II SO/Wa 51/08

II SO/Wa 51/08 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-12-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-10-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Janusz Walawski /przewodniczący sprawozdawca/
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OZ 269/09 - Postanowienie NSA z 2009-03-31
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Odrzucono wniosek o wymierzenie grzywny-art.55 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prokuratorowi Krajowemu za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: odrzucić wniosek.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 września 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 wymierzył Prokuratorowi Krajowemu grzywnę za nieprzekazanie do Sądu skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Prokurator Krajowy złożył na to postanowienie zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
W związku z podjęciem przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów uchwały w dniu 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FPS 1/08, w której uznał, iż wniosek, o jakim mowa w art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie, od którego pobiera się wpis sądowy, a od postanowienia wydanego na skutek tego wniosku służy stronie zażalenie, a nie skarga kasacyjna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił Prokuratorowi Krajowemu termin do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie o wymierzeniu grzywny.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia organu, postanowieniem z dnia 4 września 2008 roku, sygn. akt l OZ 647/08, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd stwierdził, iż z dokumentów załączonych do akt sprawy nie wynika, aby Przewodniczący Stowarzyszenia – P. B. był umocowany do działania w imieniu strony skarżącej. Jednocześnie wskazał, że Sąd I instancji nie zbadał tej okoliczności i pomimo tego, że Stowarzyszenie, składając wniosek, nie było należycie reprezentowane, nie podjął czynności w celu usunięcia tego braku.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzi nieważność postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 w związku z art. 64 § 3 cytowanej ustawy, sąd odrzuca wniosek, jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo, jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej, będącej stroną skarżącą, zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Ponadto, w myśl art. 58 § 2 w związku z art. 64 § 3 powołanej ustawy, z powodu braku zdolności sądowej jednej ze stron albo zdolności procesowej skarżącego i niedziałania przedstawiciela ustawowego lub braku w składzie organów jednostki organizacyjnej, będącej skarżącym, uniemożliwiającego jego działanie, sąd odrzuci wniosek dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony.
Z art. 31 § 1 cytowanej ustawy wynika, że jeżeli braki w zakresie zdolności sądowej lub procesowej, albo w składzie właściwych organów, dają się uzupełnić, sąd wyznaczy w tym celu odpowiedni termin. Oznacza to, iż sąd jest obowiązany wezwać stronę do uzupełnia braków w zakresie zdolności sądowej tylko wtedy, gdy daje się on uzupełnić – np. wówczas, gdy nabycie zdolności sądowej przez stronę związane jest z dokonaniem określonej czynności i jest uzależnione od działania strony (por. postanowienie NSA z dnia 15.05.2007 r., sygn. akt II FSK 261/07, publ. LEX 338295).
Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie skarżące Stowarzyszenie nie jest w stanie we własnym zakresie powołać organów zdolnych do jego reprezentacji. Z zapisu art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 roku - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 855), wynika bowiem, że jeżeli stowarzyszenie nie posiada zarządu zdolnego do działań prawnych, sąd, na wniosek organu nadzorującego lub z własnej inicjatywy, ustanawia dla niego kuratora. Oznacza to, iż usunięcie braku w zakresie reprezentacji skarżącego nie zależy od jego inicjatywy, a od działania organu nadzorującego i sądu.
Z tego względu należy stwierdzić, że braki w zdolności sądowej strony skarżącej nie mogą zostać przez nią uzupełnione i dlatego zbędnym jest wzywanie do ich uzupełnienie na podstawie art. 31 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odnosząc się zaś do nadesłanego do Sądu przez P. B. pełnomocnictwa z dnia 28 czerwca 2001 r., udzielonego mu przez członków Zarządu Stowarzyszenia [...], upoważniającego go - jako Przewodniczącego Stowarzyszenia - do jednoosobowego występowania i dokonywania czynności prawnych w imieniu [...], należy stwierdzić, iż nie jest ono wystarczające w niniejszej sprawie, bowiem w dniu złożenia do Sądu wniosku o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Krajowemu, tj. 8 lutego 2007 r., P. B. nie był już Przewodniczącym Stowarzyszenia i dlatego nie mógł reprezentować strony skarżącej na podstawie tego pełnomocnictwa.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,
na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 w związku z art. 64 § 3 oraz art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.