II SO/Wa 4/22

II SO/Wa 4/22 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Michał Sułkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 55 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] o wymierzenie grzywny Komitetowi Wyborczemu Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargi z dnia 20 lipca 2020 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy postanawia: 1. wymierzyć Komitetowi Wyborczemu Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. grzywnę w wysokości 5.500 (słownie: pięciu tysięcy pięciuset) złotych; 2. zasądzić od Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 1.057 (słownie: jednego tysiąca pięćdziesięciu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Fundacja [...] z siedzibą w Warszawie (dalej również "Fundacja" lub "skarżąca") w piśmie z 31 sierpnia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie Komitetowi Wyborczemu Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. (dalej również "Komitet" lub "organ") grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "P.p.s.a.") za niezastosowanie się przez Komitet do obowiązków wynikających z art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej "udip"), tj. nieprzekazanie Sądowi skargi Fundacji z 20 lipca 2020 r. na bezczynność Komitetu w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Odpis wniosku z 31 sierpnia 2020 r. wysłany do Komitetu na adres przy ul. [...] w [...] doręczono 28 września 2020 r. w trybie art. 73 P.p.s.a. Ze znajdujących się na karcie nr 21 akt sprawy koperty, w której przesłano korespondencję oraz dołączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana w dniach 14 i 22 września 2020 r. Doręczyciel umieścił na potwierdzeniu odbioru informację o tym, że zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej ([...]) umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zwrot do nadawcy (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) nastąpił 29 września 2020 r. z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 8 marca 2021 r. sygn. akt II SO/Wa 42/20, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a., odrzucił wniosek Fundacji. Sąd stwierdził, że komitety wyborcze są podmiotami działającymi w ściśle określonym czasie. Zauważył, że Komitet Wyborczy Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. przedłożył sprawozdanie finansowe za okres od 3 lutego 2020 r. do 14 września 2020 r., a jako komitet wyborczy uczestniczący w wyborach na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w 2020 r. – zobowiązany do złożenia sprawozdania finansowego do 28 września 2020 r. – ulegnie rozwiązaniu na mocy art. 100 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (dalej "K.w.") po upływie 60 dni od przyjęcia jego sprawozdania finansowego.
Sąd zaznaczył ponadto, że przedmiotowy wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w związku z nieprzekazaniem skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, po czym doszedł do wniosku, że nie ma podstaw do przypisywania działalności komitetu wyborczego cechy wykonywania zadań publicznych w rozumieniu art. 4 ust. 1 udip, a co za tym idzie, nie mieści się on w kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej.
Sąd skonkludował, że Komitet nie ma zdolności sądowej, co skutkowało odrzuceniem wniosku o wymierzenie mu grzywny.
Fundacja, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2021 r. sygn. akt II SO/Wa 42/20.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 5433/21 uchylił zaskarżone postanowienie.
Sąd drugiej instancji zauważył w pierwszym rzędzie, że nawet niedopuszczalność skargi nie usprawiedliwia nieprzekazania tej skargi sądowi administracyjnemu. Zaznaczył, że kontroli sądu rozpoznającego wniosek, o którym mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., podlega wyłącznie okoliczność wypełnienia obowiązków, o których mowa w art. art. 54 § 2 P.p.s.a. Postępowanie o wymierzenie grzywny jest bowiem odrębnym postępowaniem, w którym ocenie nie podlega dopuszczalność skargi, a jedynie reakcja – na skargę - podmiotu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem zaskarżenia. Jak przy tym nadmienił Naczelny Sąd Administracyjny, w art. 54 § 2 P.p.s.a. chodzi o organ w subiektywnym znaczeniu, o którym skarżący twierdzi, że jest organem administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność podlega właściwości sądów administracyjnych. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny za bezcelowe uznał badanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kwestii zdolności sądowej podmiotu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, że odrzucając wniosek Fundacji z powołaniem się na kwestie zdolności sądowej komitetu wyborczego, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. w zw. z art. 25 § 1 P.p.s.a. Sąd drugiej instancji zaznaczył, że ograniczył się do uchylenia zaskarżonego orzeczenia bez przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, bowiem w realiach przedmiotowej sprawy nie występuje potrzeba ponownego orzekania w tej samej kwestii, tj. kwestii dopuszczalności wniosku.
Po zwrocie akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SO/Wa 4/22, po czym: 1) w piśmie z 7 lutego 2022 r. zobowiązano Fundację do nadesłania dokumentu potwierdzającego odbiór przez Komitet skargi z 20 lipca 2020 r. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; 2) przy piśmie z tej samej daty ponownie wysłano Komitetowi na adres przy ul. [...] w [...] wniosek Fundacji z 31 sierpnia 2020 r., wzywając do udzielenia na niego odpowiedzi w terminie 7 dni. I tym razem odpis wniosku uznano za doręczony (28 lutego 2022 r.) na podstawie art. 73 P.p.s.a. Ze znajdujących się na karcie nr 107 akt sprawy koperty, w której przesłano korespondencję oraz dołączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana w dniach 14 i 22 lutego 2022 r. Doręczyciel umieścił na potwierdzeniu odbioru informację o tym, że zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej ([...]) umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zwrot do nadawcy (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) nastąpił w dniu 1 marca 2022 r. z adnotacją "zwrot
- nie podjęto w terminie".
Przy piśmie z 22 lutego 2022 r. (karta 102 akt sprawy) Fundacja, reprezentowana przez adwokata, złożyła do akt sprawy: 1) kopię potwierdzenia nadania w dniu 20 lipca 2020 r. przesyłki pocztowej poleconej (oryginał tego dokumentu znajduje się na karcie 9 akt sprawy); 2) wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej (zakładka "śledzenie przesyłek – tracking"); 3) wydruk ze strony internetowej [...] z danymi kontaktowymi Komitetu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej powoływana jako "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie natomiast do treści art. 54 § 2 zd. 1 P.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Mając na uwadze przedmiot skargi Fundacji z 20 lipca 2020 r. (bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej) należy ponadto zaznaczyć, że wedle art. 20 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm. zm.; dalej powoływana jako "udip"), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Jak stanowi art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z treści powołanego przepisu wynika, że wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: 1) stwierdzenia przekroczenia przez organ terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę (bez względu na przyczyny opóźnienia) oraz 2) złożenia stosownego wniosku przez stronę.
Aby stwierdzić, że został spełniony pierwszy z wyżej wymienionych warunków, Sąd w pierwszej kolejności musi ustalić, czy organ otrzymał skargę.
Jakkolwiek Fundacja wniosła skargę z 20 lipca 2020 r., oddając ją w placówce pocztowej, a nie złożyła do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru skargi przez Komitet Wyborczy Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H., Sąd stwierdził, że organ otrzymał skargę. Ustalenie to Sąd oparł na następujących podstawach.
1. Skarżąca złożyła do akt sprawy potwierdzenie nadania przesyłki pocztowej poleconej o numerze [...] i oświadczyła, że jest to dowód nadania skargi z 20 lipca 2020 r. na bezczynność Komitetu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z potwierdzenia tego wynika, że 20 lipca 2020 r. Fundacja nadała przesyłkę pocztową na adres: Komitet Wyborczy Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. z siedzibą w [...], ul. [...],[...].
2. Skarżąca złożyła do akt sprawy wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej (zakładka "śledzenie przesyłek – tracking"). Wedle podanych tam informacji, przesyłka o nr [...] została doręczona 23 lipca 2020 r. Doręczenie nastąpiło w dniu przekazania przesyłki do doręczenia. Brak jest informacji o tym, aby przesyłka była awizowana.
3. Adres przy ul. [...],[...] jest adresem, który pełnomocnik wyborczy Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. podał w zawiadomieniu o utworzeniu komitetu wyborczego wyborców złożonym Państwowej Komisji Wyborczej w trybie art. 90 § 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.
- Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1319 ze zm.; dalej powoływana jako "K.w."). Stosownie do treści art. 90 § 6 pkt 2 K.w., w zawiadomieniu takim podaje się m.in. nazwę komitetu wyborczego oraz adres jego siedziby.
4. Zgodnie z art. 100 § 1 K.w., komitet wyborczy, z zastrzeżeniem § 2 i 3, ulega rozwiązaniu z mocy prawa po upływie 60 dni od dnia: 1) przyjęcia sprawozdania finansowego komitetu wyborczego przez właściwy organ wyborczy albo 2) bezskutecznego upływu terminu do wniesienia skargi albo odwołania, o których mowa w art. 145 § 1 i 5, albo 3) wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 145 § 2 albo 5, uwzględniającego skargę albo odwołanie na postanowienie właściwego organu wyborczego w przedmiocie odrzucenia sprawozdania.
Sądowi z urzędu wiadome jest, że:
a. Państwowa Komisja Wyborcza uchwałą z 5 lipca 2021 r. nr 119/2021, działając na podstawie art. 144 § 1 pkt 3 lit. a i lit. d K.w., odrzuciła sprawozdanie finansowe Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. o przychodach, wydatkach i zobowiązaniach finansowych związanych z udziałem w wyborach przeprowadzonych w 2020 r. ([...]);
b. Sąd Najwyższy postanowieniem z 6 października 2021 r. sygn. akt I NSW 1/21, na podstawie art. 145 § 2 K.w., oddalił skargę Komitetu na powołaną uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej z 5 lipca 2020 r. ([...] oraz [...]).
Komitet Wyborczy Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. nie uległ zatem rozwiązaniu z mocy prawa na podstawie art. 100 § 1 K.w. Jak natomiast wynika z art. 145 § 7 K.w., po wydaniu orzeczenia, o którym mowa w § 2 tego artykułu, uznającego skargę za niezasadną, organ, któremu przedłożono sprawozdanie finansowe, przekazuje postanowienie o jego odrzuceniu naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu miejscowo ze względu na siedzibę komitetu wyborczego.
5. Adres przy ul. [...] w [...] to adres, który i był i nadal jest podany na stronie internetowej Państwowej Komisji Wyborczej ([...]), jako (jedyny) adres siedziby Komitetu Wyborczego Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H.
6. Sąd dwukrotnie wysłał na powyższy adres odpis wniosku Fundacji z 31 sierpnia 2020 r. W obu przypadkach przesyłka po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona do nadawcy i uznana za doręczoną w trybie art. 73 P.p.s.a. Pomimo pozostawiania w skrzynce oddawczej stosownych zawiadomień o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym, osoba uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do Komitetu nie skorzystała z tej możliwości, natomiast Komitet nie ustosunkował się do wniosku, tym samym nie kwestionując okoliczności otrzymania skargi Fundacji z 20 lipca 2020 r.
Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że Komitet Wyborczy Kandydata na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej S. H. otrzymał wysłaną na adres swojej siedziby skargę Fundacji [...] z siedzibą w [...] z 20 lipca 2020 r. w dniu 23 lipca 2020 r., co wynika z potwierdzenia nadania przesyłki pocztowej poleconej o numerze [...] i informacji o dacie doręczenia przesyłki o tym numerze, podanej na stronie internetowej operatora pocztowego, który wykonał usługę doręczenia, tj. Poczty Polskiej.
Jak dotąd, Komitet nie przekazał do Sądu ani skargi, ani odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, zaś jak już zaznaczono kierowana na adres jego siedziby korespondencja z Sądu jest zwracana, jako niepodjęta przez adresata pomimo zawiadomień o możliwości odbioru pism w placówce pocztowej. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie zostały spełnione przesłanki wymierzenia grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Po pierwsze, organ nie przekazał do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od otrzymania skargi, tym samym nie stosując się do obowiązków o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 udip, a po drugie Fundacja złożyła do Sądu wniosek o wymierzenie grzywny.
Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że grzywnę na jego podstawie Sąd może wymierzyć w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., z którego z kolei wynika, że może ona sięgnąć dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2022 r. (M.P. z 2022 r. poz. 175), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2021 r. wyniosło 5662,53 zł.
Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia z 4 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 5433/21, grzywna przewidziana w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Oznacza to, że jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, ale także nałożenie sankcji za naruszenie prawa strony do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Grzywna, o której mowa, ma ponadto funkcję prewencyjną
– ma zapobiegać podobnym naruszeniem prawa w przyszłości.
Właściwemu spełnieniu wyżej wymienionych funkcji służy możliwość określenia przez sąd wysokości grzywny w granicach wynikających z art. 154 § 6 P.p.s.a. Sąd może zatem wymierzyć grzywnę w niższej wysokości niż maksimum dopuszczone w tym przepisie, zaś przy jej ustaleniu powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 P.p.s.a., okres jaki upłynął od wniesienia skargi, powtarzalność naruszeń art. 54 § 2 P.p.s.a. w przypadku tego samego organu, to, czy przed rozpoznaniem wniosku organ wypełnił obowiązek przekazania skargi z odpowiedzią i aktami sprawy. Uwzględnienie tego typu okoliczności pozwala na określenie wysokości grzywny na poziomie pozwalającym w najpełniejszy sposób spełnić funkcje przypisane temu środkowi prawnemu.
Ustalając wysokość grzywny w przedmiotowej sprawie Sąd wziął pod uwagę następujące okoliczności przemawiające za wymierzeniem jej w wysokości określonej w punkcie pierwszym postanowienia.
1. Choć od otrzymania przez Komitet skargi Fundacji z 20 lipca 2020 r. (23 lipca 2020 r.) upłynął ponad 1 rok i 8 miesięcy, jak dotąd do Sądu nie przekazano skargi, odpowiedzi na nią i akt sprawy. Termin wykonania obowiązków, o których mowa w art. 54 § 1 zd. 1 P.p.s.a., określony w art. 20 pkt 1 udip, został zatem przekroczony wielokrotnie, a obowiązki te nie zostały spełnione do dnia rozpoznania wniosku o wymierzenie grzywny.
2. Sądowi z urzędu wiadome jest (na podstawie akt spraw II SO/Wa 45/20 i II SO/Wa 72/21), że Komitet nie zastosował się do obowiązków wynikających z art. 54 § 1 zd. 1 P.p.s.a. także w odniesieniu do dwóch innych skarg z zakresu dostępu do informacji publicznej, w związku z czym nałożono nań grzywny w wysokości 300 zł (sprawa II SO/Wa 45/20 – postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 grudnia 2020 r.) i 5.000 zł (sprawa II SO/Wa 72/21 – postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 grudnia 2021 r.). Pomimo wymierzenia grzywien, Komitet nie przekazał do Sądu skarg z odpowiedziami na nie i aktami spraw, tym samym lekceważąc spoczywające na nim obowiązki nie tylko w przedmiotowej sprawie, ale także w sprawach, w których Sąd zastosował już dopuszczalne prawem środki dyscyplinujące.
3. Komitet został powołany w celu zgłoszenia kandydata na prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i prowadzenia kampanii wyborczej tego kandydata. Jest więc podmiotem obsługującym i wspierającym kandydata zgłoszonego na najwyższy urząd państwowy, co musi przekładać się na oczekiwanie, by podmiot ten dochowywał należytej staranności w realizacji obowiązków, które spoczywają na nim zarówno mocą przepisów K.w., jak i innych aktów normatywnych, w tym ustaw procesowych, jak P.p.s.a.
4. Z drugiej jednak strony - jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego w przedmiotowej sprawie postanowienia z 4 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 5433/21 - w art. 54 § 2 P.p.s.a. chodzi o organ w subiektywnym znaczeniu, o którym skarżący stwierdzi, że jest organem, którego działanie lub bezczynność podlega właściwości sądów administracyjnych. Spostrzeżenie to jest o tyle istotne, że komitet wyborczy z pewnością nie jest organem administracji w tzw. znaczeniu ustrojowym (za takie uważa się organy administracji publicznej powołane do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych albo milcząco – art. 1 pkt 1 oraz art. 5 § 1 pkt 3 K.p.a.). Z tego względu, w ocenie Sądu, z perspektywy określenia dolegliwości (wysokości) sankcji, jaką jest grzywna wymierzana na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., naruszenie obowiązków spoczywających na komitecie wyborczym mocą art. 54 § 1 zd. 1 P.p.s.a. nie może być postrzegane identycznie, jak w przypadku takich organów, jak np. ministrowie, czy organy jednostek samorządu terytorialnego, które ze względu na zajmowaną pozycję ustrojową "wyposażone są" w obsługujące je urzędy mające zapewniać właściwą realizację spoczywających na tych organach obowiązków, także obowiązków w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze wszystkie opisane wyżej okoliczności, Sąd stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy grzywna w wysokości określonej w punkcie pierwszym postanowienia w najwłaściwszy sposób zrealizuje zarówno cel dyscyplinująco-represyjny środka określonego w art. 55 § 1 P.p.s.a., jak również najlepiej zmobilizuje organ do zaniechania kolejnych uchybień.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 55 § 1, postanowił jak w punkcie pierwszym postanowienia.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 oraz o art. 205 § 2 P.p.s.a.
Skarżąca zwarła żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych we wniosku o wymierzenie grzywny. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego Fundacja zwarła także w skardze kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2021 r. sygn. akt II SO/Wa 42/20, niemniej jednak w uzasadnieniu postanowienia z 4 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 5433/21, Sąd drugiej instancji, odwoławszy się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, skonstatował, że przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie.
Mając powyższe na względzie, należy zauważyć, że w uzasadnieniu rzeczonej uchwały z 4 lutego 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przyjęte w P.p.s.a. rozwiązanie nie niweczy prawa skarżącego do otrzymania zwrotu kosztów postępowania. Jeżeli bowiem w następstwie uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie kończące postępowanie przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, sąd pierwszej instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uwzględni skargę, to nie ma przeszkód, aby na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzić na rzecz skarżącego wszystkie koszty postępowania, w tym koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi, ponieważ podlegają one zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (zob. też np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2017 r. sygn. akt II OZ 893/17 oraz z 18 maja 2016 r. sygn. akt I OZ 490/16). Trzeba przy tym zaznaczyć, że art. 200 P.p.s.a. przewidujący zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu w przypadku uwzględniania skargi przez sąd pierwszej instancji, znajduje odpowiednie zastosowanie w przypadku uwzględniania wniosku, co wynika z art. 64 § 3 P.p.s.a.
W realiach przedmiotowej sprawy postanowieniem z 8 marca 2021 r. sygn. akt II SO/Wa 42/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Fundacji, a wniesiona przez skarżącą skarga kasacyjna doprowadziła do uchylenia tego postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z 4 listopada 2021 r. sygn. akt III OSK 5433/21). Niniejszym postanowieniem Sąd uwzględnia natomiast (uprzednio odrzucony) wniosek Fundacji o wymierzenie grzywny. Nie budzi więc wątpliwości, że koszty poniesione przez skarżącą w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym były kosztami niezbędnymi do celowego dochodzenia jej praw.
Mając powyższe na uwadze, należało zasądzić od Komitetu na rzecz Fundacji kwotę 1.057 zł, na którą składają się: 1) 100 zł poniesione tytułem wpisu od wniosku, 2) 100 zł poniesione tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, 3) 360 zł stanowiące wynagrodzenie adwokata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.), 4) 480 zł stanowiące wynagrodzenie adwokata za udział w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, po uchyleniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 marca 2021 r. sygn. akt II SO/Wa 42/20, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia oraz 5) 17 zł stanowiące wydatek poniesiony tytułem opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.