakresie przyznania prawa pomocy (ustanowienie pełnomocnika z urzędu). Sąd uznał jednak, że postanowienie wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W związku z tym, zażalenie zostało odrzucone jako niedopuszczalne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznał zażalenie E. Z. na postanowienie z dnia 19 grudnia 2025 r., które zmieniało postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2025 r. w zakresie przyznania prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego. Sąd administracyjny, powołując się na przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w szczególności art. 258 § 2, art. 259 § 1, art. 260 § 1 i § 2, wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest dwuinstancyjne. Postanowienie referendarza sądowego jest orzeczeniem pierwszej instancji, a postanowienie WSA rozpoznające sprzeciw od postanowienia referendarza jest orzeczeniem drugiej instancji, które jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Sąd podkreślił, że żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Skoro zaskarżone postanowienie z 19 grudnia 2025 r. zostało wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza, to zażalenie na nie nie przysługuje. Skarżący został o tym pouczony przy doręczeniu postanowienia. W związku z tym, sąd odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a.
Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.
SprawdźZagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, zażalenie nie przysługuje, ponieważ postanowienie WSA wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy jest orzeczeniem drugiej instancji, które jest ostateczne i nie podlega dalszemu zaskarżeniu.
Uzasadnienie
Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest dwuinstancyjne. Postanowienie referendarza jest orzeczeniem pierwszej instancji, a postanowienie WSA rozpoznające sprzeciw jest orzeczeniem drugiej instancji, które jest ostateczne. Brak przepisów szczególnych przewidujących możliwość zaskarżenia takiego postanowienia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (8)
Główne
p.p.s.a. art. 197 § § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 258 § § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 259 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 260 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 260 § § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 194 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 178
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.
Przepis regulujący czynności w zakresie przyznania prawa pomocy przed sądami administracyjnymi.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie WSA wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Godne uwagi sformułowania
Postanowienie tego sądu jest ostateczne i nie podlega ono dalszemu zaskarżeniu. Żaden przepis szczególny nie przewiduje bowiem możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie.
Skład orzekający
Krzysztof Szydłowski
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie ostateczności postanowień WSA w przedmiocie prawa pomocy wydanych po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej procedury zaskarżania postanowień referendarza w przedmiocie prawa pomocy w sądach administracyjnych.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter proceduralny i dotyczy specyficznej kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie prawa pomocy, co czyni ją interesującą głównie dla prawników procesowych.
Masz pytanie dotyczące tej sprawy?
Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
II SPP/Sz 66/25 - Postanowienie WSA w Szczecinie Data orzeczenia 2026-03-03 Data wpływu 2025-08-20 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie Sędziowie Krzysztof Szydłowski /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6320 Zasiłki celowe i okresowe Hasła tematyczne Odrzucenie zażalenia Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Odrzucono zażalenie Powołane przepisy Dz.U. 2026 poz 143 art. 197 par. 2 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2025 r. sygn. akt II SPP/Sz 66/25 zmieniające postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 listopada 2025 r. poprzez przyznanie E. Z. prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego oraz utrzymującego w mocy postanowienie w pozostałym zakresie w sprawie z Jego sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 czerwca 2025 r. nr [...], [...] w przedmiocie ustalenia świadczenia nienależnie pobranego i odmowy jego umorzenia postanawia: odrzucić zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z 19 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 4 listopada 2025 r. umarzającego postępowanie z wniosku E. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz odmawiającego ustanowienia radcy prawnego, zmienił ww. postanowienie w ten sposób, że orzekł o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego, jednocześnie utrzymując postanowienie w pozostałym zakresie w mocy. Odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie, skarżący otrzymał w dniu 22 stycznia 2026 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru k.65 akt sprawy). W dniu 19 stycznia 2026 r. do Sądu wpłynęło zażalenie skarżącego na ww. postanowienie Sądu z 19 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 258 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - dalej zwanej: "p.p.s.a."), czynności w zakresie przyznania prawa pomocy przed sądami administracyjnymi wykonuje referendarz sądowy, do którego należy im. in. wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy (pkt 7). Od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat lub radca prawny mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia (art. 259 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest dwuinstancyjne. Przy czym postanowienie referendarza sądowego wydawanie na posiedzeniu niejawnym o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy traktowane jest przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji, z kolei postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpoznające sprzeciw od któregokolwiek z ww. postanowień jako orzeczenie wydane w drugiej instancji. Postanowienie tego sądu jest ostateczne i nie podlega ono dalszemu zaskarżeniu. Żaden przepis szczególny nie przewiduje bowiem możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie (por. postanowienia NSA z 16 grudnia 2021 r. sygn. akt III FZ 757/21, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżone postanowienie Sądu z 19 grudnia 2025 r., zostało wydane w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu skarżącego od postanowienia starszego referendarza sądowego umarzającego postępowanie z wniosku E. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz odmawiającego ustanowienia radcy prawnego, co oznacza, że zażalenie na to postanowienie nie przysługuje. O braku możliwości wniesienia zażalenia skarżący został pouczony przy doręczeniu postanowienia Sądu zmieniającego w części postanowienie starszego referendarza sądowego, a w pozostałej części utrzymującego go w mocy. Według art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Powyższy przepis jak i pozostałe przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. W świetle art. 197 § 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 tej ustawy. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na uwadze zażalenie jako niedopuszczane należało odrzucić na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.
Nie znalazłeś odpowiedzi?
Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.
Rozpocznij analizę