II SO/Gl 16/25

II SO/Gl 16/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Wojciech Gapiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Wymierzenie grzywny
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 54 par. 2,  art. 55 par. 1,  art. 154 par. 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Wojewody Śląskiego o wymierzenie Burmistrzowi Miasta W. grzywny za nieprzekazanie akt w sprawie dotyczącej skargi na uchwałę w przedmiocie korzystania z miejsc postojowych postanawia: wymierzyć Burmistrzowi Miasta W. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych).
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 października 2025 r. Wojewoda Śląski (dalej: "Wojewoda") złożył wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta W. w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie akt w sprawie dotyczącej skargi na uchwałę Rady Miasta W. w przedmiocie korzystania z miejsc postojowych.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 22 sierpnia 2024 r. wniósł na skrzynkę e-PUAP Gminy W. skargę na uchwałę Rady Miasta W. na uchwałę nr [...] z dnia [...] r. w sprawie korzystania z miejsc postojowych na zlokalizowanych poza pasem drogowym nieruchomościach Gminy W. Mimo upływu ponad roku od doręczenia skargi, organ nie przekazał jej Sądowi. W związku z tym wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest w pełni uzasadniony.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta W. wskazał, że natłok obowiązków i zadań na stanowisku odpowiedzialnym za terminowe przesłanie skargi spowodowały, że skarga nie została przesłana w terminie wskazanym w art. 54 § 2 p.p.s.a. W związku z tym zawnioskował o nienakładanie grzywny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Powyższy przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny – kwestia ta jak i wysokość grzywny pozostawiona jest uznaniu sądu orzekającego (z zastrzeżeniem maksymalnej wysokości – art. 154 § 6 p.p.s.a), to jednak przekroczenie terminu na przekazanie skargi sądowi administracyjnemu warunkuje wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia takiego środka wobec organu jest uchybienie ustawowemu terminowi przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Sąd nie może przy tym zadziałać w tej kwestii z urzędu, bez stosownego wniosku skarżącego.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że skarga na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] została złożoną drogą elektroniczną w dniu 22 sierpnia 2024 r. i od tej daty rozpoczął się zatem bieg 30-dniowego terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Skarga została natomiast przekazana do Sądu po ponad roku w listopadzie 2025 r.
Uwzględniając powyższe, Sąd uznał wniosek za uzasadniony i wymierzył Burmistrzowi Miasta W. grzywnę w wysokości 500 zł.
Przede wszystkim wskazać należy, że grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a., jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w ww. przepisie. W uchwale z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 NSA wskazała, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.
Podkreślić również należy, że powołany przepis nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania "sąd może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Sąd wskazuje przy tym, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono.
Skarga ta, mimo jednoznacznie brzmiącego przepisu p.p.s.a. nie została w ustawowym terminie przez organ przekazana do Sądu. Określając wysokość grzywny Sąd miał na względzie wyjaśnienia organu przedstawione w piśmie z dnia 14 listopada 2025 r. W powyższym piśmie organ wskazał jedynie, że natłok obowiązków i zadań na stanowisku odpowiedzialnym za terminowe przesłanie skargi spowodowały, że skarga nie została przesłana w terminie wskazanym w art. 54 § 2 p.p.s.a.
Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że z orzecznictwa sądowego wynika, że na równi z zawinieniem strony traktuje się zawinienie osób, którym zleciła ona prowadzenie swoich spraw, w tym zatrudnionych pracowników (wyrok NSA z dnia 21.12.2006 r., sygn. akt I FSK 374/06). Sprawą wewnętrzną podmiotu jest taki dobór pracowników, aby zapewnić właściwe jej funkcjonowanie. Na skarżącej ciąży też obowiązek zorganizowania i sprawowania odpowiedniej kontroli nad pracownikami, których działania w ramach czynności w postępowaniu zawsze będą uznawane za działania samego skarżącego (por.m.in. wyroki NSA: z 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2003/15, LEX nr 2360866; z 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2857/17, LEX nr 2428541). O braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą świadczyć nieprawidłowości organizacyjne oraz zaniedbania jej pracowników (wyrok NSA z 20 września 2001 r., sygn. akt IV SA 1340/99, LEX nr 54141; wyrok WSA w Warszawie z 11 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1420/10, LEX nr 1126503).
Należy zauważyć, że organ przesłał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi po ponad roku po jej wniesieniu przez skarżącego. W ocenie Sądu to organ jest odpowiedzialny za prawidłowe wypełnianie obowiązków i zadań wykonywanych przez pracowników.
W okolicznościach niniejszej sprawy, w związku z powyższym, należy wymierzyć grzywnę w wysokości wskazanej w postanowieniu dla osiągnięcia celu dyscyplinującego i realizowania przez organ w przyszłości obowiązku.
Wobec powyższego, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.