II SO/Ol 2/06

II SO/Ol 2/06 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2006-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Katarzyna Matczak
Hanna Raszkowska
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny za nieprzekazanie akt administracyjnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r. sprawy z wniosku L. i J. H. na działalność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie ukarania grzywną za uchybienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku ze skargą na decyzję "[...]" z dnia "[...]" r. w sprawie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem postanawia: L wymierzyć Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywnę w kwocie 200 zł (dwieście złotych), II. zasądzić od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz L. i J. H kwotę 158 zł (sto pięćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 20 stycznia 2006 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L. i J. H. wnieśli o wymierzenie Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywnę na podstawie art. 55 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej jako p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, póz. 1270, ze zm.). za niezastosowanie się do obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2 tej ustawy tj. nie przekazanie sądowi ich skargi z dnia 5.06.2004 r. (doręczonej WINB w dniu 8.06.2004 r.) na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7.05.2004 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.
W odpowiedzi na wniosek Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jego oddalenie. Podał że uznał skargę L. i J. H. z dnia 5.06.2004 r. za zasadną i na mocy przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wydał dnia 30 czerwca 2004 r. decyzję reformatoryjną uchylającą decyzję własną z dnia 7.05.2004 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta E. z dnia 29.03.2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu i uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia 7.04.2004 r. co w całości uwzględniło żądania skarżących. Zdaniem WINB działania podjęte przez organ były zgodne z przepisami p.p.s.a. w związku z czym nie zachodziła potrzeba przekazywania skargi sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ II instancji w dniu 7 maja 2004 r. wydał decyzję znak: "[...]" umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek wniesionego przez L. i J. H. odwołania z dnia 7.04.2004 r. od decyzji nr "[...]" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta E. z dnia 29.03.2004 r. nakazującej w trybie art. 51 ust l pkt 2 i 3 Prawa budowlanego inwestorowi budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej przy ul. "[...]" w E., wykonanie określonych czynności w celu legalizacji wybudowanej budowli i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych po spełnieniu wymienionych w w/w decyzji czynności. Na powyższą decyzję WINB L. i J. H. w dniu 8.06.2004 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem WINB, domagali się jej uchylenia i przy ponownym rozpatrzeniu sprawy włączenia ich do prowadzonego postępowania na prawach strony.
WINB uznając przedmiotową skargę za zasadną na podstawie art. 54 § 3 oraz art. 145 § l pkt l "b" p.p.s.a. wydał dnia 30 czerwca 2004 r. - decyzję reformatoryjną uchylającą decyzję własną z dnia 7.05.2004 r. "[...]" oraz decyzję PINB dla miasta E. z dnia 29.03.2004 r. "[...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu i uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia 7.04.2004 r. co w ocenie WINB w całości uwzględniało żądania skarżących.
Do chwili wydania orzeczenia przez Sąd, skargi L. i J. H. z 8.06.2004 r. WINB nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który był adresatem skargi, a skarżący skargi tej nie cofnęli uznając, że nie została uwzględniona w całości.
Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości od dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględnienie skargi przez organ niezależnie od czasu w jakim ma to miejsce (bezpośrednio po jej wpłynięciu czy też znacznie później), nie zwalnia jednak organu od jej przekazania sądowi niezależnie od tego, czy decyzja wydana w ramach autokontroli została zaskarżona czy też nie, organ po wydaniu decyzji w trybie autokontroli jest zobowiązany do wykonania czynności przewidzianych w art. 54 § 2 ppsa, szczególnie gdy skarżący twierdzą, że skarga nie została uwzględniona w całości, jak to jest w niniejszej sprawie. Bezspornym jest w sprawie, że skarga do dnia wydania orzeczenia przez Sąd nie została do Sądu przekazana.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 55 § l p.p.s.a. do uwzględnienia wniosku L. J. H. i wymierzenia organowi grzywny, który nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków.
Sąd wymierzając grzywnę, której granice określone są w art. 154 § 6 p.p.s.a. wziął pod uwagę znaczny upływ czasu od kiedy to skarga winna być przekazana do sądu. Jednak grzywnę orzeczono w stosunkowo niskiej wysokości. Wpływ na to miała przyczyna, która legła u podstaw działania organu. Organ stał na stanowisku, że uwzględnienie skargi w trybie autokontroli powoduje zbędność przekazania skargi sądowi. Jest to wynik niezbyt klarownych przepisów regulujących tę kwestię, co w pewnym stopniu usprawiedliwiało organ, a jednocześnie musiało wpłynąć na wysokość orzeczonej grzywny.
Zwrot kosztów postępowania dla wnioskodawców tj. wpisu i kosztów dojazdu do sądu, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.