II SO/GL 3/25

II SO/Gl 3/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-06-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Edyta Kędzierska
Stanisław Nitecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 158
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Edyta Kędzierska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 16 czerwca 2025 r. wniosku J.R. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 sierpnia 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 3463/01 w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 22 października 2001 r. nr WO-0221/183/WK/2001 w przedmiocie świadectwa służby postanawia: odmówić sporządzenia wykładni wyroku
Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 kwietnia 2025 r. J. R. (dalej: "wnioskodawca") wniósł o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 3463/01, którym oddalono jego skargę na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 22 października 2001 r., nr WO-0221/183/WK/2001, w przedmiocie świadectwa służby. W uzasadnieniu wnioskodawca przedstawił wątpliwości dotyczące: nie zaliczenia nieprzerwanych okresów służby od dnia [...] 1978 r. do dnia [...] 1996 r. do lat służby w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G. oraz nieprzerwanych okresów pracy i służby od dnia [...] 1963 r. do dnia [...] 1996 r. do świadczeń związanych z wykonaniem służby w Komendzie Rejonowej Państwowej Straży Pożarnej w G., w tym nie zaliczenia tych okresów do wysługi lat; niezaliczenie do lat służby okresu zatrudnienia od dnia [...] 1978 r. do dnia [...] 1981 r. w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa w I. w G., który to I. był zawodową jednostką ochrony przeciwpożarowej; nie zaliczenie do lat służby okresu służby we W. w W. od dnia [...] 1988 r. do dnia [...] 1991 r. Wnioskodawca zaznaczył, że organ wbrew jednoznacznym przepisom wykonawczym do Dekretu- Zarządzenia MSW z dnia 4 marca 1975 r. (§ 2 pkt 5) w sprawie zasad pełnienia służby przez funkcjonariuszy pożarnictwa dokonał wadliwego ustalenia, iż w tym okresie w ogóle nie pełnił służby. Wskazał, że w przedmiotowym okresie służby pozostawał w stosunku służbowym z Głównym Inspektorem Ochrony Przeciwpożarowej tej Wspólnoty, nawiązanym z mocy prawa w wyniku przeniesienia służbowego i przekazania. Przedstawił również wątpliwość co do bezprawnej odmowy sprostowania świadectwa służby z dnia [...] 1996 r. nr [...] jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że treść wyroku z dnia 30 sierpnia 2004 r. jest niejasna i budzi wątpliwości co do rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast zgodnie z art. 166 p.p.s.a do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Sądowi wiadome jest z urzędu, że wnioskodawca wielokrotnie składał już wnioski o sporządzenie wykładni orzeczeń wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Sąd ten w uzasadnieniu postanowienia z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 373/13, wskazał, że konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Ponadto wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. Poza tym niedopuszczalne jest w ramach instytucji określonej w art. 158 p.p.s.a. domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Wykładnia wyroku nie może bowiem prowadzić do uzupełnienia podjętego rozstrzygnięcia przez poszerzenie go o inne elementy ani też nie może formułować przez sąd dodatkowych motywów rozstrzygnięcia lub modyfikacji motywów poprzednio wskazanych. Jej przedmiot stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania.
Powyżej przedstawione stanowisko pozostaje aktualne nadal, co potwierdza choćby pogląd wyrażony przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 10 sierpnia 2020 r. (sygn. akt I SA/Rz 743/19), iż celem instytucji, jaką jest oficjalna wykładnia wyroku, jest rozstrzygnięcie wątpliwości, co do jego treści. Wystąpienie o wykładnię nie może więc służyć polemice z treści zapadłego orzeczenia czy też kwestionowaniu jego zasadności. Podobnie omawiana instytucja nie może prowadzić do uzupełnienia czy też modyfikacji rozstrzygnięcia zawartego w wyroku, ani też do rozwinięcia argumentacji przytoczonej na jego uzasadnienie.
Zdaniem Sądu wyrok z dnia 30 sierpnia 2004 r. nie nasuwa wobec tego żadnych wątpliwości. Nie wynikają one również ze sporządzonego uzasadnienia, które odnosi się do wszystkich podniesionych w sprawie zarzutów. Wyrokiem tym oddalono skargę wnioskodawcy złożoną od decyzji Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia 22 października 2001 r., nr WO-0221/183/WK/2001, w przedmiocie świadectwa służby. W odniesieniu natomiast do treści złożonego wniosku o dokonanie wykładni tego wyroku stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, żądanie wnioskodawcy wykracza poza ramy dopuszczalnej wykładni orzeczenia, albowiem polemizuje z nim oraz ze stanowiskiem organu administracji publicznej, które podlegało kontroli instancyjnej. Wnioskodawca nie podał we wniosku, która część wyroku lub jego uzasadnienia pozostaje niejasna. Na stronie 9 uzasadnienia Sąd stwierdził, że bezspornym w sprawie jest, że w okresie od dnia [...] 1978 r. do dnia [...] 1981 r. skarżący był zatrudniony w I. w G. na stanowisku samodzielnego referenta d/s ochrony przeciwpożarowej. Wskazał przy tym na okoliczności, z których to wynika i zaznaczył, że nie oznacza to, co sugerował skarżący, że skoro w ostatnio powołanych zaświadczeniach stwierdzono, iż w spornym okresie był zatrudniony w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa, to w okresie tym pełnił służbę przez "dorozumienie" na podstawie mianowania. Z kolei na stronie 15 Sąd wskazał, że prawidłowo właściwy organ określił w świadectwie służby skarżącego okres służby w Państwowej Straży Pożarnej "od [...] 1992 r. do [...] 1996 r.", a decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby z dniem [...] 1996 r. jest ostateczna. Odnosząc się z kolei do przywołanego przez skarżącego we wniosku 1963 r., przypomnieć wypadnie, że Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 sierpnia 2004 r. wywiódł, że brak było podstaw do zaliczenia do wysługi lat okresu od 1963 r. jak to skarżący wnioskował w skardze. W kontekście zatrudnienia skarżącego we W. w W. Sąd orzekł z kolei, że z akt osobowych, akt administracyjnych oraz dokumentów złożonych przez skarżącego także w postępowaniu sądowym w żadnym razie nie wynika, aby dysponował on dokumentem świadczącym, iż w okresie od dnia [...] 1988 do dnia [...] 1991 r. pozostawał w służbie w charakterze funkcjonariusza pożarnictwa. Nadto, do kwestii sprostowania świadectwa służby Sąd odniósł się na stronie 15 i następnych. Zauważyć także przyjdzie, że odnośnie każdego ze wskazanych przez skarżącego we wniosku o wykładnię wyroku okresów zatrudnienia, Sąd w sporządzonym uzasadnieniu szczegółowo wyjaśnił powody rozstrzygnięcia z odniesieniem do zarzutów skargi. Tak samo uczynił w zakresie sprostowania świadectwa służby.
W konsekwencji wywieść należy, że wnioskodawca od wielu lat stara się dowieść uznawanej przez siebie korzystanej tezie. Jednak wykładnia wyroku może dotyczyć jedynie tego, co zostało w nim zawarte. Niezrozumiały bądź nasuwający określone wątpliwości może być tylko konkretny fragment (fragmenty) wyroku. Oczywiste jest bowiem, że nie może podlegać wykładni to, czego w wyroku (jego sentencji i uzasadnieniu) w ogóle nie umieszczono, o czym sąd administracyjny się nie wypowiadał. Przypomnieć raz jeszcze wypadnie, że w ramach wykładni wyroku nie jest też dopuszczalne formułowanie przez sąd dodatkowych powodów podjętego rozstrzygnięcia bądź zmiana uprzednio wskazanych motywów, jak również prowadzenie jakiejkolwiek polemiki w tych kwestiach, a także tłumaczenie powodów przyjętego sposobu rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia NSA z dnia: 17 marca 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14, 21 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 970/09; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 2015/07).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 158 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.