II SO/Łd 10/22

II SO/Łd 10/22 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Tomasz Porczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Dnia 21 grudnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2022 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia 15 września 2022 roku nr 233/2022 w przedmiocie zatwierdzenia części projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. ał
Uzasadnienie
K.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie ostatecznej decyzji Wojewody Łódzkiego z 15 września 2022 r., nr 233/2022, w przedmiocie zatwierdzenia części projektu budowlanego i udzielenia S. sp. z o.o. s.k. pozwolenia na budowę budynku stacji paliw, myjni bezdotykowej 3- stanowiskowej oraz zbiorników podziemnych na LPG o poj. 9,2 m3 i 6,4 m3 wraz z zagospodarowaniem terenu w R. ul. [...], na działce oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...] R., jednostka ewid. m. R.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że w związku z wydaniem ostatecznej decyzji dla ww. inwestycji rozpoczęły się roboty budowlane związane z posadowieniem elementów naziemnych i podziemnych przedmiotowej inwestycji.
W ocenie pełnomocnika skarżącego wykonanie decyzji skutkować będzie wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody, albowiem realizacja spornej inwestycji doprowadzi do uniemożliwienia skarżącemu korzystania z przysługującej mu służebności gruntowej obciążającej działkę nr ewid. [...]. Zdaniem pełnomocnika skarżącego istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że na skutek prac gruntowych dojdzie do naruszenia urządzeń przesyłowych – wodociągowych i elektrycznych – posadowionych na nieruchomości, ponieważ inwestor, jak wynika z zaskarżonej decyzji, nie przedstawił dokumentacji wskazującej na posadowienie w niniejszym gruncie wszystkich instalacji. Konsekwencją ww. prac budowlanych będzie także ograniczenie możliwości przechodu i przejazdu przez obciążoną służebnością nieruchomość.
Ponadto wraz z rozpoczęciem prac budowlanych dojdzie do wzmożonego hałasu i immisji, które istotnie wpłyną na funkcjonowanie nieruchomości skarżącego i prowadzonej na nich działalności hotelarskiej, z której uzyskiwany dochód jest jedynym źródłem utrzymania skarżącego i jego rodziny.
Do wniosku o wstrzymanie pełnomocnik skarżącego załączył odpis skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z 15 września 2022 r., nr 233/2022.
Zarządzeniem sędziego z 18 listopada 2022 r. wezwano organ administracji do ustosunkowania się do treści wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji oraz do nadesłania tej decyzji.
Przy piśmie z 24 listopada 2022 r. Wojewoda Łódzki przekazał do Sądu skargę K. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z 15 września 2022 r., nr 233/2022.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji ustosunkował się również do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji podnosząc, że w przedmiotowej sprawie zostało wydane postanowienie Wojewody Łódzkiego z 17 listopada 2022 r., nr 112/2022, odmawiające wstrzymania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, organ odwoławczy podtrzymał argumenty zawarte w tym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Na wstępie wskazać należy, że odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Zatem fakt wydania przez Wojewodę Łódzkiego postanowienia z 17 listopada 2022 r., nr 112/2022, odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie zwalniało Sądu z obowiązku rozpoznania wniosku skarżącego w tym samym przedmiocie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, które mogą zaistnieć w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu winny być bowiem oceniane indywidualnie w każdej sprawie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. użyte zostały przez ustawodawcę nieostre pojęcia – "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki", a zatem każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zaistnieć w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Natomiast uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Tymczasem pełnomocnik skarżącego nie podniósł argumentów, które pozwoliłyby sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a.
Argumenty podniesione w skardze zmierzają bowiem wyłącznie do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podkreślić jednak należy, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W związku z tym rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przez sąd w decyzji wady w postaci naruszenia prawa. Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest bowiem na wstępnym etapie postępowania.
Wobec powyższego zarzuty pełnomocnika skarżącego, co do lokalizacji spornej inwestycji na działce obciążonej służebnością gruntową i uniemożliwienia tym samym korzystania z tej służebności, nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wymagałoby to od sądu merytorycznego rozpoznania sprawy już na etapie postępowania wpadkowego, jakim jest postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Pełnomocnik skarżących nie wskazał tak naprawdę, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji i realizacji inwestycji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków albo dokładnie na czym to zagrożenie miałoby polegać. Twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że na skutek prac gruntowych dojdzie do naruszenia urządzeń przesyłowych – wodociągowych i elektrycznych – posadowionych na nieruchomości nie zostało potwierdzono stosowną argumentacją. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał również, że konsekwencją ww. prac budowlanych będzie ograniczenie możliwości przechodu i przejazdu przez obciążoną służebnością nieruchomość. Tak samo należy ocenić argument, że wraz z rozpoczęciem prac budowlanych dojdzie do wzmożonego hałasu i immisji, które istotnie wpłyną na funkcjonowanie nieruchomości skarżącego i prowadzonej na nich działalności hotelarskiej.
W tym miejscu podkreślić należy, że budowa obiektu budowlanego na podstawie zatwierdzonego projektu i w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę jest normalnym następstwem takiej decyzji. Do wnioskodawcy należy zatem wykazanie, że wykonanie decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tym czasem twierdzenia pełnomocnika skarżącego nie zostały poparte żadnymi dowodami, np. w postaci fachowych ekspertyz, które wskazywałby na wysokie ryzyko powstawania trudnych do odwrócenia skutków w związku z realizacją spornej budowy.
Natomiast, jak już to zostało wyżej zaznaczone, sam fakt wykonywania robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie czyni automatycznie zagrożenia dla istniejących już obiektów budowlanych. Innymi słowy z samego faktu przystąpienia do realizacji inwestycji na podstawie zaskarżonej decyzji nie można wywodzić skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem z góry przyjąć, że wykonanie każdej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bez przytoczenia konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo. Dlatego brak wskazania konkretnych dowodów w tym przedmiocie sprawia, że twierdzenia pełnomocnika skarżącego w tym zakresie są jedynie gołosłowne.
Pamiętać również należy, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. Wobec tego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, zdaniem Sądu, odnosi się również do inwestora, który może być obciążony dodatkowymi kosztami, związanymi z ewentualnym rozebraniem spornej inwestycji. Dlatego nie można pominąć, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tej decyzji sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania takiej decyzji. Przywołany przepis wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Wstrzymanie wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę należy zatem traktować w sposób wyjątkowy.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.
dc