II SAB/Wr 27/09

II SAB/Wr 27/09 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2009-07-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-06-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alicja Palus /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 1799/09 - Wyrok NSA z 2010-02-17
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na niewykonanie uchwały w sprawie dopłat za usługi z zakresu zbiorowego dostarczania wody i odprowadzania ścieków z terenu L. postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
L. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w przedmiocie niewykonania uchwały w sprawie dopłat za usługi z zakresu zbiorczego dostarczania wody i odprowadzania ścieków z terenu L.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że niewykonanie uchwały narusza interes prawny skarżącego, gdyż skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłat z tytułu dostawy wody i odbioru ścieków bez upustu, jaki wynika z uchwały Rady Gminy. Konieczność regulowania należności w wysokości wskazanej przez M. sp. z o.o. ma na celu ochronę przed pozwem o zapłatę należności oraz ryzykiem odcięcia dostaw wody. Nadto strona skarżąca wskazała, iż zgodnie z orzecznictwem NSA, utrwalony jest pogląd, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym ( Dz. U. 2001, Nr 142, poz. 1591 ze zm.) musi występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Musi to być interes o charakterze osobistym, czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Interes ten musi wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Zdaniem L. D. obowiązek zapłaty należności za dostawę wody i odbiór ścieków wynika z art. 26 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w wysokości określonej w taryfie, a obowiązek przekazania dopłaty wynika z art. 24 ust. 6 tejże ustawy.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta L. wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153. poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.
Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż skarga L. D. w przedmiocie niewykonania uchwały w sprawie dopłat za usługi z zakresu zbiorczego dostarczania wody i odprowadzania ścieków z terenu L. nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Przede wszystkim zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Zgodnie zaś z przepisem art. 101 ust. 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Zakres zastosowania przepisu art. 101a ustawy o samorządzie gminnym powinien być interpretowany przy pomocy wykładni funkcjonalnej i systemowej, zwłaszcza zaś przyjmując "odpowiedniość" zastosowania art. 101 powyższej ustawy. Regulacja zawarta w art. 101a będzie miała zastosowanie w tych przypadkach, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymaga ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. Skarga z art. 101a może zatem dotyczyć bezczynności organów gminy w zakresie działalności uchwałodawczej i to tylko w takim zakresie, w jakim przepisy prawne nakładają na organy jednostek samorządu terytorialnego obowiązek podjęcia stosownych uchwał lub zarządzeń (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2009r. , IISAB/Kr 49/09).
Przepis art. 24 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stanowi, że rada gminy może podjąć uchwałę o dopłacie dla jednej, wybranych lub wszystkich taryfowych grup odbiorców usług, a dopłatę gmina przekazuje przedsiębiorstwu wodociągowo – kanalizacyjnemu. Z powyższej regulacji normatywnej nie można wywieść dla lokalnego prawodawcy obowiązku podjęcia stosownej uchwały z zakresu administracji publicznej. Literalne brzmienie tegoż przepisu jednoznacznie przesądza o fakultatywnym charakterze dyspozycji w nim zawartej. Z tegoż też względu skargę L. D. uznać należy za niedopuszczalną.
Mając na uwadze powyżej opisane uregulowania normatywne sąd uznał, iż niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, a zatem zasadnym jest jej odrzucenie – stosownie do postanowień art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.