II SO/Ol 16/12

II SO/Ol 16/12 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2012-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Sygn. powiązane
I OZ 834/12 - Postanowienie NSA z 2012-11-13
I OZ 625/12 - Postanowienie NSA z 2012-09-11
I OZ 52/13 - Postanowienie NSA z 2013-01-31
Skarżony organ
Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku
Odrzucono wniosek w Rep. SO
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 3 par. 2 i 5,  art. 54 par. 2,  art. 55 par. 1,  art. 58 par. 1 pkt 6,  art. 64 par. 3,  art. 154 par. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2001 nr 79 poz 854
art. 39
Ustawa z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
art. 31
Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 79 poz 523
art. 220,  art. 268
Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.
Sentencja
Dnia 28 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 listopada 2012 roku sprawy z wniosku A. Z. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Aresztu Śledczego w "[...]" za niezastosowanie się do obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia odrzucić wniosek. WSA/post.1 – sentencja postanowienia
Uzasadnienie
Pismem z dnia "[...]" A. Z. wniósł o wymierzenie Dyrektorowi Aresztu Śledczego w "[...]" grzywny w wymiarze do jej górnej granicy o jakiej mowa w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) z powodu naruszenia przez wymieniony organ nakazów i obowiązków z zakresu dyspozycji normy art. 54 § 2 p.p.s.a., bowiem organ w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia do organu skargi nie przekazał jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wraz z aktami sprawy. Powyższe działanie Dyrektora spowodowało, że od przeszło dwóch lat skarga nie może zostać rozpoznana z powodu braku wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku.
W odpowiedzi na wniosek A. Z. Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]" wniósł o jego odrzucenie. Organ wskazał, że A. Z. domaga się załatwienia jego skargi skierowanej do WSA w Olsztynie z dnia "[...]" w przedmiocie bezczynności organu do wydania dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Pismem z dnia "[...]" A. Z. wystąpił do Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" o przekazanie poświadczającego dokumentu zawiadomienia za rok "[...]" o stanie jego konta z kasy PKZP jak i rozliczenia jego stanu konta kasy PKZP z dniem "[...]". Pismem z dnia "[...]" udzielono A. Z. stosownej odpowiedzi i w załączeniu przesłano mu dokumentację o którą wnioskował. W dniu "[...]" A. Z. w załączeniu przesłał do Aresztu Śledczego w "[...]" 13 skarg skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na działanie organu m.in. skargę z dnia "[...]" w przedmiocie bezczynności organu w wydaniu dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej. W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Aresztu przy piśmie z dnia "[...]" odesłał wnioskodawcy 13 pism zatytułowanych "skarga" bez nadania im biegu, wyjaśniając stronie swoją decyzję. W tym stanie rzeczy skarżący odesłane skargi z Aresztu Śledczego w "[...]" przesłał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Sąd przy piśmie z dnia "[...]" przesłał Dyrektorowi Aresztu Śledczego w "[...]" 12 skarg A. Z., zobowiązując organ do przekazania przesłanych skarg sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni, jednocześnie pouczając organ, że to do oceny Sądu należy rozstrzygnięcie czy doszło do bezczynności organu. Na nadesłane przez Sąd 12 skarg Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]" udzielił stosownych wyjaśnień. Przy piśmie z dnia "[...]" organ przekazał kompletną dokumentację wraz z wyjaśnieniami do nadesłanych przez Sąd skarg. W nadesłanej przez Sąd dokumentacji brak było skargi skarżącego z dnia "[...]" w przedmiocie bezczynności organu w wydaniu dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Stąd też organ nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że domniemywać należy, iż skarżący przesyłając do Sądu komplet pism-skarg nie załączył skargi z dnia "[...]", która jest przedmiotem obecnego wniosku z dnia "[...]". Z uwagi na fakt, że do organu nie została skierowana skarga A. Z. z dnia "[...]". Dyrektor Aresztu nie mógł zająć w przedmiotowej sprawie stanowiska.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wymierzenia grzywny. Na skutek uwzględnienia zażalenia A. Z. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012r. uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że A. Z. pismem z dnia "[...]" zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w "[...]" "o przekazanie poświadczającego dokumentu zawiadomienia za rok "[...]’ o stanie jego konta z kasy Pracowniczej Kasy Zapomogowo Pożyczkowej i rozliczenia stanu jego konta kasy PKZP z dniem "[...]"". Pismem z dnia "[...]" Sekretarz Pracowniczej Kasy Zapomogowo Pożyczkowej Aresztu Śledczego w "[...]" udzielił A. Z. odpowiedzi i w załączeniu przesłano mu: kserokopie wkładów i pożyczek za "[...]" i za "[...]", kserokopie dokonania przelewu na konto bankowe, kserokopie wyciągu bankowego za miesiąc czerwiec "[...]", kserokopie stron 1, 2, 4, 5, i 11 Statutu Pracowniczej Kasy Zapomogowo Pożyczkowej oraz oryginał informacji o stanie wkładów członkowskich. W dniu "[...]" A. Z. przesłał do Aresztu Śledczego w "[...]" 13 skarg skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na działanie Dyrektora tego Aresztu, m.in. skargę z dnia "[...]" na bezczynność Dyrektora w wydaniu dokumentacji z Pracowniczej Kasy Zapomogowo Pożyczkowej. W odpowiedzi na to pismo Dyrektor AŚ przy piśmie z dnia "[...]" odesłał skarżącemu powyższych 13 skarg wyjaśniając swoją decyzję. Zatem A. Z. odesłane skargi z Aresztu Śledczego w "[...]" przesłał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Sąd przy piśmie z dnia "[..]" przesłał Dyrektorowi Aresztu Śledczego w "[...]" 12 skarg A. Z., zobowiązując organ do przekazania przesłanych skarg sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w terminie 30 dni, jednocześnie pouczył organ, że to do oceny Sądu należy rozstrzygnięcie czy doszło do bezczynności organu. Na nadesłane przez Sąd 12 skarg Dyrektor Aresztu Śledczego w "[...]" udzielił stosownych wyjaśnień. Przy piśmie z dnia "[...]" organ przekazał dokumentację wraz z wyjaśnieniami do nadesłanych przez Sąd skarg. W nadesłanej przez Sąd dokumentacji brak było skargi skarżącego z dnia "[...]" w przedmiocie bezczynności organu w wydaniu dokumentacji z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Tak ustalony stan faktyczny jako wynikający ze złożonych przez strony dokumentów nie został przez strony zakwestionowany. Zatem powyższe ustalenia stały się podstawą faktyczną na której Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tj za nieprzekazanie skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a,. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o wymierzenie grzywny jest wnioskiem wszczynającym postępowanie a tym samym odpowiednio należy stosować do niego, stosownie do art. 64 § 3 p.p.s.a. przepisy o skardze, w tym o odrzuceniu skargi z uwagi na jej niedopuszczalność, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Powinien to uczynić niezależnie od tego, czy skargę uznaje za dopuszczalną oraz czy w jego ocenie przedmiotem zaskarżenia jest podlegający kognicji sądu administracyjnego akt, czynność lub bezczynność organu. O dopuszczalności skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozstrzyga wyłącznie ten sąd. W orzecznictwie przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2012r. sygn. akt I OZ 739/12 i postanowienie NSA z 16 października 2012r. sygn. akt I OZ 309/12).
Warto w tym miejscu przytoczyć także pogląd wyrażony przez B. Adamiak w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. sygn. OSK 547/04 - OSP 2006r., nr 5 poz. 62, która zwróciła uwagę na to, iż "Zakres stosowania środków określonych w ustawie p.p.s.a. jest dopuszczalny tylko w sprawach skarg objętych właściwością sądów administracyjnych. Sądy administracyjne mogą rozważać zastosowanie lub odmowę zastosowania wobec działalności administracji publicznej określonych ustawą środków wyłącznie w zakresie objętym właściwością sądów. Zastosowanie danego rodzaju środka następuje po rozpoznaniu sprawy zgodności z prawem zaskarżonego działania wykonującego administrację publiczną, a brak właściwości sądu administracyjnego wyłącza zastosowanie lub odmowę zastosowania środków przewidzianych tą ustawą. Wynika to expressis verbis z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten i stanowisko prezentowane w wyżej wskazanym orzecznictwie całkowicie popiera.
Należy dodatkowo wskazać, że zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Przepis ten zawiera odesłanie do ustawodawstwa zwykłego, określającego "sprawowanie wymiaru sprawiedliwości" poprzez "sądową kontrolę działalności administracji publicznej" wykonywaną przez te sądy. W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Przepis art.1 P.p.s.a. stanowi, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W art. 3 § 2 P.p.s.a. określono enumeratywnie prawne formy działania administracji publicznej podlegające kognicji sądu administracyjnego jak i bezczynności organu jako podstawy do wniesienia skargi.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Aresztu nie wypełnił obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie określonym w tym przepisie. Niemniej jednak, wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas jak już wskazano wyżej, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a., zaś skarga stanowi pismo procesowe, o którym mowa w art. 3 § 2 i art. 50 tej ustawy. Przepisy te wyznaczają zakres właściwości sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Katalog zawarty w art. 3 § 2 powołanej ustawy jest katalogiem zamkniętym, zaś odesłanie do przepisów szczególnych zamieszczone w § 3 ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy przepisy te w sposób wyraźny wskazują, że dla rozpoznania sprawy właściwym będzie sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OZ 264/07). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność organu administracji może zostać wniesiona tylko w sprawach których przedmiotem są ( art. 3 § 2 pkt 1- 4a):
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny został złożony w sprawie o przekazanie dokumentu za rok "[...]" o stanie konta z kasy PKZP jak i rozliczenia stanu konta kasy PKZP z dniem "[...]". Tak sformułowanego przedmiotu sprawy nie zawiera żaden z przepisów cytowanego wyżej art. 3 § 2 pkt 1-4a, w szczególności jego pkt 4, bowiem żądanie przekazania wymienionych dokumentów nie dotyczy aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Wyjaśnić tu należy, że pracownicze kasy zapomogowo pożyczkowe działają na podstawie art. 39 ust 1 ustawy o związkach zawodowych (tj. Dz. U. z 2001r. nr 79, poz. 854 ze zm. ) który stanowi, że w zakładach pracy mogą być tworzone PKZP których członkami mogą być pracownicy emeryci i renciści bez względu na przynależność związkową a nadzór społeczny nad tymi kasami sprawują związki zawodowe, oraz przepisów wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 39 ust. 5 tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1992 r. w sprawie pracowniczych kas zapomogowo-pożyczkowych oraz spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakładach pracy (Dz. U. Nr 100, poz. 502 ze zm.). W obecnym stanie prawnym kontynuowana jest koncepcja z poprzednich lat, kas niezależnych organizacyjnie od związków zawodowych i zakładów pracy. Poszczególne kasy opracowują własne statuty (§ 3 rozporządzenia). De lege lata nie przyznano pracowniczym kasom zapomogowo-pożyczkowym osobowości prawnej. Nie wyposażono ich także w zdolność prawną pozwalającą na uznanie ich za jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi w rozumieniu art. 331 § 1 kodeksu cywilnego. Jednak judykatura przyjmuje że posiadają one zdolność sądową ( zdolność do pozywania i do bycia pozywanym) np. SN w uchwale z 13 października 2006r. sygn. akt II CZP 79/06 pub. w LEX nr 194334. W § 6 rozporządzenia wyraźnie określono cele działania kasy: udzielanie członkom pomocy materialnej w formie pożyczek oraz zapomóg na zasadach określonych w statucie. Cele te realizowane są w oparciu o odpowiednio wyodrębnione fundusze (określone w § 28 jako "środki finansowe PKZP", którymi kasa dysponuje w imieniu własnym). Członkowie organów kasy wykonują swoje funkcje społecznie (§ 16). Nie może zatem budzić wątpliwości społeczny cel działania kasy. Członkostwo w kasie jest w pełni dobrowolne (§ 7 ust. 1), a kasa ma własne organy, ich tworzenie i kompetencje szeroko uregulowano w rozporządzeniu (§ 13-27). Kasa nie stanowi elementu struktury organizacyjnej zakładu pracy, w którym działa. Wykazuje samodzielność w stosunku do tego zakładu, o czym świadczą m.in. umowy zawierane przez kasę z zakładem pracy o treści wskazanej w § 4 (regulacja współpracy kontrahentów w zakresie wykonywania zasadniczych celów działania kasy) i przyjęte zasady reprezentacji kasy wobec kierownika zakładu pracy (§ 23). Należy wreszcie zwrócić uwagę na znaczny zasięg samodzielności prawnej kasy w obrocie prawnym, tj. w stosunkach prawnych z własnymi członkami, zakładem pracy i innymi podmiotami. Samodzielność ta została wyraźnie zharmonizowania z celami działania kasy. Kasa może zawrzeć z zakładem pracy umowę obejmującą "warunki świadczenia pomocy" przez taki zakład na rzecz kasy. Występuje zatem wobec tego zakładu we własnym imieniu ze wszystkimi wynikającymi stąd konsekwencjami prawnymi (art. 471 k.c.).
Kasę z jej członkiem łączą co najmniej trzy grupy stosunków prawnych: a) stosunek osobisty wynikający z więzi członkowskiej; b) stosunek obligacyjny związany z wniesieniem wkładu pieniężnego do kasy, zwracanego członkowi po skreśleniu go z listy członków (por. § 34 ust. 1); c) stosunki obligacyjne będące wynikiem realizacji celów działalności kasy (stosunki pożyczki pieniężnej, stosunki poręczenia, stosunki darowizny, przy założeniu, że cechy tej umowy ma "zapomoga pieniężna"). Nawiązywanie takich stosunków prawnych należy do kompetencji zarządu kasy (§ 22). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ta druga grupa stosunków (b) uznana została nawet za stosunki zbliżone do oszczędnościowego stosunku rachunku bankowego z racji przyjęcia odpowiedniego sposobu egzekucji z wkładu pieniężnego członka i zastosowania przywileju egzekucyjnego związanego z bankowymi wkładami oszczędnościowymi (por. uzasadnienie uchwały z dnia 22 grudnia 1979 r., III CZP 27/79, OSNC 1980, z. 4, poz. 64).
Z powyższego wynika zatem, że kasy zapomogowo pożyczkowe są samodzielnymi podmiotami prawa nie podlegającymi zakładom pracy mającymi swoje organy w tym zarząd który reprezentuje kasę na zewnątrz zakładu pracy i wobec jego członków oraz wobec kierownika zakładu pracy co wynika z § 22 i 23 wskazanego rozporządzenia. W konsekwencji należy stwierdzić, że to nie do Dyrektora Aresztu a do zarządu Pracowniczej Kasy Zapomogowo-Pożyczkowej Aresztu Śledczego w "[...]" należy wypowiedzenie się w kwestiach objętych wnioskiem A. Z. z dnia "[...]".
Z uwagi na treść § 3 art. 3 p.p.s.a. ocena dopuszczalności wymierzenia organowi grzywny winna być także poprzedzona zbadaniem tego czy dopuszczalność skargi na bezczynność w nierozpoznaniu wniosku o wydanie dokumentów z PKZP wynika z obowiązującej w dniu wniesienia skargi na bezczynność tj. "[...]" ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r o Służbie Więziennej ( t.j. Dz. U. z 2002r. nr 207, poz.1761). Otóż zgodnie z art. 31 ust. 4 Funkcjonariuszowi Służby Więziennej od decyzji w sprawach osobowych służyło odwołanie na zasadach i w terminach określonych w k.p.a. a w konsekwencji przysługiwało mu następnie prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z art. 31 ust. 2 tej ustawy wynikało że przez sprawy osobowe należy rozumieć mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska, przenoszenie i zwalnianie ze stanowisk, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, ustalanie uposażenia oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz realizacja wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. W ocenie Sądu, przedmiot niniejszej sprawy nie należy do katalogu wyszczególnionego w ustawie o Służbie Więziennej z 26 kwietnia 1996r. zawierającego i określającego sprawy osobowe funkcjonariuszy Z tego uregulowania ani z innych przepisów tej ustawy nie wynika aby funkcjonariuszowi służby więziennej przysługiwało prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej żądania wydania dokumentów z pracowniczej kasy zapomogowo pożyczkowej.
Ponadto należało zbadać czy skarga na bezczynność Dyrektora Aresztu wniesiona przez A. Z. podlegałaby kognicji sądu administracyjnego w związku z wejściem w życie z dniem 13 sierpnia 2010 r. aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.). Stosownie do art. 268.ust 1. tej ustawy sprawy ze stosunku służbowego określone w art. 217 ust. 2, prowadzone na podstawie ustawy, o Służbie Więziennej z dnia 26 kwietnia 1996r., wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie nowej ustawy są prowadzone na podstawie tej nowej ustawy. Z przepisów rozdziału 20 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej określającego zasady rozpatrywania sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego, wynika, że nie wszystkie sprawy podlegają załatwieniu w trybie postępowania administracyjnego i kontroli sądu administracyjnego. Część spraw, mimo że dotyczą stosunku służbowego, poddane zostały orzekaniu przez sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy, zaś niektóre ze spraw służbowych zostały wyłączone z możliwości ich zaskarżania w jakimkolwiek trybie. Jak wynika z art. 217 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu sprawy takie rozstrzyga przełożony w formie pisemnej. Jednakże w ramach formy pisemnej ustawodawca przewidział różny tryb załatwiania spraw służbowych, a w konsekwencji również odmienny tryb zaskarżania rozstrzygnięć w tych sprawach. Zgodnie z art. 218 ust. 1 i 2 ustawy o Służbie Więziennej sprawy dotyczące zwolnienia ze służby, przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz zawieszenia w czynnościach służbowych rozstrzyga się w formie decyzji, od której funkcjonariusz może, w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach stosuje się przepisy k.p.a., a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 218 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy). Sprawy wynikające z podległości służbowej, dotyczące powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, nadawania stopni Służby Więziennej, delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa oraz powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego, od którego odwołanie nie przysługuje (art. 219 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy). Zgodnie zaś z art. 220 ustawy o Służbie Więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy.
W świetle tych unormowań należy stwierdzić, że także żadne z uregulowań obecnie obowiązującej ustawy o Służbie Więziennej nie wskazuje, iż sprawy dotyczące wydania dokumentów z kasy zapomogowo-pożyczkowej, czy rozliczenia stanu konta w tejże kasie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Tym samym nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. W ocenie Sądu sprawy te są sprawami cywilnymi, a do jej rozpoznania z braku przekazania tych spraw do właściwości organów administracyjnych i sądów administracyjnych, właściwy jest sąd powszechny. W konsekwencji także skarga A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w rozpoznania wniosku w takim przedmiocie jest niedopuszczalna, a tym samym, jak już podano wyżej, także wniosek o ukaranie Dyrektora Aresztu za nieprzekazanie Sądowi Administracyjnemu tej skargi jest niedopuszczalny.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 55 § 1 i art. 64 § 3 p.p.s.a. wniosek o wymierzenie grzywny odrzucił.