IV SO/WR 13/23

IV SO/Wr 13/23 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-08-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
*Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 55 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. Ć. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Gminy Trzebnica za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Burmistrzowi Gminy Trzebnica grzywnę w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; II. zasądzić od Burmistrza Gminy Trzebnica na rzecz S. Ć. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wnioskiem z dnia 18 maja 2023 r. S. Ć. (dalej: Strona) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Burmistrzowi Gminy Trzebnica (dalej: organ) grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 29 marca 2023 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy.
Uzasadniając żądanie, Strona wskazała (w załączeniu przedkładając kopię skargi z Urzędowym Poświadczeniem Przedłożenia), że dnia 29 marca 2023 r. wniosła poprzez platformę e-PUAP, za pośrednictwem Burmistrza Gminy Trzebnica, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a skarga ta nie została przekazana do Sądu.
W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o umorzenie postępowania, wskazując że w dniu 2 czerwca 2023 r. przekazał do tut. Sądu skargę Strony z dnia 29 marca 2023 r., a skoro przekazał skargę (dopełnił obowiązku), to zasadne będzie umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Jednocześnie organ przyznał, że nie przekazał skargi w terminie, co nie wynikało jednak z jego złej woli, a ze zwykłej omyłki pracowników. Ponadto podkreślił, że nie zamierzał celowo uchylić się od przekazania skargi do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Wniosek Strony o wymierzenie organowi grzywny zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi
i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze, że przedmiotem niniejszej sprawy jest nieprzekazanie skargi z zakresu dostępu do informacji publicznej, w sprawie należało wziąć pod uwagę treść art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.), będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.
Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., I OZ 996/10, dostępne - podobnie jak wszystkie powołane niżej orzeczenia sądów administracyjnych - w CBOSA).
Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca (mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego), ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym, grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r., I OZ 328/12).
Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
W rozpoznawanej sprawie Sąd przyjął na podstawie przedłożonego przez Stronę Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia skargi z dnia 29 marca 2023 r.
(k. 7 akt sądowych), że skarga została wniesiona do tut. Sądu za pośrednictwem organu w dniu 29 marca 2023 r. Tym samym, zgodnie z treścią art. 21 pkt 1 u.d.i.p., organ powinien przekazać tę skargę do WSA we Wrocławiu w terminie 15 dni od jej wniesienia, tj. do dnia 13 kwietnia 2023 r. Tymczasem – na co wskazują analiza urządzeń ewidencyjnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, akta sprawy o sygn. IV SAB/Wr 251/23 oraz twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę – skarga Strony została przekazana do tut. Sądu dopiero w dniu przekazania wniosku Strony o wymierzenie grzywny, tj. 2 czerwca 2023 r., a więc z niemal dwumiesięcznym uchybieniem terminu na jej przekazanie.
Ponadto w odniesieniu do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, należy wskazać, że skoro Strona złożyła wniosek o wymierzenie grzywny w dniu 18 maja 2023 r. – a więc jeszcze przed przekazaniem skargi do tut. Sądu, co nastąpiło w dniu 2 czerwca 2023 r. – to nie sposób przyjąć, że brak jest przedmiotu postępowania, gdyż na dzień złożenia wniosku organ wciąż nie przekazał skargi do Sądu. Także powoływany przez organ brak celowości w działaniu i złej woli nie stanowi dla niego usprawiedliwienia, gdyż terminowe przekazanie skargi do Sądu stanowi podstawowy obowiązek organu i jest decydujące dla realizacji przez Stronę konstytucyjnej zasady prawa do sądu.
Mając na uwadze opisane wyżej okoliczności, Sąd uznał wniosek Strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości dwustu złotych. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), okres uchybienia terminowi przekazania skargi (niemal dwa miesiące), jak również fakt, że
dopiero działanie Strony w postaci złożenia wniosku o wymierzenie grzywny zmotywowało organ do przekazania skargi Sądowi. W ocenie Sądu, grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany.
Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a