II SAB/Wr 961/25

II SAB/Wr 961/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący/
Halina Filipowicz-Kremis
Marta Pawłowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 37
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis Sędzia WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi V. H. na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Skargą z dnia 18 czerwca 2025 r. V. H. (dalej: skarżąca) zarzuciła Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: organ) przewlekłość w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 26 czerwca 2024 r. do organu wpłynął wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. W dniu 7 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, że złożony został wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt i w jakiej dacie, a w dniu 7 kwietnia 2025 r. wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarga wysłana została 17 czerwca 2025 r. Pismem z dnia 8 lipca 2025 r. organ wezwał stronę do uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 17 złotych za wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy nie wynika, aby zaświadczenie zostało wydane.
Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia przewlekłości organu, stwierdzenia, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 4000 złotych, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie, podnosząc, że brak właściwości sądu administracyjnego w takich sprawach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że skarga na bezczynność lub przewlekłość w sprawie wydania zaświadczenia jest dopuszczalna. Zgodnie z tym stanowiskiem brak jest również podstaw do zastosowania w tego rodzaju sprawach art. 100c ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2003 r., poz. 103), w tym art. 100c ust. 4 tej ustawy (zob. wyroki NSA z 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 784/23 i II OSK 785/23).
Przesądzenie kwestii dopuszczalności niniejszej skargi pozwoliło Sądowi stwierdzić, że w kontrolowanym postępowaniu wystąpiła przewlekłość (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Sądowa kontrola dokonana została na dzień wniesienia skargi, wobec czego zbadano w sprawie działalność organu (przewlekłość) uwzględniając stan prawny obowiązujący do dnia wniesienia skargi. Zaświadczenie winno zostać wydane (lub odmowa wydania zaświadczenia), w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem w niniejszej sprawie od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, do dnia wniesienia skargi upłynęło 16 tygodni, a zatem termin ustawowy na załatwienie sprawy został kilkunastokrotnie przekroczony.
Przewlekłość organu w sprawie miała zatem charakter rażącego naruszenia prawa (pkt II wyroku). Przyjdzie bowiem wskazać, że w rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia wpłynął do organu w dniu 7 lutego 2025 r., zatem powinien - na podstawie art. 217 § 3 k.p.a. zostać przez organ załatwiony najpóźniej do dnia 14 lutego 2025 r. ). Kontrola sądowa bezczynności w niniejszej sprawie obejmuje zaś okres do dnia wniesienia skargi, co miało miejsce w dniu 17 czerwca 2025 r.
W orzecznictwie wskazuje się, że kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie uznania go za przekroczenie rażące (vide wyrok NSA z 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2059/22). W rezultacie Sąd stwierdził (pkt II sentencji wyroku), że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).
Z uwagi na fakt, że z akt sprawy nie wynika, aby wniosek o wydanie zaświadczenia został załatwiony do dnia wydania wyroku, zaś dopiero po wniesieniu skargi organ wezwał o uzupełnienie braków podania, w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 7 dni, od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku).
Jak wynika z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W konsekwencji suma pieniężna może być przyznana w przypadku dopuszczenia się przez organ przewlekłości lub bezczynności o szczególnym charakterze, uzasadniającym zastosowanie wobec strony środka kompensacyjnego. Odnosząc się do uzasadnienia wniosku o zasądzenie na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej we wskazanej w skardze wysokości, należy wskazać, że pomimo powołania się przez pełnomocnika na bezpodstawne przedłużanie postępowania, utratę zaufania do organów władzy publicznej i obawy skarżącego o legalność lego pobytu, które miały powstać w wyniku opieszałości organu, to negatywne konsekwencje bezczynności nie zostały w żaden sposób wykazane. Nie zostały bowiem w skardze podane konkretne okoliczności, które mogły skutkować negatywnymi skutkami dla skarżącego. Brak jest wyjaśnień jakie szkody skarżący poniósł, wymagające kompensacji, w wyniku braku zaświadczenia o złożeniu wniosku. Negatywne odczucia w postaci stresu, niepokoju i obaw strony stanowią kwestię subiektywną, która oczywiście uzasadniać będzie potrzebę kompensaty skarżącemu, jednak w kontekście charakteru czynności materialno-technicznej, jaką jest wydanie zaświadczenia i braku wykazania, że jej niewydanie wywołało bezpośrednio wymierne konsekwencje w życiu skarżącego, nie można przyjąć, że okoliczności sprawy uzasadniały przyznanie sumy pieniężnej w wysokości wyższej niż dwieście złotych. . Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją.
O kosztach (pkt V sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.