II SO/Wa 557/05

II SO/Wa 557/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bronisław Szydło /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ
Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Bronisław Szydło po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny Ministrowi Gospodarki i Pracy w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu postanawia: - wymierzyć Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej grzywnę w wysokości 3.500 zł ( trzy tysiące pięćset złotych) -
Uzasadnienie
W dniu 24 stycznia 2005 r. Z. B. złożył wniosek o wymierzenie Ministrowi Gospodarki i Pracy grzywny w oparciu o art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podniósł, że pomimo, iż wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Gospodarki i Pracy, skargę opatrzoną datą 2 stycznia 2005r. na, jak wskazał, czynność Ministra wyrażoną postanowieniem oznaczonym nr [...], to Minister nie zastosował się do obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ww. ustawy i, jak wynika z udzielonej skarżącego pisemnej odpowiedzi z dnia 13 stycznia 2005r., w dalszym ciągu nie zamierza się do niego zastosować. Do wniosku Z. B. dołączył odpis skargi datowanej na dzień 2 stycznia 2005r.
W dniu 7 października 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał Ministra Gospodarki i Pracy do ustosunkowania się do wniosku Z. B. i udzielenia, w terminie 14 dni, stosownej odpowiedzi (wezwanie doręczone w dniu 19 października 2005r.). W dniu 28 grudnia 2005r. do Sądu wpłynęło pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2005r. znak [...] wraz z załączonym do niego pismem Z-cy Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. zawierającym informację o liczbie przekazanych akt spraw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. w związku ze złożonymi przez Z. B. skargami na Wojewodę [...]. Powołując się na treść tego ostatniego pisma wskazano, że powodem nieprzekazania kompletu akt sprawy były prowadzone postępowania sądowoadministracyjne przed WSA w [...] i związana z tym konieczność przekazania akt postępowań administracyjnych.
Z kolei w dniu 21 listopada 2005r. Minister Gospodarki i Pracy przekazał do Sądu pismo z dnia 27 października 2005r. zatytułowane "Odpowiedź na skargi", skargę Z. B. z dnia 2 stycznia 2005r. wraz z dokumentem wskazującym na datę jej wniesienia (koperta z datą stempla pocztowego na dzień 5 stycznia 2005r.) oraz akta sprawy obejmujące postanowienie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] października 2005r. nr [...]. Sprawa została zarejestrowana w repertorium II SA/Wa 2152/05.
Z uwagi na powyższe Sąd pismem z dnia 4 stycznia 2006r. ponownie wezwał Ministra Pracy i Polityki Społecznej do wykonania wezwania z dnia 7 października 2005r. sygn. akt II SO/Wa 557/05, informując, iż pismo z dnia [...] grudnia 2005r. nie czyni zadość temu wezwaniu i wyjaśniając, że Sąd wezwał organ do ustosunkowania się do treści wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny, a nie jak to przyjął organ do wykonania obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 ustawy w zakresie skargi dołączonej do ww. wniosku.
W wykonaniu tego wezwania, w dniu 8 lutego 2006r., Minister Pracy i Polityki Społecznej złożył pismo (z dnia [...] stycznia 2006r. znak [...]), w którym wniósł o oddalenie wniosku Z. B. o wymierzenie grzywny stwierdzając, że w dniach 2 grudnia 2004r. oraz 13 stycznia 2005r. Ministerstwo Gospodarki i Pracy udzielało zainteresowanemu informacji na temat braku możliwości zaskarżenia postanowienia z dnia [...] października 2004r. nr [...]. W dalszej zaś części tego pisma Minister wskazał, że w sytuacji, gdy przepis prawa nie dawał możliwości zaskarżenia postanowienia zasadne było uznanie kolejnych, składanych przez skarżącego pism nie za skargi, lecz za zwykłe pisma składane w sprawie. Jednocześnie organ podał, iż były to przyczyny, ze względu na które Ministerstwo nie przekazało ww. wniosków do sądu jako skarg na bezczynność organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2).
W myśl zaś art. 55 § 1 tejże ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Oznacza to, że przewidziany w art. 54 § 2 ustawy obowiązek przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3, ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi nie może zastępować sądu administracyjnego w zakresie badania dopuszczalności skargi, bowiem jest to kompetencja zastrzeżona dla sądu i wyłącznie jemu przypisana. Ustawodawca przewidział natomiast możliwość ustosunkowania się przez organ to twierdzeń zawartych w skardze, w tym także do złożenia wniosku o jej odrzucenie, w szczególnego rodzaju piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę. Nie można zatem podzielić poglądu organu, że udzielenie skarżącemu pisemnych informacji o braku możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego w oparciu o art. 37 § 1 Kpa usprawiedliwia nieprzekazanie skargi do Sądu.
Nie ulega wątpliwości, że Minister Pracy i Polityki Społecznej (poprzednio Minister Gospodarki i Pracy) uchybił trzydziestodniowemu terminowi do nadesłania skargi Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Sąd uznał więc wniosek Z. B. za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 3.500 zł.
Podkreślić należy, iż strona skarżąca, bez względu na dopuszczalność i merytoryczną zasadność skargi, ma prawo formułować wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie akt sprawy sądowi. Przyczyny opóźnienia mogą jedynie wpływać na wysokość nakładanej grzywny. W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił przedstawione przez organ powody opóźnienia, jak również sam fakt poinformowania o nich.
Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.